Rietland (2025)

Integer, maar overduidelijk verhaal over een oudere, zwijgzame rietsnijder die het lichaam vindt van een verkracht en vermoord meisje.

De film gaat niet over de zoektocht naar de dader, maar probeert in het hoofd te kruipen van de rietsnijder die zich in twee prachtige scènes realiseert dat hij misschien zelf ook wel tot zo'n gruwelijke daad in staat zou zijn. Hierna ontspoort de film enigszins. Regisseur Sven Bresser wil iets te graag dit gegeven van alle kanten laten zien totdat de symboliek eraf druipt. Ik noem slechts één metafoor om niet teveel weg te geven: zwarte hengst bevrucht schimmel. Tja, goed en kwaad liggen dicht bij elkaar.

Enkele 'darlings' hadden wel 'gekilld' mogen worden, want de filmkijker vooral niet onderschatten.

De film lijkt te gaan over het wantrouwen tussen twee naburige dorpen waarvan het ene wat meer met de tijd mee gaat dan de andere en dat zich toespitst op een rietsnijder die een jongen uit het andere dorp beschuldigt van een verkrachting en moord (omdat de naam van het slachtoffer lijkt op Marianne Vaatstra zal de film symbool willen staan voor het wantrouwen tegen de immigrant en voor de beschuldiging tegen een asielzoeker in de zaak van Vaatstra). Dat zou een interessante film kunnen opleveren maar er wordt niets met het idee gedaan want meer gebeurt er eigenlijk niet: het is een van de meest slaapverwekkende films die ik ken. Er loopt nog een thema van overstroming door de film zodat je je kunt voorstellen dat in een denkbare escalatie of confrontatie de rietsnijder uiteindelijk verdrinkt of zo zodat de film je in ieder geval nog aan het eind even wakker maakt maar dat gebeurt niet. Er gebeurt gewoon niets. De film kent wel een harde, schrille toon die op de ‘spanning’ van de hele situatie zou kunnen duiden maar dan toch slechts in het hoofd van de rietsnijder want ik voelde ‘m niet.

Een rietsnijder [Gerrit Knobbe] van de oude stempel stuit in een rietveld op het lichaam van een seksueel misbruikte tiener. Hij meldt het netjes bij de politie en vervolgt zijn routine, al schenkt hij wel wat meer aandacht aan kleinkinderen en met name aan Aleia [Anna Loeffen] die ongeveer even oud is als het slachtoffer en regelmatig in haar eentje op pad gaat. Vol veelzeggend bedoelde, nietszeggende shots waaronder dat van riet met een mysterieus achtergrondgeluid. Wie verwacht dat er op enig moment iets interessants gaat gebeuren, kan wachten tot de lammeren met Pinksteren op het eis dansen. Uiterst slaapverwekkende stijloefening ter meerdere eer en glorie van cameralieden en geluidstechnici.

volledig

Sterk Nederlands drama. Het verhaal is vrij eenvoudig. De uitwerking is erg sterk en zit vol symboliek (dank je wel voor de toelichting Lavrot). De film geeft een mooi beeld van het sobere en eentonige leven van de protagonist. De film kabbelt rustig voort, voelt soms aan als een documentaire en men staat soms lang stil bij bepaalde scenes waarbij je je afvraagt waarom. Toch grijpt de film de kijker, op een andere manier bij de strot en laat niet meer los tot het wat abrupt aanvoelende einde. Omdat niet alle symboliek direct duidelijk was, kan dat als een aandachtspunt worden gezien. Tegelijkertijd draagt juist die gelaagdheid eraan bij dat de film zo bijzonder is..4.0

Misdaad en schuld, geloof en lust tegen de setting van achterlijke plattelandsdorpen vol getormenteerde zonderlingen, met een vleugje vreemdelingenhaat en EU-xenofobie. Het platteland zoals dat alleen in het hoofd van extreemrechtse randstadbewoners bestaat - en in de wereld van de Nederlandse cinema zo nieuw en zo extreem dat het mij aanleiding geeft er een nieuw woord voor te bedenken: boersploitatie.

De spruitjesmeur van zelfoverschatting ligt als een dikke laag mest over het geheel en vormt een walgelijke en ondoordringbare laag waar klaarblijkelijk ook de regisseur zelf het spoor in bijster geraakt is. Triest, dat ondanks dat we toch al generaties lang de werken van Maarten 't Hart als verplicht leesvoer op alle scholen hebben er nog steeds met grote regelmaat dit soort overtilde werkjes geproduceerd worden over de onverkwikkelijke samenloop van het geloof en kleine gemeenschappen.

Woesj, woesj - een film om zo snel mogelijk weer te vergeten. Beschamend dat Nederland zich kennelijk hiermee internationaal op de kaart denkt te zetten. Doe dan anderhalf uur lang het testbeeld.

Deze was onlangs op tv en eens meegepikt. Het was geen film die een belletje bij me deed rinkelen. Tja de film begon nog sterk, alleen kabbelde de rest van de film een beetje voorbij. De film kwam wel authentiek over, net als de cast.

'k heb de film uitgekeken, maar hoef deze niet meer terug te zien.