Drømmer (2024)

Deze, in tegenstelling tot Sex, wel goed bevonden.

Bij Sex de zaal voortijdig verlaten. (geen punten gegeven)

Sex moet ik nog inhalen. Love wel gezien. Love vond ik vooral opvallend onopvallend. Zo'n film die niets echt slecht doet, maar ook nooit uitblinkt. Een drama over relaties anno nu. En dat laatste is de hele trilogie. Drommer maakt bij vlagen meer indruk, maar heeft tegelijk ook meer issues.

Dit is al minstens de vierde nieuwe film die ik dit jaar zie op zijn minst deels gaat over de verhouding van het echte leven tot een uiting daarvan. In dit geval een geschreven uitding. En de film loopt daar meteen tegen een issue op dat in de eerste helft wel een issue is. Door beiden te willen weergeven (de geschreven tekst en de werkelijke gebeurtenissen) zien we een film die vooral een serie plaatjes is bij een voice over. Dat is lang niet altijd per se een issue, maar hier wel wat mij betreft. Je hebt meer mogelijkheden: Je laat de film weergeven wat de hoofdpersoon in haar boek omschrijft. Dan kun je je afvragen waatom je de voice over gaat gebruiken want dan maak je bijna een plaatjesboek. Of je zorgt dat de voice over het boek is en de beelden de werkelijkheid. Maar zoveel vernuft heeft de film niet. In een specifieke scene later in de film is de voice over weer commentaar op een moment waar Johanne niet bij was. Dat voelt inconsequent. En dat stoorde me. In de tweede helft gaat het verhaal vooral verder nadat het is opgeschreven en zitten de minpunten vooral in de uitwerking van de verhouding tussen moeder en oma, af en toe een terzijde die nergens heengaat en de slechtste scene uit de hele film de scene waarin het beeld van de hemel van oma letterlijk wordt weergegeven

Er gaan ook wel dingen goed: Ik vond de eerste verliefdheid geloofwaardig en visueel bij vlagen fraai weergegeven bijvoorbeeld en ook zeer goed geacteerd. De film laat meer zien van het talent van de regisseur (die eersre al schrijver was dus de literaire wereld goed kent) dan Love, maar er zaten me ook wat dingen dwars.

Drommer heb ik gezien in de kleinste bioscoop van Nederland (die bevindt zich in Middelburg, zoek maar op).

In het begin had ik veel moeite om erin te komen. In het 1e half uur zit heel veel tekst in de vorm van een voice-over. Maar daarna ging de film vloeien en werd kwam het verhaal tot leven.

Zonder veel weg te geven wil ik opmerken dat deze film eigenlijk een vernieuwend soort romcom is, maar dan op zijn Deens. Vooral de verwijzing naar de zusters Bronte is spitsvondig.

De actrices die oma, moeder en kleindochter spelen zijn steengoed, vooral de buitengewoon intelligente kleindochter van 17, gespeeld door Ella Overbye, draagt de film.

Mooiste scene: de droom van oma op het eind met die groep dansers op een verlichte trap.

Drømmer is de laatste van de reeks waar Sex en Love aan vooraf gingen. We horen en zien haar belevenissen ondersteund door een bijna voortdurende voice-over van protagonist Johanne, meer dan subliem gespeeld door Ella Øverbye. Hoe onschuldig het lijkt wanneer ze haar jeugdige verliefdheid omschrijft in haar dagboek, rijst al snel de vraag of het allemaal wel zo onschuldig was. Omdat verliefdheid één van de mooiste dingen is die je meemaakt in je leven is het logisch dat je dit met anderen wil delen. Dat doet Johanna dan ook en laat haar dagboek lezen aan haar oma.

Het is mooi om de verliefdheid van het meisje te zien, maar let tegelijkertijd ook zeker op alle gezichtsuitdrukkingen van de oma en de moeder. Als kijker zou je kunnen twijfelen of het allemaal wel echt zo gebeurd is zoals Johanna in haar dagboek omschreef. De gun-factor is enorm hoog maar eigenlijk weten we al vrij snel dat het anders is gelopen dan je als kijker zou willen.

De film sluit af met een ontluisterend gesprek in een café, gevolgd door een hallucinante droom van de oma, die duidelijk strontjaloers was op de lovestory van haar kleindochter. Een geweldig stukje cinema met een heerlijke soundtrack. Ik heb genoten en Sex en Love staan met stip bovenaan op mijn kijklijst.