Badarawuhi Di Desa Penari (2024)

In 2022 kwam KKN di Desa Penari (2022) uit. Deze film gebaseerd op een virale tweetthread, werd de meest opbrengende Indonesische film. Helaas vertaalt het kassucces van die film zich niet direct in kwaliteit. Deze tweede film is dan ook veel beter dan de eerste. Enfin een kassucces betekent ook dat er meer budget kan worden besteed en daarom ga deze film de boeken in als eerste Zuidoost-Aziatische film in IMAX.

In naam is dit dan wel een prequel maar deze film voelt eigenlijk gewoon als de betere remake. Mensen kunnen dan ook meteen deze zien zonder de vorige film te bekijken of gewoon vergeten dat er ook een andere bestaat. Tja het valt niet te ontkennen, dat Kimo Stamboel (DreadOut, The Queen of Black Magic) het domweg beter heeft gefilmd, zowel met technische aspecten als cinematografisch. Er zijn een paar zeer mooie scenes. De verhaalvertelling is evenwichtiger en bondiger want het bezit geen idiote speelduur van drie uur. (alhoewel deze duurt iets meer dan twee uur) Ook de morele boodschap is gelukkig zoekgeraakt

Nu volgt het verhaal Mila (Maudy Effrosina), een jonge vrouw wier moeder ziek wordt door een mysterieuze ziekte. Een sjamaan vertelt Mila dat ze de aandoening van haar moeder kan verlichten door een Kawaturih, een soort armband terug te geven aan een ouderling in een afgelegen dorp. Euh… naar een afgelegen dorp reizen is in een horrorfilms meestal geen goed teken. Zeker niet als daar de heupwiegende boze entiteit Badarawuhi (Aulia Sarah speelt opnieuw deze rol) ontstemd is en wacht totdat ze haar dominante controle kan uitoefenen om uitverkoren schoonheden gracieus te laten dansen.

Eén ding waar ik over moest klagen, is de horror-inhoud ervan. Stamboel voert de spanning vakkundig, weet constant een onheilspellende sfeer te creëren. En oh zeker op sommige momenten getalen ze ook brutaal uit maar ze zouden grafisch extremer en bloederiger moeten zijn. Het voelde als een film voor volwassenen die gedwongen wordt PG te zijn en dat is helemaal niet wat je van regisseur Kimo Stamboel verwacht. Het lijkt erop dat hij enorm werd beperkt, vermoedelijk wegens dat investeringen niet voldoende werden terugverdiend. Maar ik zou liegen als ik zeg dat ik niet genoten had van deze film!

Regisseur Kimo Stamboel lijkt zich comfortabel te hebben gesetteld in griezelfilms die wat aftastender zijn en minder de nadruk leggen op uitzinnige ideeën. Dit vervolg (eigenlijk een prequel) op de horrorhit van 2022 is namelijk wederom een project dat het van atmosfeer moet hebben en tapt daarbij zwaar uit het vaatje van paranormale inslagen. Spijtig genoeg betekent dit ook dat dezelfde antagonist in de vorm van Aulia Sarah als Badarawuhi terugkeert, die angst moet aanjagen door voortdurend vreemde danspasjes in te zetten. De appeal van dit soort concepten ontgaat mij als liefhebber volledig. Gelukkig is er wel een sterk opgebouwde omgeving en keurig uitgedachte cinematografie, die compensatie bieden voor het matige acteerwerk en de uitgesponnen aanloop. Veel voegt dit oorsprongsverhaal overigens niet toe aan het bestaande universum, dus verplicht kijkvoer is dit voor griezelfanaten allesbehalve.