Loverboy: Emoties Uit (2024)

Lastig. De film is mega intens en neigt zelfs af en toe naar Srpski Film (Film, 2010) - MovieMeter.nl; lichtjes dan.

Grootste pluspunt is het acteerwerk van Olaf Ait Tami en Mohammed Azaay. Dit moet de definitieve doorbraak zijn voor Olaf. Geweldig.

Het gevaar van dit soort films is inderdaad die dunne lijn tussen het vertellen van een verhaal en het verheerlijken van de daden. Naar mijn gevoel leunt deze film volledig onbedoeld naar het verheerlijken. Waarom denk ik dat? Eigenlijk precies met dezelfde reden als de user boven mij. Gedurende enkele absurd intense scenes hoorde ik wat groepjes om mij heen lachen. Daar kan natuurlijk de maker van de film niet heel veel aan doen, maar door mogelijk nóg meer emfase te leggen op de desastreuze effecten van dit mileutje had je dit misschien kunnen voorkomen/verminderen. Moeilijk te bewoorden, maar als je de film zelf hebt gezien begrijp je mogelijk beter wat ik bedoel.

Pluspunten zijn de shots én dus hier en daar het goede acteerwerk. Ik heb in ieder geval in volledige shock het theater verlaten. Respect voor alle vrouwen in deze film die dit hebben kunnen neerzetten.

Moeilijk om daar harde complimenten voor te geven gezien het voor 1000en vrouwen helaas de dagelijkse realiteit is.

Wat bij mij een beetje verkeerd landde:

Op het einde van de film - after credits - wordt er opgeroepen voor meer awareness maar dit word in mijn optiek niet helemaal lekker opgepakt. De awares is niet direct dus bedoelt voor deze praktijken en je sponsort niet een goed doel d.m.v. de QR code, nee, de QR code is om extra kaartjes te kopen. Oef.. plank volledig misgeslagen.

Hoed diep af voor Cyriel Gus en de andere makers van deze film!

Hierboven genoemde acteur komt wat mij betreft in aanmerking voor de (dit is een compliment mijnerzijds) titel:

'Denzel Washington van de lage landen'.

Dan wil ik nog kwijt: wat schaam ik mij om mens (lees: MAN) te zijn na het kijken.

Hoewel ik mij besef dat ik in wezen geen haar beter ben dan de sociopaten in deze film, want ook ik heb (netals iedereen) mijn zonden en demonen.

Ik kijk uit naar deel 2, mocht die er komen (ze zitten al op de helft van de gewenste toeschouwers).

PS: ben je allergisch voor straattaal?

Ga dan niet!

Wel 10x minder expliciet dan Srpski Film, die in brutaliteit natuurlijk ook moeilijk te evenaren is, maar ik snap de vergelijking zeker. Ook ik kreeg af en toe dat gevoel.

Goede film met een sterk acterende cast, vlotte verhaallijn en lekker hard en rauw zoals een film als deze hoort te zijn. Een beetje vergelijkbaar met de eerdere seizoenen van Mocro Maffia voordat het volledig over the top ging. Goed om te zien dat we in Nederland inmiddels zover zijn dat we dit soort realistisch aanvoelende producties kunnen creëren. Daar is ook alle ruimte voor tussen alle slappe romcoms en Jandino die zich weer in een jurk en een pruik heist. De valkuil is uiteraard dat het themaatje straattuig, drugsdealer, multiculti gangsters teveel uitgekleed gaat worden. Svp ook kwalitatieve films op andere vlakken.

Anyway, terug naar de film. Behoorlijk rauw in zn geweld dus. Openingsscène is ijzersterk en zet gelijk de gewelddadige en meedogenloze toon. Verder zijn scènes die er aardige inhakken uiteraard vooral de agressie van de jongens naar hun slachtoffers (vooral ook doordat zowel Guds als Olaf Ait Tami deze scènes bijzonder overtuigend acteren).

Tegen het einde vliegt het helaas allemaal een beetje uit de bocht en worden alle losse eindjes ineens wel heeeeeel snel aan elkaar geknoopt. Ook een beetje zwak om het hoofdpersonage dan toch nog over te willen laten komen als een man met een geweten terwijl hij in feite geen haar beter is dan z'n 'collega's'. De man lokt zonder enige medelijden dames een huis in die vervolgens neergeslagen en verkracht worden.

Een jammerlijke keuze in een verder goed geschreven en gemaakte film.

Een zeer groot voordeel van die film is dat je die lui niet of nauwelijks kan verstaan. Dat wil je ook helemaal niet.

Ondertiteling? Nee, laat maar.

Een verstandig mens gaat hiervoor niet naar de bioscoop. Je weet van tevoren precies wat je te wachten staat in zo'n zaal. Exact zoals eerder in de recensies werd omschreven.

"Maar dat is het probleem helaas in de huidige woke maatschappij die dit tolereert of nog erger negeert" zoals iemand hier beschreef, Inderdaad ja, mee eens.

Mijn 6 euro die ik heb neergeteld bij Pathe-Thuis had ik beter elders kunnen besteden.

De film na een minuut of 15 uitgezet. Word letterlijk misselijk van al die achterlijke straattaal en dat gedrag van die lui.

Eindelijk weer eens een lekkere no nonsense Nederlandse bioscoopfilm ipv dat het weer verbannen wordt als TV-Film.

Hard, rauw, intens en schokkend. Loverboy windt er geen doekjes omheen en weet je te raken. Echter is het wel vreemd dat de film zich in het heden afspeelt. Je zou bijna moeten denken dat dit een concept is dat zich plaats zou moeten vinden in de jaren 2000. De term loverboy is al een tijdje uit de omloop en vervangen door pooierboy of tienerpooier, er is veel meer toezicht op prostituee en je moet er belasting over betalen (althans als het raamprostitutie is), en ook de manieren hoe de meiden worden verleidt voor ondergrondse praktijken nu toch wat meer digitaal gaat in plaats van die ene charmante jongeman die je even aanspreekt? Maargoed, bagatelliseren moeten we natuurlijk ook niet doen. Want het komt, ondanks de vrijblijvendheid wel wat zichtbaarder is dan pakweg vijftien jaar geleden, nog steeds voor.

Maar Loverboy is niet zwart wit en het lijkt goed en kwaad drastisch door elkaar te willen gooien. Terrence is een vader van een negenjarig dochtertje en zit gigantisch in de knauw met de jeugdbescherming die zijn dochter onder toezicht willen zetten. Ook heeft hij een schuld lopen bij de lugubere mensenhandelaar "De Slager" (Man, wat was dit een monster. Vrijwel net zo eng als de recente personage Longlegs). Hoe Terrence in deze wereld terecht is gekomen blijft vaag. Maar waarschijnlijk is het nu ook zaak om in het nu te blijven leven om de toekomst te redden.

In eerste opzicht lijkt Terrence geen man met kwaad, maar neemt hij wel het aanbod aan omdat hij geen andere keuze heeft. Om het bedrag terug te kunnen betalen en om dus ook zijn dochtertje te redden van de Slager moet hij eventjes in een paar dagen drie vrouwen inpalmen voor prostitutiepraktijken. Voordat hij het weet leidt hij een drastisch dubbelleven. Eentje waarbij jeugdzorg en ook zeker zijn dochtertje maar beter niks van kunnen weten. Maar hoe lang blijft dit geheim waterdicht? En verloopt alles ook wel volgens de planning.

De intense nadruk op dit wereldje is er goed op gelegd. Met chantage en bedreigingen wordt er gedaan wat er gedaan moet worden en zelfs de klanten lijken de volledig zichtbare onheilen koud te laten. Een akelige scene was bijvoorbeeld met Bart Klever als klant en hoe hij het bange meisje naar zich toe tut alsof het een kat is. De klanten hebben niet zoiets van; het stinkt hier en ik moet hier zo snel mogelijk weg. Politie bellen ofzo. Maar hoe genadeloos Terrence ook overkomt, continu krijgt hij last van zijn geweten. Maar hij is als een pop aan de touw voor de Slager.

En ja inderdaad... De vergelijking met A Serbian Film kwam inderdaad wel aardig dichtbij. Hele sterke uitwerking ook op het laatst wanneer Terrence het vastgeketende slachtoffer het mes overhandigd om dan uiteindelijk de Slager neer te steken.

Dit is hoe het hoort te zijn. Nederland kan het wel. Dat bewijst deze film toch maar weer. Niet voor mensen met een zwakke maag.

4,0*

Vind dit zo slecht!! Die acteur cyriel kan beter stoppen ook.

Wel heel goed geacteerd. Geen vrolijke film, maar erg realistisch. Hopelijk worden jonge meisjes goed wakker geschud.

Het is moeilijk te geloven dat dit racistische, homofobe en seksistische misdaaddrama is gemaakt in samenspraak met Fier, een professionele hulpverlenersorganisatie op het gebied van misbruik, geweld en ander grensoverschrijdend gedrag. Guds speelt Terrance, een alleenstaande vader die zijn schuld bij een zware misdadiger [Mohammed Azaay] afbetaalt door meisjes te verleiden en tot seksslaaf te maken. Zijn eerste slachtoffer is Naomi [Julia Batelaan], maar Guds schetst vooral Terrance af als een slachtoffer! De hypocrisie is stuitend en Guds vindt het geen probleem om racistische vooroordelen over zwarte mannen te exploiteren voor “het goede doel”. Een verschrikking!

Aardige film die een inkijkje geeft in een bepaald milieu in Nederland. Zeker niet mijn milieu met een hoop kanker dit en kanker dat en dat allemachtig gruwelijk lelijke straateccentje dat ze hebben met allemal Engelse woorden tussendoor. Ik kan dat taaltje ook niet helemaal serieus nemen en ergens lijdt de film daar wel onder. Geen heel bijzonder verhaal verder (qua plotelementen en thematiek hebben we dit al tig maal gezien) en het acteren wisselt van niveau amateurtoneel tot best intens en overtuigend. 2,5*.

Ze ligt languit met haar benen op het bankje. Niet gewoon haar voeten ondersteunend, maar volledig plat – alsof ze de treincoupe even haar ziekbed heef gemaakt. Rondom haar, verspreide restanten van een Quick maaltijd, zo rommelig dat het bijna een kunstinstallatie lijkt. De laatste cheesburger is ze luid smakkend aan het verborberen. De papieren verpakking ritselt elke keer ze haar mondhoek raakt. En toch, geen spatje ketchup of kruimeltje op haar zandkleurig broekpak. Ik probeer een glimp van haar gezicht op te vangen, maar haar gekrultangde blonde kapsel verbergt alles behalve haar kin. Met een fluweelzachte stem fluistert ze door een aaneenschakeling van oproepen, vlotjes onderbroken door een kakofonie van TikTik filmpjes.

"Wesh tu fais quoi, gros?"

"J'ai grave chaud, frère"

"Dunhalia malish"

"Il y a pas de geurl? Jure?"

Een aantal uur later lei ik zelf op de bank, voeten naar voor. Op het programma: Loverboy 'Emoties Uit', het pakkende eerste luik van de loverboy reeks waarvan ik een paar dagen eerder 'Vertrouw Niemand' zag. Wat zou het doelpubliek van de Loverboy serie nu graag als versnapering bij de film hebben? Een emmer fried chicken van een ordinaire KFC knock off. Antwerp Fried Chicken, dat kan er wel mee door. Haast verblind door lethargie voeg ik wat willekeurige modaliteiten toe aan mijn bestelling, de teerling is geworpen.

Nadat er zich een kiploos uurtje heeft verstreken, word ik – wellicht gestimuleerd door honger, slaapdeprivatie, het zien van mijn droomvrouw op de trein en de zoveelste wekelijke existentiële crisis – een uiterst onaangenaam gevoel gewaar. Ik besef mij plots dat ik veel meer tijd dan redelijk verantwoord heb doorgebracht met Terrance, Slager, Souf en co. They outstayed their welcome. Doekoe maken, tori doen, allemaal goed en wel – maar is er één van de mannelijke protagonisten die niet totaal misselijkmakend is? Ik begin in te zien dat ik walg van deze film, een zinloze aaneenschakeling van grand guignol geweld tegen vrouwen. Mijn bestelling had al 50 minuten moeten arriveren. Takeaway.com: Vertrouw Niemand.

Ik lees hier wat reacties boven van "zo is de realiteit helaas", maar dat is dus gewoon niet waar. Wat is de artistieke meerwaarde van een subplot over de dochter van een wanbetaler van een pooier die maandenlang in een groezelige kelder aan kettingen wordt vastgetekend en wordt getreiterd als een wild dier? Die loverboy dossiers dat gaat vaak over subtiele psychologische terreur, geen saw-toestanden. Meer dan goedkope sensatie is het niet. Ik kijk even op de Takeaway-app. Nog geen nieuws.

Los van het gegeven dat de mannelijke protagonisten allen totaal verwerpelijk zijn, heeft de film ook gewoon een totale desinteresse in de vrouwelijke personages, die hun louter slachtofferschap nooit overstijgen. Het blijft allemaal zeer male oriented. Ik hoor een brommende motor buiten. In het duister staat er een klein wagentje, een soort Lada, met een half dooreengezakte chauffeur. Hij doet mij teken dat ik de portiek mag open doen. In een kartonnen zak liggen verschillende bestellingen door mekaar, half-open buckets, lekkende saus containers, vettige kruimels overal. Ik gris een willekeurig zakje mee en verdwijn van deze mistroostige drugstransactie sketch. Terwijl ik een hap van een lauwe tender neem, begint de epiloog van de film al te spelen.

De makers benadrukken nog even hoe belangrijk het wel niet is om awareness te creëren voor de loverboy problematiek. Bah. De tender smaakt naar karton. Ik kieper de rest in de vuilbak. Wat een stumperd trouwens toch die Cyriel Guds, ik geloofde voor geen meter dat hij game zou hebben om wie dan ook te versieren, met z'n dwaas ringbaardje. En opnieuw gingen mijn gedachten naar het meisje op de trein: de vanzelfsprekendheid waarmee ze ruimte rond haar innam. Ondertussen, diep in de nacht, was ze wellicht helemaal ergens anders aangekomen; ver verwijderd van Terrance, Souf, Slager, Takeaway.com, wakke kippenvleugels en de hele treurige wereld die ik mezelf had aangedaan.