The Beautiful Game (2024)

Redelijke film over een voetbalteam van daklozen uit Engeland dat meedoet aan een internationaal toernooi. Een feelgood-movie met een aantal prima momenten. Ondanks het vlotte tempo, zakt het soms wel wat in. De film duurt ook wat te lang vanwege iets te veel verhaallijntjes. Een kleine 3.0 sterren.

Met feel good films heb je het gevaar dat het nogal gefabriceerd en voorspelbaar is. En er wordt vaak de sentimentele toer opgegaan. Dat is hier niet anders. Bill Nighy heeft al betere rollen gehad. Ik had hem hier meer inspirerend verwacht, maar dat kwam hier nauwelijks uit de verf.

Maar het is en blijft wel een leuke wegkijker. Alles behalve een topper, maar het is wel aangenaam om de gedachte van de world cup voor daklozen eens in de verf te zetten. Nogal luchtig en simpel gebracht, want vaak gaat het om mensen met gecompliceerde problemen. Leuk ook de kiekjes van Rome, blijft een geweldige stad.

Kon evengoed 3,0* worden wat mij betreft, maar dan moest de rol van Nighy beter uitgewerkt worden. Niet geweldig, maar ik heb me niet verveeld.

Sinds 1999 organiseert de Homeless World Cup Foundation jaarlijks een 4x4 voetbaltoernooi met nationale teams die bestaan uit daklozen. Vinny [Micheal Ward] stond als jeugdspeler in de belangstelling van West Ham United, maar het lukte hem niet de volgende stap te maken. Verbitterdheid over die mislukking kostte hem de relatie met de moeder [Jessye Romeo] van zijn dochtertje [Jesusline Baah-Williams] en een dak boven zijn hoofd. Voormalige voetbalscout Mal [Bill Nighy] ziet Vinny’s talent en nodigt hem uit om lid te worden van het Engelse nationale team bij de Homeless World Cup 2019 in Italië. Min of meer noodgedwongen sluit Vinny zich aan, ook al ziet hij het niet zitten om te moeten spelen met mensen die er weinig van kunnen. Gebaseerd op de ervaringen van deelnemers en teams die ook in werkelijkheid meededen aan dit WK. Nighy is ouderwets subliem en Shorrock vindt de juiste mix van drama en humor waardoor het luchtig blijft, zonder dat de onderliggende boodschap verloren gaat. Susan Wokoma steelt de film als de hartelijke, slimme begeleider van het Zuid-Afrikaanse team.

Ik heb nooit geweten dat er jaarlijks een wereldkampioenschap voetbal voor daklozen wordt gehouden. Thea Sharrock vult dit kennishiaat op met een alleraardigste film waarin de nadruk gelegd wordt op saamhorigheid en teamspirit. De altijd wat flegmatieke Bill Nighy heeft deze keer een opvallend serieuze rol. Valeria Golino is eigenlijk alleen maar voor de versiering aanwezig.

Een film die vlot begint en teert op een leuk concept (zeker als je een liefhebber bent van voetbal), maar toch relatief snel in kinderachtige humor en weinig overtuigende drama-elementen vervalt. Het helpt dan ook zeker niet dat het personage van Michael Ward voor een veel te lange tijd ontzettend onsympathiek blijft en amper groei doormaakt, iets dat binnen een speelduur van boven de twee uur dodelijk is. Regisseuse Thea Sharrock maakt veelvuldig gebruik van aangedikt sentiment en alhoewel dat binnen dit soort verhalen best logisch is, wordt het toch wat overdadig ingezet. Daartegenover staat overtuigend acteerwerk, een aantal leuke voetbalwedstrijden en een bevredigend slot. Slecht is het zeker niet, maar indrukwekkend is het evenzeer niet.