Goyo (2024)

Was toch lik niets voor mij. Na 38 min stilgelegd. Er stak lik niets in ... Sorry.

lik?

Leuke feel good-movie.

lik is Belgisch, denk in nederland is dat: gelijk

"Lik" is niet "Belgisch", het is zuiver dialect en in de Nederlandse taal is "gelijk" in deze context spreektaal of een overbodig woord. Dit terzijde overigens.

Soit, Goyo dan maar. Een film over een autistische man die als gids opdraaft in een museum in de Argentijnse stad Santa Fé. Geen Rain man, maar ook gen doordeweekse benadering van autisme of Asperger. Maar al bij al functioneert de man wel in de maatschappij mits hij een aantal regels voorhanden houdt voor zichzelf.

De man krijgt een aimabele factor, zelfs een wat 'komische' benadering en daar is het romantische sausje niet vreemd aan. Het feit dat de echtgenoot van Eva wordt opgevoerd als een bekrompen bullebak versterkt dit alleen maar.

Toch is de film vrij onderhoudend en kijkt hij lekker weg. Veel feel good in de film met dat typische dieptepunt na ongeveer driekwart film. Vrij typische Netflix ook, niet slecht, maar ook met enkele 'maars'.

Autisten in films zijn vaak wat stereotype. Dit is daar helaas ook weer een voorbeeld van, maar het kan erger.
Hij telt stappen op de trap, kijkt mensen nooit aan, praat overdreven monotoom en heeft de rare en gevaarlijke gewoonte lang onderwater te gaan in het zwembad.
Goyo heeft het op zich goed voor elkaar, met de liefdevolle zorg van zijn broer en zus altijd dichtbij zich en hij heeft een leuke baan in het museum.
Overwegend feelgood, maar Goyo krijgt toch wat tegenslagen te verwerken. Even lijkt hij finaal in te storten en daar niet meer uit te komen, maar dan volgt het niet zo realistische romantische slot.

In het begin dacht ik een paar keer: zal ik wel verder kijken? Daar door heen geworsteld tot het moment dat ik me afvroeg: Hoe loopt het af? Kortom even doorbijten en daarna verder kijken...

Prachtige en hartverwarmende film. Een film die meer biedt dan in eerste instantie lijkt. Een film over universele gevoelens welke al heel complex kunnen zijn maar in deze film nog meer. Allemaal gebracht in beelden met een zeer kleurrijk palet. Een Romcom/feelgood movie met meerdere lagen en met meerdere thema`s. Hoofdthema`s zijn liefde en kunst maar met name autisme. De hoofdpersoon Goyo heeft autisme. En zoals dat meestal gaat in films wordt dit stereotyp weergegeven, dat is hier niet anders. Maar het stoort niet. En dan komt omdat Goyo eigenlijk een heel leuke en prettige gast is. Juist door zijn autisme wijst hij ons bevlogen de weg in de kunst, leert hij mij iets nieuws over van Gogh. Dit doet hij ook met zijn collega uit het museum. Prachtig hoe liefdesuitingen via schilderkunst tot leven werden gebracht en omgekeerd. Mooi gedaan!

De film begint heel licht maar halverwege wordt de film serieuzer van toon. De film maakt gebruik van de mooie inrichting van het huis van de zus van Goyo(hier woont hij) als achtergrond van de af en toe spetterende dialogen. Het acteer werk is prima in orde bij een mooi verhaal over niet alledaagse liefde(of toch wel?). Het einde kan je minder vinden, ik ben er nog niet uit.

In een week nadat ik veel bombast zag in de bioscoop met MI the final reckoning zag, op 4k ultra thuis Dune 2 was dit ook een 4 sterren film. Voor mij een netflix parel uit Argentinie.

Die week ook het nieuws dat president Trump importheffingen wil op buitenlandse films met als reden dat Hollywood weer meer macht in de filmindustrie krijgt. Misschien moet Hollywood ook eens weer beginnen met meer van dit soort films te maken met een hart en ziel.