Sarah Bernhardt, la Divine (2024)

Kijk hier wel naar uit. Sarah Bernhardt was één van de eerste echt grote wereldsterren. Maar ze was ook even beroemd als excentriek: ze sliep regelmatig in een doodskist, en had o.a een boa en een krokodil als huisdier.

Vanaf 15 mei 2025 in de bioscoop (September Film Distribution)

Sarah Bernhardt was een van de grootste acteurs van de 19e eeuw en was aan het eind van die eeuw de eerste wereldwijde superstern. Ze was 70 jaar oud toen ze in 1915 door een infectie aan haar rechterknie (die ze ernstig bezeerde tijdens een uitvoering van ‘La Tosca’ in 1905) haar rechterbeen verloor. Deze biografie is dat voor Sarah [Sandrine Kiberlain] het moment om haar zoon Sacha [Arthur Mazet] te vertellen over de oorzaken van de breuk tussen haar en Sacha’s vader (en Sandra’s vaste tegenspeler) Lucien [Laurent Lafitte]. Het verhaalt spring heen en weer tussen 1915 en 1896, het jaar waarin een aantal vrienden een groot feest voor haar organiseren. Al snel ontdekken we de complexere kanten van Sarahs persoonlijkheid. Het gevolg is dat een sterke start wordt gevolgd door een serie incidenten die nauwelijks iets nieuw opleveren en daarom weinig interesse opwekken, ondanks het overtuigende, flamboyante acteerwerk van Kiberlain. De aftiteling bevat beelden die Sacha in 1915 maakte van zijn moeder.

Een plaatje, en een zeer overtuigend plaatje ook – de prachtige kostuums, de luxueuze decors en de algemene sfeer geven mij de indruk dat ik echt in die wereld verkeer of althans naar die echte wereld kijk, met de vermelding dat ik er toen natuurlijk niet bij aanwezig was en ik dus nu alleen maar (op basis van contemporaine of moderne reconstructies) kan dènken dat het zo wel geweest had kunnen zijn. Het oog komt dus niets tekort, maar bij de opzet van de film als geheel heb ik zo mijn bedenkingen, want we leren redelijk wat facetten van Sarah Bernhardts (publieke èn privé-) persoonlijkheid kennen (ambitieuze theater-producent, jaloerse minnares, tirannieke werkgeefster, middelpunt van een salon-achtige côterie, maatschappelijk geëngageerde bij de Dreyfus-affaire), en we zien hoe beroemde tijdgenoten (Zola, Freud, Rostand) naar haar gunsten dongen, maar uiteindelijk heeft ze haar grote roem toch vooral te danken aan haar acteertalent en haar talloze toneelrollen, en daarvan zien we helaas niets. Franse kijkers zullen misschien wat meer van haar podiumcarrière op de hoogte zijn door haar zwijgende films en door de vele al dan niet op waarheid berustende verhalen die er over haar carrière de ronde doen, maar ik blijf zelf toch met een enigszins onvoldaan gevoel achter. Alle lof overigens voor hoofdrolspeelster Sandrine Kiberlain die Bernhardt zo dicht als mogelijk bij de kijker brengt.