Spirit in the Blood (2024)

De film is eigenlijk niets bijzonders. Toch had deze film waar een stel 15-jarige tienermeiden rondhuppelen in het bos en hun fantasierijke beleveniswereld en tegenstrijdige gevoelens (vriendschap, groepsdynamiek, en ontluikende liefde, op weg naar volwassenheid) de vrije loop laten, iets... In de nasleep van de dood van een medemeisje, proberen Emerson en Delilah hun duistere geesten te bevrijden door rituelen uit te voeren waarbij hun bloed betrokken is. Het is een bijbelgemeenschap dus wordt dit geïnterpreteerd als satanische hekserij.

Zeker het volgt de normen van een horrorfilm (donker bos, een monster, de dood) maar in wezen is het regiedebuut van Carly May Borgstrom grotendeels een coming-of-age-verhaal dat allemaal speelt om die intensere laatste tien minuten Het was een ongedwongen ontdekkingsreis, ( kreeg een beetje “Stand By Me” vibes.) die erg traag was en spanningen voor kwade krachten of monster zijn er eigenlijk niet veel. Er is ook opvulsel want opeens wordt er een liedje/karaoke gezongen.

Hoewel een groot deel alleen drama was over het volwassen worden, slaagt de film er door middel van sterke prestaties van Summer H. Howell (Curse of Chucky, Hunter Hunter en recent Time Cut) en Sarah-Maxine Racicot (relatieve nieuwkomer) in om mijn aandacht vast te houden. De relaties hier zijn tenminste leuk om te zien. Weet niet goed waarom en/of ik zou aanraden om dit te bekijken, gezien het moeizame tempo, maar ik heb er geen spijt van dat ik het heb gezien

De film speelt zich voornamelijk af in een bos. Een veelgebruikte setting voor een horrorfilm. Een weids donker bos waarin je kunt verdwalen. Een bos heeft iets oorspronkelijks. Iets geheimzinnigs ook. Een bos is soms eeuwenoud en het is goed voorstelbaar dat in zo’n immens woud eeuwenoude machten schuilen. In Spirit in the Blood gelooft een groepje meiden dat zich een monster in de bossen ophoudt. De verdwijning van een klasgenootje voedt die gedachte. Het groepje meiden wil geen volgend slachtoffer zijn, onderwerpt zich aan een spiritueel ritueel en stelt zich tegen het monster teweer.

Hoewel het verhaal daarover gaat, is het niet werkelijk dit verhaal dat wordt verteld. Eigenlijk gaat de film veel meer over het onderliggende. Over twee meiden die moeite hebben om zich in de wereld thuis te voelen. Beiden behoren niet tot de populaire groepjes op school. Beiden hebben op hun eigen manier te kampen met een moeilijke thuissituatie. Spirit in the Blood is een coming of age-film gestoken in een horrorentourage. De rituelen die de meiden uitvoeren dienen uiteraard om krachtig tegen het monster op te kunnen treden. De rituelen hebben echter niet alleen die functie. Ze dienen ook als een vorm van rebellie tegen de betuttelende druk die anderen (ouders. kerk, school) hun opleggen.

Regisseur en schrijver Carly May Borgstrom gebruikt de horrormotieven om eigenlijk een heel aards verhaal te vertellen. Hoewel hier en daar scènes voorbijkomen die duidelijk op het horrorgenre zijn geënt, is Spirit in the Blood geen pure horrorfilm. Aan het eeinde wel eventjes. Dan wordt het zowaar nog een beetje bruut. Over de gehele linie drijft de film niet op brute scènes maar suddert veel meer in een onheilspellende en verstikkende sfeer. Het lukt Borgstrom om het gevoel op te wekken dat er iets in de bossen rondwaart. Het lukt Borgstrom ook om die dreiging mee te nemen in de belevingswereld van de meiden en er een interessant coming of age-verhaal van te maken.