Une Famille (2024)

Film waarin een vrouw die ernstig seksueel misbruik (inclusief verkrachting) meemaakte door haar vader de mensen uit haar omgeving daarmee confronteert. Als meest opvallende de vrouw bij wie haar vader toen was (niet haar moeder) , die er nooit over heeft willen praten waar ze letterlijk bijna op zijn Michael Moore's of Willibrord Frequins met draaiende camera op de stoep staat. Ook komt onder meer haar ex-man voorbij (die zelf ook een slachtoffer van seksueel misbruik is, door een andere dader) en blijkt haar dochter haar het beste te begrijpen. De film bestaat vooral uit dialogen tussen Christine I(die ook meerdere boeken over haar misbruik schreef) en haar omgevingDe film versimpeld enerzijds niet dat het ingewikkeld is hoe je ermee moet omgaan als iemand in je omgeving dit overkomt, maar slaagt er anderzijds niet in om de situatie echt breder te trekken. Weg van dat ene slachtoffer en naar iets maatschappelijkers. En vond ik daardoor niet echt goed.

Onoverzichtelijke en filmtechnisch rommelige documentaire van auteur Christine Angot. Angot, als kind misbruikt door haar inmiddels overleden vader, gaat in haar familie - moeder, stiefmoeder, ex-man, dochter - op zoek naar antwoord op de vraag waarom dit is gebeurd. Daarnaast zoekt Angot erkenning als slachtoffer. Door haar kille en zelfs agressieve aanpak blijft de docu afstandelijk. Wanneer Angot verhaal haalt bij haar stiefmoeder, kun je je zelfs afvragen wie op dat moment het slachtoffer is. Une Famille roept uiteindelijk meer vragen op dan het beantwoordt. Verwarrend.