Saccharine (2026)

Er zijn de afgelopen jaren een paar opvallende en prima films uitgekomen over het vrouwelijke ideaal, en wat vrouwen allemaal over hebebn voor deze 'schoonheidsnormen'. Dat we er de komende jaren meer zouden zien, was dus ook makkelijk te voorspellen! Helaas lijkt hier het verhaal van Natalie Erika James teveel halfslachtige op wat je al heb gezien, en weet het nooit helemaal waar het heen wil... Midori Francis doet het best goed als Hana, een eerstejaars geneeskundestudente die door lichaamsbeeldstoornis experimenteert met een wonderpil om af te vallen. Die werkt, dus...suprise...er is een addertje onder het gras? De film is ook meer een bovennatuurlijke horror dan een body horror en eerlijk gezegd vond ik het, door al die bijhorende genreclichés, ook niet geweldig. De gore is waarschijnlijk wel het beste in de film maar daarvan had ik gehoopt dat ze er wat meer uit hadden weten te halen. Eerlijk gezegd begon ik me eigen naar een tijdje ook te vervelen...Technisch gezien is het een redelijk acceptabele horrorfilm maar het is gewoon te lang, te bekend en te zoetsappig om beter te zijn.

Ik vond hem wel okee, beetje een variatie op The Substance ofzo, maar wel op een frisse manier. Het thema dat je de geest van de persoon op je neemt zodra je hun as eet is best origineel en het verhaal van Bertha was best aangrijpend eigenlijk. Maar de creepy stukken waren bij momenten best creepy genoeg. Die actrice had een beetje een stompzinnig gezicht, maar als ze voor deze film inderdaad 20 kg is afgevallen, respect!

De met haar gewicht worstelende medische student Hana [Midori Francis] schrijft zich in bij een fitnessprogramma om indruk te maken op instructeur [Madeleine Madden] en ontdekt een oud-klasgenoot [Annie Shapero] die flink is afgevallen met een wonderpil. Ze ontdekt dat de pil bestaat uit menselijke as en gebruikt haar anatomielessen om delen van een lijk te stelen, te verbranden en haar eigen afslankpillen te maken. De resultaten zijn verbluffend, maar er zijn bijwerkingen. James verwart smerig (close-ups van Hana’s vraatbuiten) en onsmakelijk (close-ups van het opengesneden lijk) met horror. In feite is dit een banaal melodrama over een jonge vrouw met een negatief zelfbeeld en een ernstige eetstoornis, met wat griezelelementen. Het plot is veel te mager (!) voor een avondvullende speelfilm en James wist duidelijk niet hoe ze er een einde aan moest breien. De ontknoping is ronduit gemakzuchtig en de schokkende bedoelde slotwending slechts een wanhopige poging om dat te verhullen.

Geen film die ik anderen zou aanraden, maar ik heb me er best mee vermaakt. De dialogen zijn soms wat knullig en over het plot moet je niet te lang nadenken, want er mankeert van alles aan. Ga jij jezelf maar eens opereren als je onder de keta zit. Bij grote producties stoort dat me enorm, hier kon ik het de makers wel vergeven. De film heeft iets sympathieks, op een of andere manier voel je dat hij met liefde gemaakt is, en dat maakt veel goed.

Er zitten ook heus wel wat geinige scènes in. Echt spannend vond ik het nergens, laat staan eng. Je kunt hem inderdaad ook bekijken als een studentendrama met wat horrorelementen, zoals mrklm schrijft.

Regisseuse Natalie Erika James herpakt zich na een slechte voorganger weer met iets eigenzinnigers. Saccharine exploiteert soms iets te vaak een factor van grossness, maar kan zich vasthouden aan het feit dat het uniek aanvoelt. Midori Francis speelt een uitstekende hoofdrol en voor enige tijd heeft James de balans tussen spookhuishorror en psychologische horror goed in handen, maar de intrige is er na enige tijd wel af. Een speelduur van 109 minuten is ook simpelweg te lang voor een film die uiteindelijk weinig vernieuwende dingen te vertellen heeft en gaat dan gevoelsmatig slepen, daarnaast is de ultieme bedreiging niet bepaald beangstigend. Gelukkig vormen de intense montage, het innemende acteerwerk en de doordachte cinematografie genoeg factoren om als horrorliefhebber blij van te worden.