Fly Me to the Moon (2024)

Een luchtige film over het bekende complot rondom de maanlanding. Een actuele thematiek in deze tijd, waarin AI en fake-news het moeilijker maken dan ooit om te bepalen wat waar is en wat niet.

De film kijkt lekker weg, en blijft een luchtige nostalgische feel houden, ondanks deze thematiek. Het is vooral de expertise van Nasa die goed uit de verf komt, naast de hele marketingmachine die om de ruimtevaart heen werd gecreëerd. De film ziet er mooi uit en de decors ogen geloofwaardig.

Fijn om Woody Harrelson te zien, altijd een fijne extra. Grappig detail dat Kubrick een aantal keren wordt genoemd in dit fictieve verhaal. Volgens de geruchten was hij de man die de maanlanding gefilmd zou hebben op de set van 2001.

Wat daarvan precies waar is en wat niet zal wel gissen blijven.
Deze film lijkt laat er echter geen onduidelijkheden over bestaan: we zijn op de maan geweest en alle beelden zijn echt, mogelijk gemaakt door Amerikaans vakmanschap en doorzettingsvermogen.

3*

Na een aantal Russische successen in het vertrouwen in het Apolloprogramma in 1969 behoorlijk geslonken. Vluchtleider Cole Davis [Channing Tatum] en zijn team bereiden zich voor op de eerste maanlanding, maar Moe Berkus [Woody Harrelson] huurt namens het Witte Huis marketingexpert Kelly Jones [Scarlett Johansson] in om de publieke opinie en die van invloedrijke politici te beïnvloeden, zodat de geldkraan niet dicht wordt gedraaid. Ondanks verschillende belangen en persoonlijkheden moeten Cole en Kelly met elkaar leren om te gaan om het gewenste resultaat te bereiken. Het romantische subplot is voorspelbaar en overbodig, maar vooral Johansson en Harrelson zijn uitstekend op dreef en de finale (die de maanlanding in een ander perspectief plaatst) is uitstekend. Johanssons echtgenoot Colin Jost (vooral bekend van ‘Saturday Night Live Weekend Update’) heeft een cameo als een paranoïde senator.

Aardige film. Het leukste zijn het tijdsbeeld, het thema en de sprankelende Johansson al doet Tatum het prima verder. Het tempo is ook prima en de film verveelt ook niet. Wel is het jammer dat er te veel op het niet-serieuze wordt gespeeld waardoor de film voor mij wat aan kracht verliest. Humor mag best maar het acteerwerk nu was soms echt te luchtig en te ver van het serieuze af en je keek vooral naar karikaturen (vooral Woody Harrelson) Tatum en Johansson missen ook chemie als koppel en de film duurt wel iets te lang. 3,0*.

Fly Me to the Moon heeft een interessant uitgangspunt dat een unieke en eigenzinnige kleine film zou kunnen opleveren. Jammer dat het zeker niet zo grappig of boeiend is als ik had gehoopt. Dit had zoveel meer kunnen zijn. Dat betekent niet dat ik me niet vermaakt heb.

De eerste en tweede akte zijn typische rom-com shenanigans en worden gedragen door de altijd charmante Scarlett Johansson. Channing Tatum is... aanwezig. In de derde akte wordt het pas echt interessant, met de maanlanding als een zeer prominent plotpunt. Het is allemaal perfect in beeld gebracht en zorgt voor de nodige spanning en plezier. Men kreeg hier en daar zelfs nog een glimlachje uit mij gesleurd.

Dit zal niet de geschiedenis ingaan zoals de maanlanding zelf, maar het is een leuke film om de tijd te doden.

3,5*

Zowel in werkelijkheid als op het witte doek heeft de mens de maan meerdere malen betreden. De weg die leidde naar de eerste stap op de maan was geen eenvoudige weg. Dat lieten films als Moonshot (2009) en First Man (2018) al zien. Films die met veel hartstocht van verlies en opoffering vertellen. Fly Me to the Moon doet halfslachtige pogingen om dezelfde hartstocht op te roepen, maar dat lukt niet echt en de film boeit dan ook maar ten dele.

Vooral een kwestie van focus. De film behandelt een aantal interessante thema’s, maar pluist die onvoldoende uit. Dat geldt voor de voorbereiding op de missie. Dat geldt voor de inspanningen die worden gedaan om politieke steun te verwerven. Dat geldt voor het economische belang dat aan het project hangt. Dat geldt voor de weergave van de marketingstrategie die werd aangewend om het publiek geïnteresseerd te houden. Ze komen als terloops voorbij.

Scarlett Johansson is de energieke reclamevrouw die op NASA wordt losgelaten om de maanvlucht publiekelijk populair en in de belangstelling te houden. Haar optreden maakt een paar aardige aanzetjes los die alles met manipulatie te maken hebben maar die vervolgens niet heel kritisch en diepzinnig worden uitgewerkt. Fly Me to the Moon is een Hollywoodfilm. Het moet wel leuk blijven..

Een romantisch-komische plotlijn die zich met Johansson en vluchtleider Channing Tatum bemoeit, beweegt zich door de film heen. Een typisch liefdesverhaaltje dat verloopt zoals in elke romantische komedie. Erg gemakzuchtig uitgewerkt, gevuld met zwakke dialogen en wat mij betreft volkomen overbodig. Tekenend voor de film, die vooral een lieve en luchtige indruk maakt. Er is niets dat grondig wordt behandeld. Als de film in de laatste akte ook nog eens met een komisch thrillerplotje komt aanzetten, is voor mij de lol er wel af.

De personages zijn smakeloze karakters. Op het saaie af. Scarlett Johansson lijkt in elke volgende scène minder energie te hebben en Channing Tatum is steeds gewoon Channing Tatum. Uitzondering op de regel is Woody Harrelson in een leuke bijrol. Niets vernieuwends overigens, maar hij zet gewoon perfect een schimmige figuur neer die meerdere keren een grijns oproept. Een van de weinige lichtpuntjes in een film die weinig meer biedt dan middelmaat.

Matige komedie/drama. Het verhaal is best aardig, alleen de uitwerking had beter gekund. Het lijkt allemaal net iets te veel waardoor de aandacht voor de romance tussen Tatum en Johansson niet helemaal goed uit de verf komt. Dat geldt ook voor plot over het faken van de maandlanding. Pas in het laatste kwart lijkt de mengeling eindelijk goed over te komen. Het eerste deel is dus even doorbijten. Verder is de humor beperkt om het een echte komedie te noemen, niet dat dat erg is. Het einde is wel hilarisch en nog een soort van spannend ook. Het acteerwerk is verder in orde, ook Tatum, die ik nog steeds niet hoog heb zitten, doet het niet slecht. Visueel prima. 3.0

Verhaalinhoud had mijn nieuwsgierigheid gewekt waardoor ik deze wilde zien. En ja, het gaat over de eerste maanlanding en de controverse er rond of we nu wel of niet op de maan zijn geland. Maar deze film heeft me niet omver geblazen. Leuk verhaal, maar was niet onder de indruk van de acteerprestaties. Wat emotieloos. Zekerlijk de pogingen om sentimenteel te gaan hebben me niet geraakt. Met name Tatum vond ik wat emotieloos. Precies of deze film een verplicht nummertje was dat hij met tegenzin heeft gemaakt. Grafisch wel gelukt. Sfeervol eind sixties in beeld gebracht met gepaste klederdracht en muziek. Vind het geen topper. Verveelde echter niet omdat er een bepaald realisme in zat.

Trailer mooier dan film…

3*]

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Ladiesnight

Tijdens één van mijn zeldzamere bezoekjes aan de bioscoop – sinds Corona kom ik er lang zo vaak niet als vroeger – zag ik de trailer van Fly me to the Moon voorbij komen. Ik moest lachen, het had Channing Tatum, dus toen ik zag dat de film gedraaid zou worden tijdens de Ladiesnight die in mijn vakantie zou vallen, appte ik direct mijn moeder. Zo gezegd, zo gedaan, op 10 juli 2024 keken wij de film in de Pathé te Leeuwarden. Ladiesnights bij Pathé zijn overigens niet meer wat ze geweest zijn. Er stond één stand, en je kon een drankje krijgen. Om daar nou een half uur eerder voor aanwezig te zijn… Maar goed, daar gaat deze recensie niet over. Lees snel verder.

Fly me to the Moon

Het is het jaar 1968 en NASA krijgt steeds minder geld binnen. Als het zo doorgaat zal Apollo 11 nooit het daglicht zien. De president schakelt een zekere Moe in die regelt dat Kelly aangehaakt wordt voor de marketing. Ze liegt en bedriegt waar nodig is, maar dan valt ze voor Cole, de Launch Director. Door haar geheime verleden moet ze meewerken aan een plan dat haar niks aanstaat, maar ze zit er al te diep in… Of Apollo 11 daadwerkelijk op zal stijgen is geschiedenis, maar wat doet zich eraan vooraf?

Sterrencast

Aan de cast kan het in elk geval niet liggen, want met Channing Tatum, Scarlett Johansson en Woody Harrelson heb je een goede line-up staan, en ook Ray Romano deed het erg leuk. Hoewel Tatum er niet knapper op wordt met zijn overduidelijke botox gebruik, kan hij nog steeds acteren. Hij zou ook echt vaker humoristische rollen moeten spelen, want in 21 en 22 Jump Street heeft hij al goed bewezen daar sterk in te zijn. Johansson is een uitmuntende actrice, maar ik moet zeggen dat ze mij niet omver blies in Fly me to the Moon, ondanks haar variëteit in accenten. Daarbij irriteerde ik mij ook wat aan het gewiebel van haar hoofd…

Fake landing

Het verhaal zelf hebben ze leuk gebracht. Door de werkelijkheid te combineren met geruchten die rondgingen over dat de maanlanding in een studio zou zijn gefilmd is het een interessante mix geworden. Fly me to the Moon is vermakelijk van begin tot eind, maar weet nergens heel bijzonder te worden. Ze hebben er absoluut goed aan gedaan om de simpele, maar te leuke, verhaallijn rondom de zwarte kat toe te voegen. Elke keer dat de kat weer in beeld komt begin je automatisch te lachen. En de naamloze kat krijgt zelfs een grotere rol dan je aan het begin van de film denkt. Maar goed, ik hou van katten, dus natuurlijk vind ik dit leuk, haha.

Eindoordeel

Fly me to the Moon is een vermakelijke film met een uitmuntende cast. Hoewel je geboeid bent van begin tot eind, weet de film je niet te verleiden. De personages worden goed gespeeld, maar vereisen niet enorm veel diepgang. Het is leuk dat de film niet draait om de astronauten, maar om andere personen en dat ze samenzweringscomplotten erin hebben verwerkt met een dikke knipoog. Maar toen ik de bioscoop uitliep had ik niet de behoefte om nog over de film na te praten. Dus: leuk voor thuis op de bank, maar niet perse bioscoopmateriaal.

Het leuke snoetje van Johansson en de boyish goodlooks van Tatum maken veel goed, want deze film over de complottheorie dat de Amerikanen naar de maan zijn geweest heeft voor het overige niet veel meer te bieden, behalve dan de leuke jaren 60 setting en muziek.

Goeie film over een vrouw die een kei is in marketing en een bijzonder baantje krijgt aangeboden. Een vermakelijke romcom met een fijne setting (NASA tijdens de race to the moon). Misschien wat aan de lange kant, maar het blijft leuk. Channing Tatum en Scarlett Johansson zijn leuk gecast samen, maar het is toch vooral die laatste die de show steelt in een heerlijke, pittige en charmante rol.

Niet verkeerd. Aardig gegeven, aardig vermaak, meer ook niet. Scarlett Johansson en Woody Harrelson geven de film de nodige jeu.

Ik ben geen fan van Channing Tatum. Ik vind het een wat karakterloze en dom overkomende acteur.

Een doorsnee 'streamer' film. Aardig verhaal met naar het eind toe gelukkig wat meer ontwikkelingen.

Het uitgangspunt was best leuk en ik was er me iets te weinig van bewust dat ondanks de prestigeslag met de voormalige Sovjets dat de algemene opinie niet zozeer wakker lag van het geldverslindende NASA-project. Er was zelfs eerder kritiek op die wereldvreemde fancy wetenschappers met hun raketten die ver van de realiteit stonden. NASA was blijkbaar ook helemaal niet bezig om de publieke opinie voor zich te winnen. Hun product in de verf zetten, transparantie of op zoek gaan naar commerciële opportuniteiten of belangen, het was een ver van hun bed show.

Daar bracht Kelly Jones verandering in. En hoe! Best dus wel een leuke satirische kijk op het geheel. Dat de protagonist een knappe, maar eigenwijze en zelfzekere vrouw betrof, was een gegeven waar menig man toch even van moest bekomen. Op dat vlak wel een entertainende en onderhoudende film. Mooie setting en vibe ook van de jaren 60.

Toch miste ik de echte vonk met de film, net zoals ik die niet bespeurde tussen Johansson en Tatum, en dat lag volgens mij ook niet aan ScarJo. Leuk om die gossip van vroeger mee te verwerken in de film, ware het écht gebeurd was. Maar echt omvergeblazen van de film werd ik nimmer.

Capricorn one behandelde dit thema als een serieuze thriller , hier betreft het een soort romcom die we uiteraard vanuit de feministische hoek gaan bekijken ( tenminste als we de plot uitleg hierboven mogen geloven) , een zijplot sausje die lijkt het wel in elke film geforceerd er ingedramd moet worden , ook al is dat compleet overbodig .

Het thema over liegen is hoe moralistisch predikend het ook mag overkomen , is een veel boeiender thema, al blijft het wel enigsins luchtig .

Het begin van de film met die scene van Tatum met de bezem vond ik een behoorlijk valse start en ik was al bang dat de film zo kinderachtig zou blijven maar gelukkig werd dat daarna een stuk beter , goede humor was er in de conflict scenes tussen Tatum en Johansson , de film is verder onderhoudend en we mogen ons blijven afvragen of het allemaal echt is of in scene is gezet .

Als romcom werkt dit geval absoluut niet, want er valt helemaal niets te lachen en van enige romantiek of chemie tussen Johansson en Tatum is geen enkele sprake. Evenmin voegt de licht revisionistische versie van het bekende verhaal van de maanlanding iets toe aan de talloze documentaires en films die er al gemaakt zijn. Wel wordt weer nieuwe legitimiteit aan de conspiracy theory gegeven - nieuwe olie op het vuur van de wappies, de twijfelzaaiers en de Q-aanhangers. Enorm kwalijk, ik zou het volstrekt terecht vinden als de makers hiervoor ter verantwoording worden geroepen. Het is echt dringend tijd dat de maatschappij afrekent met deze onzin en iedereen die daaraan meedoet, en al helemaal als het zo’n belabberd slechte film oplevert.

1*, het halve punt is voor de kat.