Jezabel (2022)

Caracas, Venezuela, 2017. Een stad in onrust. Protesten van veelal studenten die voor de democratie en tegen het militaire regiem demonstreren, worden gewelddadig onderdrukt. Het vriendengroepje bestaande uit Lola, Cacá, Eli en Alain bekijkt de protesten van hun generatiegenoten met desinteresse. De strijd voor de vrijheid kan hun maar matig boeien. De vier leven in hun eigen wereld. Ze behoren tot de bevoorrechte groep van welgestelde jongeren en leven een zorgeloos bestaan. Factoren die hun hedonistische bubbel dreigen te verstoren worden simpelweg genegeerd of met gehaaide kilheid uit de weg geruimd.

De film pendelt heen en weer tussen het jaar 2033 en 2017. In 2033 worden bij Alain onderdrukte herinneringen wakker die hem doen terugkeren naar de gebeurtenissen in 2017. Het is interessant om de gebeurtenissen rond de groep te volgen. Spannend is het niet. Een plottwist die aan het einde duidelijk wordt, valt in de loop al wel te achterhalen. Het zijn de personages die de film interessant maken. Leden van een kleine elite die hun positie genadeloos misbruiken en zelfs na jaren niet bereid zijn om schuld te bekennen, maar die nog steeds in dezelfde koude hoedanigheid verkeren. Het Venezuela van 2033 lijkt niet erg te zijn veranderd.

Jezabel is een fascinerende mengeling van een karakterstudie en een sociale parabel en heeft enkele scènes met geslaagde thrillerelementen. Het plot ontwikkelt zich minder verrassend dan gehoopt, maar de personages worden uitstekend neergezet en zijn enigmatisch genoeg om ze niet helemaal te kunnen doorgronden. Met name dat aspect houdt de film interessant.