The Smashing Machine (2025)

Mooi gespeeld door een bijna onherkenbare Dwayne Johnson en degelijk in beeld gebracht, maar waar heb ik eigenlijk naar zitten kijken? Het waargebeurde verhaal van MMA-legende Mark Kerr is niet bepaald fascinerend en regisseur Benny Safdie doet eigenlijk ook geen pogingen er iets interessants van te maken. Het kabbelt maar een beetje door van de ene weinig memorabele scene naar de andere.

"Van Dwayne Johnsons krachtige en ronduit carrièrebepalende vertolking van Mark Kerr, de rustige originele soundtrack en nostalgische sfeer, de opvallende visuele stijl en presentatie die doet denken aan een homevideo, tot de vertrouwde verhaallijnen binnen een ongebruikelijke structuur: iets aan ‘The Smashing Machine’ voelt verrassend atypisch en toch, naar mijn mening, aangenaam vertrouwd. De film wordt hierdoor een gemakkelijk te begrijpen, maar moeilijk te definiëren, realistische ervaring die de ware betekenis van nederlagen en persoonlijke overwinningen aan het licht brengt."

Een sterke biografische verfilming van Safdie die meer in zijn mars heeft dan je zou denken.

Matig drama. Het verhaal is niet echt boeiend. Er gebeurt gewoon weinig interessants. De film kabbelt wat voort en leunt tegen het vervelen aan. Ook de wedstrijden zijn van een vergelijkbaar niveau. Het is allemaal wat zoutloos. Niet dat de film slecht is, maar op een enkele scene na doet het gewoon niks. Het acteerwerk is wel van aardig niveau. Blunt en Johnson zijn aan elkaar gewaagd en zetten een prima stukje acteerwerk neer. Visueel redelijk. 2.5/3.0

Met haar is Dwayne Johnson bijna onherkenbaar als Mark Kerr, een voormalig worstelaar die van 1997 tot 2000 actief was in Mixed Martial Fighting, toen dat nog een twijfelachtige reputatie had. Johnson stort zich vol overgave op deze zeldzame kans om zich te bewijzen als dramatisch acteur. Hij levert uitstekend werk af en heeft in Emily Blunt (als Kerrs vriendin Dawn Staples) een fijne sparringpartner. Het scenario is jammer genoeg behoorlijk afgezaagd. Verschillende MMF-sterren verschijnen in bijrollen. De Nederlands-Amerikaanse Bas Rutten speelt zichzelf en de echte Mark Kerr verschijnt in de epiloog. Onderhoudend, maar oppervlakkig.

Een vrij standaard verhaaltje waar ook weinig origineels bij wordt gebracht. En een en ander wordt ook wel erg vluchtig behandeld. Denk aan de verslaving, dat lijkt een probleem te zijn en daarna na een rehab is het probleem ineens voorbij. Er zijn enkel nog wat ruzies omdat Johnson aangeeft moeite te hebben dat zijn vriendin nog pillen en alcohol etc neemt. Dat is te weinig overtuigend in een film.

Wel een aardig tijdsbeeld verder maar de film is nogal duf. Vergelijk dat met de wilde rit van Uncut Gems die de regisseur eerder maakte. Ik had constant het idee dat er met de handrem op is gefilmd en dat voel je. 2,5*.

De gebroeders Safdie maken inmiddels sinds dit jaar apart van elkaar een film, met The Smashing Machine als de inzending van regisseur Benny Safdie. Toch voelt dit geheel erg aan als een eindresultaat dat ze samen hadden kunnen maken, zonder dat het erg anders had uitgepakt. Dwayne Johnson en Emily Blunt spelen daarbinnen zeer overtuigende hoofdrollen en de momenten waarop ze elkaar verbaal te lijf gaan vormen zonder meer de sterkste punten. Dat gaat echter ten koste van de sportscenes zelf, die Safdie slecht in beeld brengt en vooral een bepaalde opbouw missen. Het wordt allemaal relatief levenloos overgebracht, waardoor je als kijker niet bepaald wordt ondergedompeld in de intensiteit van deze wereld. Als je binnen zo'n geheel vooral een beetje wacht totdat Johnson en Blunt elkaar de kop indrukken, gaat er toch iets mis. Niettemin professioneel verteld en met de juiste doelstellingen in beeld gebracht, maar het pakt toch teleurstellender uit in vergelijking met de vorige projecten.

Goeie film over een MMA-vechter die de top binnen de sport weet te bereiken. Realistisch in beeld gebracht allemaal, en de film kijkt soms ook weg als een documentaire. Een boeiend, maar iets te standaard portret waarbij Dwayne Johnson het goed doet in de titelrol en indruk weet te maken met zijn fysiek. Net geen 4.0 sterren voor dit solo-debuut van Benny Safdie.

Als je een vecht-aktie-film verwacht zal je bij deze bedrogen uitkomen. Is nl. een drama-sport-biografie. Filmtechnieken deden mij bij momenten ook wat denken dat ik naar een documentaire zat te kijken en niet naar een speelfilm.

De gevechten zijn er, maar vrij kort en realistisch weergegeven. Film gaat hem veel meer over de achtergrond van de vechtsporters, met name de verslaving aan pijnstillers en relationele problemen van hoofdrolspeler Mark Kerr. Ook wordt de vriendschap en respect tussen de vechters onderling mooi weergegeven, met name deze tussen Mark Kerr en Mark Coleman.

Film op zich geen hoogvlieger, maar omdat ik Dwayne Johnson graag bezig zie, deze film gekozen.

En ja, verhaal wat ‘braafjes’ maar wat een prestatie van Dwayne. Meestal de actieheld bij uitstek of humor met oneliners, maar hier bewijst hij toch wel in staat te zijn om een geloofwaardige dramarol op zich te nemen.

En respect voor de grime, want Dwayne is echt wel een ander mens. Maar ook hoedje af voor de afgetrainde spiermassa, want die is echt wel impressionant. Dwayne bewijst hiermee naast een veelzijdig acteur, ook nog eens een meer dan voortreffelijk sportman te zijn. En in interviews kennen we hem als charismatisch en goedlachs. Blijf dus wel fan van deze man…

Enigste minpunt van deze film is het gemis aan diepgang. Zo wordt de ontwenningsfase totaal overgeslagen en de relationele problemen wat geminimaliseerd. En gezien het een drama betreft en geen actiefilm, mocht voor mij dan ook wat meer nadruk gelegd worden op deze aspecten.

Na film even wat filmpjes op youtube bekeken en moet zeggen dat gelijkenissen tussen acteur en echte Mark Kerr meer dan geslaagd zijn.

Dit alles maakt dat film zeker bekijken waard is.

En wetende dat het gebaseerd is waargebeurde feiten maakt het dubbel interessant om te bekijken als je fan bent van het genre.

3,5*

3 sterren voor het acteerwerk en voornamelijk omdat Johnson eindelijk eens uit zijn comfortzone stapt.

De film zelf was niet echt heel boeiend en al helemaal niet spectaculair. Na afloop had ik zoiets van, was dit interessant genoeg om er een film over te moeten maken?!

Ze hadden nog beter Coleman kunnen pakken als hoofdpersoon. Zijn verloop was mogelijk boeiender.

En ik weet niet of Kerr echt zo was maar hij kwam hier behoorlijk over als een eikel op die korte scene met die oude vrouw na en het helpen van Bas. Weinig sympathiek zeg maar. Daarbij kon ik de verloren gevechten ook maar moeilijk geloven (oa door zijn imposante postuur). Het zag er ook niet naar uit dat dat ging gebeuren.

Al met al een redelijke maar overbodige film maar toch voor Johnson een winst op zijn cv.