Ik Zal Zien (2025)

Lees verder

Voorspelbare melodramatische verwikkelen ondermijnen het knappe spel van Aiko Beemsterboer als de 17-jarige Charlotte die na een vuurwerkincident moet accepteren dat ze bijna niets meer zal kunnen zien. Pas na lang aandringen laat ze zich opnemen in een instituut dat haar moet helpen zelfstandig door het leven te gaan. Langzaam realiseert Charlotte zich dat het verlies van haar gezichtsvermogen deuren sluit, maar dat er ook deuren opengaan. Dat laatste blijkt vooral uit de vriendschappen die ze sluit met lotgenoten. Stalenhoefs visuele stijl en Michel Schöpping geluidsontwerp zijn pluspunten, maar dit had wel iets meer verrassingen in petto mogen hebben.

Beemsterboer is heel sterk, net als het camerawerk en sounddesign. Alleen jammer van het voorspelbare scenario.

Bij mij zaten er zeven mensen (inclusief mijzelf) in de zaal, dus ik denk dat de rooklobby wel een andere film zou uitzoeken om te sponsoren. Ik vond de film trouwens erg sterk. Het mooiste van de film is dat je van alle karakters niemand iets kwalijk kwam nemen. De vriend van Lot bijvoorbeeld doet echt heel erg zijn best, maar heeft ook zijn beperkingen. Maar hij is ook pas 18. Waarschijnlijk zou mening ander vriendje sneller afhaken. Lot zelf begeeft zich inderdaad in een wereld van verslavingen, zoals roken, drugs. Maar ook haar kan je dat in dit geval nauwelijks kwalijk nemen. Wat moet ze anders? Ik ben het eens met dat het scenario iets te voorspelbaar is, sommige karakters ook. En Beemsterboer is inderdaad fantastisch.

Offtopic: Jezus Christus zeg! Was in plaats van het rookwaar de azijn soms in de aanbieding? Moralisme vormt al zo'n kankergezwel (en dan niet van het roken) hier in dit land en in dit geval laat het weer eens zien dat we weer maar al te graag zijsprongetjes maken. Moet ik maar weer degene zijn die vier maanden na de release weer eens inhoudelijk op het project reageert. Mensen mensen mensen. Braafste jongetjes van de klas. Oh er wordt hier gerookt. Er is hier een tiet te zien. Oh dit is kinderporno. Oh nu ben jij een racist/vrouwenhater etc. Oh dit is niet genderneutraal.
Zoek toch hulp en verpest de inhoud of de boodschap van een verhaal/film eens een keer niet. Stigma's en/of misplaatste beschuldigingen zijn veel schadelijker dan hoe jij op je tere zieltje wordt getrapt door dingen die zogenaamd niet meer van deze tijd zijn en jou er met de paplepel zijn ingegoten om geen diskrediet van je schapenaanhang te krijgen.

Roken in films: Oh! Wild at Heart! Die Hard! Smoke! Ga dat zien!

Of moet ik nu een heel stuk gaan schrijven over de tepels van Aiko Beemsterboer? Nou, dat werd eens een keer tijd in dit preutse impotente droogkutterige braafste landje van het westen.

Goed, nu over de film. Want die was in mijn ogen goed gelukt. Nederlandse films, je weet mijn mening er inmiddels wel over. En toch, soms maken we hier in dit land ook zo zijn interessante uitstapjes. Uitstapjes die slechts op Festivals terug te vinden zijn. In dit geval het IFFR. Pakweg twaalf dertien jaar geleden hadden we nog 170 HZ. Een film dat zich richtte op het leven van doven. De overeenkomst met deze titel is al snel gemaakt nu we ons richten op het blind zijn; maar... wat het ook mooier maakt: hoe we ermee omgaan.

Lot is een levenslustig zeventienjarig meisje. Haar introductie is eigenlijk al mooi en het werkt al meteen op je gevoelige snaar. Omdat je weet wat er gaat gebeuren. Maar nogmaals; hoe gaat ze ermee om?
Lot is een groot gedeelte van haar zicht kwijt na een vuurwerkincident. Is het leven van dit optimistische meisje daarmee in een klap voorbij? Al heel snel duidelijk wordt het van niet. Want ook al is Lot het grootste gedeelte van haar zicht kwijt: De titel zegt het al...

Natuurlijk zal het nooit meer hetzelfde worden. Toch weet deze film het gegeven krachtig en sprankelend te vertellen door Lots drijfveren en haar optimistische karakter dat blijft geloven en hopen. Daardoor lijkt het op medisch gebied alleen maar winst op te leveren. Maar helaas bevind ze zich ook in twee verschillende werelden en leert ze een heel ander beeld kennen als ze zich onder haar lotgenoten bevind. Zeker als het steeds intiemer wordt met de blinde en de wat oudere Micha. Want haar huidige vriendje is namelijk niet blind.

Wat moet ik zeggen? De film is gewoonweg knap en betoverend gemaakt en moet het ook hebben van de sfeer die je vaak helemaal meezuigt in Lots belevenissen. Het zit dicht op je huid; zowel de wanhoop als de teleurstellingen, maar ook zeker de momenten die hoop bieden. Onvergetelijk vond ik in dit laatste die scene waarin Lot haar diepste geluk weet terug te vinden door vrijwillig haar eerste nieuwe stappen in het water te zetten. Die hele scene met rondom rave was aangrijpend en de laatste shot was gewoon te mooi.

Het weer weer eens een Nederlandse film die boven al de inlandse bioscooptitels uitsteekt in mijn ogen. Abstract, ingrijpend, mooi en ergens ook hoopvol. Aiko Beemsterboer is hier toch wel weer op haar best.

4,0*