Le Assaggiatrici (2025)

Het is verbazingwekkend dat er zich tijdens WOII dingen hebben afgespeeld die nog niet verfilmd zijn. Le Assaggiatrici behandelt zo’n onderwerp. De film vertelt het verhaal van een aantal vrouwen dat vanaf 1944 het eten voor Hitler moeten voorproeven. Het verhaal is gebaseerd op de ervaringen van Margot Wolk. Kort na haar 95e verjaardag openbaarde zij wat haar in 1944 is overkomen. Hoewel vele media haar verhaal als de waarheid publiceerden, waren er ook kritische geluiden. Er is immers geen documentatie beschikbaar die haar bewering ondersteunt. Verificatie is bovendien niet meer mogelijk omdat alle getuigen uit die tijd inmiddels zijn overleden.

Voor de waardering van de film maakt het niet echt uit of de verborgen geschiedenis waar is, deels waar is of is verzonnen. Op zich is het onderwerp een spannend uitgangspunt voor een film. De film is echter arm aan spannende momenten. In het eerste halve uur van de film die maar liefst twee uur in beslag neemt, gebeurt eigenlijk niets dat de kijker op het puntje van zijn stoel zet. Een beetje spannend wordt het pas als de vrouwen te weten komen dat ze moeten gaan voorproeven voor Hitler. Die spanning ebt al snel weer weg omdat dat afgrijselijke feit nogal fantasieloos is geënsceneerd. We zien de vrouwen voedsel consumeren en als het consumeren af en toe wat moeilijk gaat, wordt er op die typische Duitse manier tegen hen geschreeuwd dat ze hun bordje leeg moeten eten. Tamelijk fantasieloos dus. Daarnaast kijken we naar wat onderling gekeuvel en worden tamelijk oppervlakkig een aantal persoonlijke issues behandelt. Er gebeurt maar bitter weinig en hetgeen er gebeurt wekt weinig emotie op.

Hoewel er goed wordt geacteerd, valt het zwaar empathie voor de vrouwen op te brengen. De eetscènes zijn zo zouteloos geënsceneerd dat je je voortdurend afvraagt wat er nu ook weer zo erg aan is. Ik hoopte op een bepaald moment dat een van de vrouwen eindelijk eens giftig eten tot zich zou nemen opdat er maar iets zou gebeuren. Ok, ik overdrijf een beetje, want de film kent zeker een paar momenten die bijzonder triest zijn. Omdat de emotionele impact van die momenten echter miniem is, gaf de film mij nooit het gevoel dat ik naar iets zat te kijken dat simpelweg verschrikkelijk is.

De geschiedenisles is interessant maar bevat onvoldoende plotwendingen om twee uur lang te boeien. Het verteltempo is traag. De sfeer is niet duister genoeg. De film biedt de kijker geen mogelijkheid om zich met de personages te identificeren. Het verhaal komt klinisch tot je. Jammer dat het met de beleving niet lukt want Le Assaggiatrici vertelt over een interessant stukje geschiedenis uit WOII. De tamme invulling van het onderwerp maakt dat de film erg tegenvalt.