Rose of Nevada (2025)

Rose of Nevada begint met een reeks losjes met elkaar verbonden sfeerbeelden. In de reeks fragmenten zien we handen, vuilnis, voeten, stukjes havengebied en allerhande voorwerpen die je met een boot zou kunnen associëren. De eerste indrukken zijn warrig en geven absoluut geen geruststellend fundamenteel overzicht van een setting en bieden geen uitgangssituatie waar de kijker op kan steunen. Rose of Nevada is niet een film die een ontspannen beleving gaat zijn, vermoed ik.

De film is lange tijd een fragmentarisch spervuur van indrukken en beelden die een maritieme sfeer oproepen en een verhaal impliceren waarvan de grote lijn mij volkomen onduidelijk is. Dat verhaal krijgt echter na verloop van lange tijd een concretere vorm. Twee mannen keren terug van een tocht op zee en blijken zich op dezelfde plaats maar dan veel verder terug in de tijd te bevinden. Rose of Nevada is een film die zich met een mysterie bezighoudt en daarvoor gebruik maakt van het element ‘tijdreis’.

Regisseur Mark Jenkin die voor deze film tevens de schrijver, de cameraman, de editor en de componist is, laat een raadselachtige verhaallijn de film bepalen en verklaart amper iets. Ik vermoed dat het de bedoeling van Jenkin is om de kijker in verwarring te brengen en hem op die manier van hetzelfde gevoel te voorzien als de beide protagonisten die eveneens geen vaste bodem onder de voeten wordt gegund.

De bedoeling van de fragmentarische weergave die een groot deel van de film bepaalt, is me nu duidelijk. Die sluit perfect aan bij het gedesoriënteerde gevoel dat bezit neemt van de personages. De bedoeling van de weinige uitleg die de kijker ten deel valt, snap ik ook. Die voedt de verwarring eveneens. Het is niet erg aan mij besteedt. Ik vind het prettiger om mij op een steviger fundament te baseren dan op warrigheid en onzekerheid. Ik kan beide elementen goed waarderen als gedifferentieerde onderdelen die het fundament doet wankelen. Niet als het fundament zelve.

En zo is Rose of Nevada een tegenvallende film. Een film die met experimenteerdrang tot stand kwam. Leuk geprobeerd maar er is amper een moment dat Rose of Nevada mij intrigeert. De belangrijke werking die het sounddesign heeft op de sfeer, werd eerder een last dan een fijne sfeervolle beleving. Pogingen om mij te boeien met op zich interessante thema’s als rouwverwerking, verlies, loslaten en de keus tussen persoonlijk geluk en verantwoordelijkheid jegens de gemeenschap, slaan ook meteen dood. De personages deden me eveneens weinig. Poeh, Rose of Nevada was een taaie zit.

Het voelt met zijn grove filmkorrel als iets van een kleurenfilm uit de jaren 90 of zo , maar het is mij veel te eentonig, door zijn hoekige beeldverhoudingen, inzoom op gezichten, nutteloos laten zien van voorwerpen en objecten en stiltes, lange, lange stiltes tussen de zinnen. Hoeveel close-ups van personen, voorwerpen of de zee heb je nodig? Het is moeilijk om niet afgestoten te voelen door artistieke filmstijl van regisseur Mark Jenkin (Enys Men (2022). Oh en het is wederom een vreemde Britse eilandgemeenschap en tijd-lus. Het is traag, neemt zichzelf te serieus, en hij laat elke interactie met personages opzettelijk stijf en ongemakkelijk aanvoelen. Wat dit maakt tot een veel te trage meditatie over spijt, waarbij elk roestig oppervlak meer schermtijd krijgt dan de hoofdpersonages. Het is koud, onbeweeglijk en vergeetbaar en ben niet echt onder de indruk. Niets tegen mooie beelden creëren maar je zult met iets meer moeten komen, om tevreden twee uur te besteden aan dit...