Opus (2025)

Spannende, sporadisch nogal maffe film met horrorelementen, over een jonge journaliste (Ayo Edebiri) die de kans krijgt om de comeback van een legendarische popster (John Malkovich) van dichtbij mee te maken. De plot is duidelijk 'geïnspireerd' door films als Get Out en Midsommar, al wordt die kwaliteit nergens gehaald. De verrassing is er wat dat betreft gewoonweg een beetje af. Niettemin goed te genieten, niet in de laatste plaats door de hilarische, volledig van de pot gerukte rol van Malkovich.

Stel afgestompte, verwende, opportunistische en huichelachtige journalisten wordt uitgenodigd en in de watten gelegd op het landgoed van een voormalig popartiest die hen wil laten kennismaken met zijn comeback album. De uitzondering wordt gevormd door journaliste Ariel die als enige een kritische blik opzet en vreemde zaken waarneemt die het bestaan van een sinistere sekte doen vermoeden en zich daar helemaal niet lekker bij voelt. Opus is een heerlijke curieuze thriller waarin John Malkovich en de leuke Ayo Edebiri twee uitstekende hoofdrollen vertolken.

Malkovich is popartiest Moretti. Hij draagt excentrieke gewaden die ervoor zorgen dat zijn fysieke verschijning een zeer wonderbaarlijk en spectaculair karakter heeft. Zijn stemgeluid heeft een indringende klank. Hij weet zijn toehoorders met zijn charisma te betoveren. Niet de kijker. Niet de kwieke en achterdochtige Ariel. Die zien rondom de charmante Moretti een aura gevuld met monomanie, decadentie en duisternis. Die voelen beklemming, kwaadaardigheid en huiver.

De volgevreten journalisten blinken echter niet uit door een hoogstaand kritisch vermogen en laten zich gemakkelijk inpakken. Beetje te gemakkelijk vond ik. Zelfs bij een opvallend incident tijdens het boogschieten dat neigt naar opzet en waarbij iemand gewond raakt, worden geen vraagtekens geplaatst. Het voorval illustreert op sardonische wijze echter wel hoezeer Moretti zijn gasten heeft ingepakt en trekt de film definitief een onheilspellende sfeer in.

Het verhaal voltrekt zich soms met horten en stoten maar intrigeert. De figuur Moretti is een interessant mysterie die tezamen met een reeks merkwaardige gebeurtenissen verwondering en spanning oproept. De film van regisseur en schrijver Mark Anthony Green blijft met een aantal aardige plotwendingen en een surplus aan absurditeiten tot het einde toe vermaken. Onder het kopje vermaak moet ik trouwens nog de dialogen scharen die bijna allemaal aan een zelfingenomen teneur lijden en erg grappig zijn.

Opus is mysterieus, grappig en spannend. De troefkaart heet John Malkovich. Zonder de bizarre en charismatische aanwezigheid van Malkovich zou de film een stuk minder vermaken, vermoed ik.

Goeie fim waarin een gezelschap wordt uitgenodigd bij een beroemde popartiest die na 30 jaar een nieuw album uitbrengt. Aangezien al redelijk snel duidelijk wordt, dat de film om een cult draait, is het verloop wat voorspelbaar. Wel lekker eigenaardig hier en daar en de hele aankleding is ook prima. Het kijkt wel gemakkelijk weg, maar blijft uiteindelijk iets te veilig. Een nipte 3.5 sterren.

De geloofwaardigheid van de film hangt erg af van of het je lukt om te accepteren dat John Malkovich de grootste op handen gedragen muziekster ter wereld is, die een comeback maakt. Want in deze film valt iedereen ten prooi aan Malkovich's charmes, enkel Ariel Ecton ziet het echte verhaal,: niet de terugkeer van een popster, maar het feit dat hij in zijn afwezigheid een sekteleider is geworden. Om eerlijk te zijn snap ik echter maar weinig van celebrity-aanbidding....

Voor een film over een popmuzikant die voortdurend wordt omschreven als een unieke artiest, is de film zelf dat niet echt. Het neemt een voorbeeld aan andere films die op het moment populair zijn en leent hier elementen uit. Met de setting van een groep die midden in een cult terechtkomt zijn er sterke Midsommar-vibes. Met een zwarte vrouwelijke hoofdrolspeler die geleidelijk ontdekt in hoeveel stront ze zit, roept het herinnering op aan Blink Twice, en exclusieve gasten op een eiland op verzoek van een getalenteerde excentriekeling werd ook behandelt in The Menu.

Enkele kleine bizarre details die de waanzin van dit alles benadrukken, ze zijn licht vreemd maar het bouwt nergens nooit veel spanning op. Een achtervolging waarbij ze achter elkaar aan rennen en een daaropvolgend schermutseling zijn het enige wat spannend was. Hoewel er dus wat op of aanmerking waren kijk het ook wel ongecompliceerd en lekker weg. Dat komt grotendeels door Ayo Edebiri met haar sympathieke schermuitstraling Ja zij weet veel te verdoezelen. Zij is het dan ook die de film van een lager cijfer af te houden.

De liedjes die in de film zijn te horen (beetje met een eighties-sound, die wat leek op George Michaels, Pet Shop Boys ) komen van Nile Rodgers (Chic, producer samenwerking Daft Punk) en The-Dream (producer en songwriter van liedjes van Beyoncé, Mariah Carey, Rihanna)

Malkovich plays an evil pop star in a silly horror dud (The Guardian) Ook op RT en imbd en op nog vele sites zijn ze terecht niet positief. Hier op MM krijgt hij nog 2,84 wat voor dit hersenloos filmpje nog veel is. Ik zet nog liever een lp op van de groep Opus op, en dat is al zeer erg...rommel

Eigenaardig horrorwerkje gezien de opzet van het verhaal en de absurde weliswaar goed gespeelde rol van Malkovich. Het verhaal kent een lange aanloop zonder enige spanning, maar blijft voldoende interessant om te volgen. Naar het einde toe komt er wat vaart in gepaard met wat horror - en actiemomenten dat zich naar een verrassend slotakkoord ontvouwt want Malkovich heeft uiteindelijk het laatste woord. Een meesterplan en een valkuil voor het hoofdpersonage Ariel ( Ayo Edebiri ). 6/10

Zeer boeiende thrillerfilm met een sterke rol van John Malkovich, die hier veel ruimte toebedeeld krijgt om ultiem te acteren. Zijn rol oogt soms flauw, maar zijn verbale en fysieke houding compenseert dat ruimschoots. Regisseur Mark Anthony Green geeft de griezelige insteek na een minuut of 30 al weg, waardoor het mysterie niet zo goed werkt en de wending voorspelbaar is. Gelukkig staat daar een vreemde, bijna hypnotiserende werking tegenover die van Opus een erg boeiend schouwspel maakt. Er mist een grootse finale, maar de onderlagen zijn effectief en het verloop vindt altijd wel een manier om ergens mee uit te pakken.