Gui Cai Zhi Dao (2024)

Silly, maar behoorlijk geinig. Deze Taiwanese horrorkomedie die tegelijk een soort parodie is op de celebrity cultuur en de overdaad aan talentenjachten.

Het idee van de film is dat je als je doodgaat je een geest wordt en moet bewijzen in een talentenjacht dat je het in je hebt om mensen bang te maken. Dan mag je weer een jaar door anders verdwijn je als geest. Je moet ook mensen blijven bang maken. Daar komen ook al die verhalen over spookhuizen en creepy urban legends vandaan. Een film die vol met ideeën zit maar ze goed doseert. Daardoor is de film niet kort, maar het klopt bij de inhoud. Van de drie horrorfilms die ik dit IFFR zag was dit zonder meer de beste.

Interessant concept waarbij geesten zich via een show moeten bewijzen vooraleer er op de mensheid worden losgelaten. De film deed me denken aan de animatiefilms Coco, waarbij ook geesten in een tussenwereld leven, en Monsters Inc.

Je kan er ook de nodige kritiek in zien waarbij in het medialandschap de entertainende talentenshows, met of zonder celibrities, de pan uitschwingen.

Leuk is het sowieso al vond ik niet alles even geslaagd. Soms een beetje flauw, maar al bij al spitsvondige genoeg voor een leuke avond.

Het idee is leuk maar de uitwerking minder. Ondanks de flitsende regie en felle kleuren (waar ik normaal wel fan van ben) zit er visueel niet heel veel bijzonders bij eigenlijk. Het tweede uur was ook te veel herhaling van zetten waardoor de verveling ook wel toesloeg. Dan zit er nog prima wat maatschappijkritiek in verweven en die hele wereld over spoken en talentenjachten is geinig bedacht, maar de kijkervaring was simpelweg minder sterk bij mij. 2,0*.

Je moet gezien worden om te kunnen bestaan...het gaat in de film alleen niet om influencers of andere celebrities op social-media maar om geesten. Want als je sterft kom je in een tussenleven terecht dat een een soort reality-tv show lijkt te zijn. En al die spookachtige influencers moeten voor hunn views en likes, zoveel mogelijk mensen in het echte leven de stuipen op het lijf zien te jagen, anders verdwijnen ze volledig. Het is het uitgangspunt van deze drukke, snelle Taiwanese feelgood-horrorkomedie. Het is visueel zeker niet slecht, de acteerprestaties zijn goed genoeg, er zijn wat grappen die inderdaad grappig zijn en er zijn wat scenes waar bloed vloeit. Maar net als in veel andere horrorkomedies, is er geen sprake van horror, maar veel meer "het Leven van Casper, het vriendelijke spookje." Dit is de moeite waard om te bekijken maar meer vanwege de onnozelheid.

Over geesten die hun best doen geest te blijven of anders simpelweg verdwijnen. Centraal staat een jong overleden geest die dat dreigt te overkomen. Haar enige kans om te blijven bestaan is om de levenden angst aan te jagen. Erg lastig, want het ligt niet in haar aard om op te vallen. Ook al tijdens haar leven viel ze niemand op. Het is zelf zo erg dat alleen haar ouders nog om haar dood treuren. Regisseur en schrijver John Hsu geeft haar niet eens een naam. Dat zegt veel over de mate van haar onzichtbaarheid.

Hoewel de naamloze geest veel psychische ballast draagt, is de film niet somber of zwartgallig. De film zou je zelfs als een komedie kunnen beschouwen. Bij haar pogingen om op te vallen en mensen bang te maken wordt de naamloze geholpen door andere geesten. De pogingen leveren hilarische momenten op. In feite is Dead Talents Society een typisch underdogverhaal dat zich afspeelt rondom een groepje sneue geesten. Het enige verschil met het klassieke underdogverhaal is natuurlijk de wat minder alledaagse setting.

Dead Talents Society is een sympathieke film met sympathieke personages. Het verhaal is niet ingewikkeld en de personages zijn gemakkelijk te lezen. Ondanks het ietwat morbide onderwerp is er ruimte voor humor en uiteraard voor feelgood. Dead Talents Society is gewoon een leuke momentopname die niet veel van de kijker vraagt. Waarschijnlijk ben ik de film over een tijdje alweer vergeten, maar ik heb me tijdens het kijken prima vermaakt. Leuk dit.