Goyo (2024)

"Lik" is niet "Belgisch", het is zuiver dialect en in de Nederlandse taal is "gelijk" in deze context spreektaal of een overbodig woord. Dit terzijde overigens.

Soit, Goyo dan maar. Een film over een autistische man die als gids opdraaft in een museum in de Argentijnse stad Santa Fé. Geen Rain man, maar ook gen doordeweekse benadering van autisme of Asperger. Maar al bij al functioneert de man wel in de maatschappij mits hij een aantal regels voorhanden houdt voor zichzelf.

De man krijgt een aimabele factor, zelfs een wat 'komische' benadering en daar is het romantische sausje niet vreemd aan. Het feit dat de echtgenoot van Eva wordt opgevoerd als een bekrompen bullebak versterkt dit alleen maar.

Toch is de film vrij onderhoudend en kijkt hij lekker weg. Veel feel good in de film met dat typische dieptepunt na ongeveer driekwart film. Vrij typische Netflix ook, niet slecht, maar ook met enkele 'maars'.

Autisten in films zijn vaak wat stereotype. Dit is daar helaas ook weer een voorbeeld van, maar het kan erger.
Hij telt stappen op de trap, kijkt mensen nooit aan, praat overdreven monotoom en heeft de rare en gevaarlijke gewoonte lang onderwater te gaan in het zwembad.
Goyo heeft het op zich goed voor elkaar, met de liefdevolle zorg van zijn broer en zus altijd dichtbij zich en hij heeft een leuke baan in het museum.
Overwegend feelgood, maar Goyo krijgt toch wat tegenslagen te verwerken. Even lijkt hij finaal in te storten en daar niet meer uit te komen, maar dan volgt het niet zo realistische romantische slot.