Drømmer (2024)

Noorse film 'Drømmer' wint Gouden Beer op filmfestival van Berlijn, Belgische film met Koen De Bouw valt niet in de prijzen | VRT NWS: nieuws

‘Dreams (Sex Love)’ Review: Dag Johan Haugerud’s Golden Bear Winner - deadline.com

Vanaf 13 november 2025 in de bioscoop (September Film Distribution)

Misschien had ik een slechte bui vandaag, maar die werd niet beter na het zien van deze babbelzieke film.

De basis van het verhaal is prima, maar de uitwerking op het witte doek is vlees nog vis. Er gebeurd weinig, en zeker weinig schokkends, en dan krijg je toch een wat saaie film die snel de vergetelheid in zal gaan. Maar mogelijk mis ik iets.

Klinkt precies als de eerste twee films in deze trilogie. Dat waren ook voornamelijk praatfilms. Ik kan me nog de reactie van me op de eerste die ik zag, Sex:

"Was inderdaad een praatfilm, maar het is niet dat er niks in gebeurde. Het was gewoon dat hetgene dat gebeurde voornamelijk gesprekken waren. Ja, dat kan. Je hebt ook films waarin voornamelijk geschoten of geraced wordt."

Die film gaf ik vier sterren. Nummer 2, Kjaerlighet, gaf ik ook 4 sterren.

Deze ben ik dus erg benieuwd naar. En ja, het zal weer veel gepraat zijn.

Ik kende die twee films niet, heb er net over gelezen. Als je die 4 sterren geeft zal je deze ook wel goed vinden. Misschien moet ik hem nog eens herzien

Oh, maar je kunt er ook gewoon helemaal geen gevoel voor hebben. Het is niet zo dat een film goed is omdat ik er positief over denk. Sterker: de scores van de eerste twee films van deze trilogie, 3,08 voor Sex, en 3,36 voor Kjearlighet, dat vind ik eigenlijk best hoog, gezien de aard van de films.

Studente Johanne [Ella Øverbye] heeft een dagboek bijgehouden waarin ze openhartig vertelt over haar kalverliefde voor beeldend kunstenaar Johanna [Selome Emnetu], die beter had moeten weten. Audioversie van een boeketreeksprulletje met statische beelden die niets toevoegen. Een hoop oeverloos geouwehoer over de liefde dat in deze vorm verboden zou moeten worden in de bioscoop. Lees liever een goed boek! In de laatste 10 minuten is er een droomscène waar geen touw aan vast valt te knopen. Leuk gefilmd, maar als je van pure cinema houdt, ben je tegen die tijd allang afgehaakt. Laatste deel van Haugeruds doodsaaie trilogie die begon met Love en Sex.

Deze, in tegenstelling tot Sex, wel goed bevonden.

Bij Sex de zaal voortijdig verlaten. (geen punten gegeven)

Sex moet ik nog inhalen. Love wel gezien. Love vond ik vooral opvallend onopvallend. Zo'n film die niets echt slecht doet, maar ook nooit uitblinkt. Een drama over relaties anno nu. En dat laatste is de hele trilogie. Drommer maakt bij vlagen meer indruk, maar heeft tegelijk ook meer issues.

Dit is al minstens de vierde nieuwe film die ik dit jaar zie op zijn minst deels gaat over de verhouding van het echte leven tot een uiting daarvan. In dit geval een geschreven uitding. En de film loopt daar meteen tegen een issue op dat in de eerste helft wel een issue is. Door beiden te willen weergeven (de geschreven tekst en de werkelijke gebeurtenissen) zien we een film die vooral een serie plaatjes is bij een voice over. Dat is lang niet altijd per se een issue, maar hier wel wat mij betreft. Je hebt meer mogelijkheden: Je laat de film weergeven wat de hoofdpersoon in haar boek omschrijft. Dan kun je je afvragen waatom je de voice over gaat gebruiken want dan maak je bijna een plaatjesboek. Of je zorgt dat de voice over het boek is en de beelden de werkelijkheid. Maar zoveel vernuft heeft de film niet. In een specifieke scene later in de film is de voice over weer commentaar op een moment waar Johanne niet bij was. Dat voelt inconsequent. En dat stoorde me. In de tweede helft gaat het verhaal vooral verder nadat het is opgeschreven en zitten de minpunten vooral in de uitwerking van de verhouding tussen moeder en oma, af en toe een terzijde die nergens heengaat en de slechtste scene uit de hele film de scene waarin het beeld van de hemel van oma letterlijk wordt weergegeven

Er gaan ook wel dingen goed: Ik vond de eerste verliefdheid geloofwaardig en visueel bij vlagen fraai weergegeven bijvoorbeeld en ook zeer goed geacteerd. De film laat meer zien van het talent van de regisseur (die eersre al schrijver was dus de literaire wereld goed kent) dan Love, maar er zaten me ook wat dingen dwars.

Het beste deel van de, hoe zal ik het zeggen, intimiteits-trilogie van Haugerud. Ondanks dat ik de andere delen even hoog waardeer, want ik vond de hele trilogie van constant hoog niveau.

Niet voor mensen die van actie enzo houden.

Drommer heb ik gezien in de kleinste bioscoop van Nederland (die bevindt zich in Middelburg, zoek maar op).

In het begin had ik veel moeite om erin te komen. In het 1e half uur zit heel veel tekst in de vorm van een voice-over. Maar daarna ging de film vloeien en werd kwam het verhaal tot leven.

Zonder veel weg te geven wil ik opmerken dat deze film eigenlijk een vernieuwend soort romcom is, maar dan op zijn Deens. Vooral de verwijzing naar de zusters Bronte is spitsvondig.

De actrices die oma, moeder en kleindochter spelen zijn steengoed, vooral de buitengewoon intelligente kleindochter van 17, gespeeld door Ella Overbye, draagt de film.

Mooiste scene: de droom van oma op het eind met die groep dansers op een verlichte trap.

Noors.

Natuurlijk... Oslo, dank je,

Drømmer is de laatste van de reeks waar Sex en Love aan vooraf gingen. We horen en zien haar belevenissen ondersteund door een bijna voortdurende voice-over van protagonist Johanne, meer dan subliem gespeeld door Ella Øverbye. Hoe onschuldig het lijkt wanneer ze haar jeugdige verliefdheid omschrijft in haar dagboek, rijst al snel de vraag of het allemaal wel zo onschuldig was. Omdat verliefdheid één van de mooiste dingen is die je meemaakt in je leven is het logisch dat je dit met anderen wil delen. Dat doet Johanna dan ook en laat haar dagboek lezen aan haar oma.

Het is mooi om de verliefdheid van het meisje te zien, maar let tegelijkertijd ook zeker op alle gezichtsuitdrukkingen van de oma en de moeder. Als kijker zou je kunnen twijfelen of het allemaal wel echt zo gebeurd is zoals Johanna in haar dagboek omschreef. De gun-factor is enorm hoog maar eigenlijk weten we al vrij snel dat het anders is gelopen dan je als kijker zou willen.

De film sluit af met een ontluisterend gesprek in een café, gevolgd door een hallucinante droom van de oma, die duidelijk strontjaloers was op de lovestory van haar kleindochter. Een geweldig stukje cinema met een heerlijke soundtrack. Ik heb genoten en Sex en Love staan met stip bovenaan op mijn kijklijst.