Keyke Mahboobe Man (2024)

De beschrijving van de film wekte bij mij geen hooggestemde verwachtingen maar omdat ik de vorige film van het regisseursduo heel goed vond keek ik de film toch en ik werd niet teleurgesteld: deze film is ook heel goed. De film is vooral heel mooi: de beelden zijn aldoor heel mooi (elke scene lijkt wel een schilderij van Vermeer), de liefde die opbloeit tussen de eenzame, oude vrouw en eenzame, oude man is heel mooi en het schokkende einde is heel mooi. Tegelijk is de film een bijtende kritiek op en aanklacht tegen het onderdrukkende, Iraanse regime (het verbaast dat het duo (nog) niet zwaarder wordt gestraft dan slechts een uitreisverbod) want de film is bovenal een tragedie want de illegaal bevochten liefde komt te laat en de vrouw moet haar net gevonden minnaar alweer meteen in haar tuin begraven zoals men in Iran de evenzo illegale wijn in de tuin begraaft: het laat zien dat simpelweg het genieten van het leven, niet in de laatste plaats het vrijelijk vieren van het leven in de vorm van de liefde, niet mogelijk is in Iran terwijl het leven zo mooi is zodat je kunt zeggen dat Iran zich letterlijk schuldig maakt aan een misdaad tegen de menselijkheid. Tegenover die onmenselijke misdaad van het regime verwarmt de film je hart met louter menselijkheid.

Sympathieke film met her en der venijnige kritiek op de Iraanse dictatuur (en het moderne digitale leven). Fraai geschoten beelden die niets aan de verbeelding overlaten, wat ook geldt voor het verhaal: alles is recht-toe-recht-aan verteld, soms op wat simpele wijze.

Het lijkt me dat twee 70-jarigen elkaar op een avond in de beslotenheid van een huis iets meer te vertellen hebben dan de oppervlakkige gemeenplaatsen die we nu horen. Maar... hier zal ongetwijfeld de dictatuur een rol hebben gespeeld.

Wie in barre tijden tot het einde van de film een zachtmoedig sprookje waardeert, zal zeker genieten, vooral wanneer de filmmakers dat ene overbodige shot van die pillen eruit hadden geknipt.

De 70-jarige Mahin [Lili Farhadpour] is al 30 jaar weduwe en wordt iedere ochtend gewekt door een telefoontje van Puran [Mansoore Ilkhani] die klaagt over haar fysieke gebreken. Na een gezellig etentje met vriendinnen besluit Mahin de stoute schoenen aan te trekken. Ze bezoekt een aantal plaatsen waar ze mannen kan ontmoeten. In een restaurant voor gepensioneerden luistert ze naar een gesprek tussen oude mannen en ze besluit één van hen, taxichauffeur Faramarz [Esmaeel Mehrabi], te vragen of hij haar een lift naar huis kan geven. Het etentje met vriendinnen is zo naturel geschreven en zo ontspannend gespeeld dat dit direct doet denken aan een (buitengewoon vermakelijke) documentaire. Vanaf het moment dat Farhadpour en Mehrabi elkaar ontmoeten, hoeven Moghadam en Sanaeeha deze voortreffelijke acteurs alleen maar de ruimte geven om hun magie over ons uit te strooien. Een heerlijk, hartverwarmend romantisch verhaal … tot de totaal onverwachte ontknoping waarvan de betekenis en/of de meerwaarde volstrekt onduidelijk. Vertedering verandert in verontwaardiging en dat is werkelijk doodzonde.

Bijzonder innemende en warme film waarvan ik intens heb genoten. Ik heb het wel voor de Iraanse cinema die bol staat met praktijkvoorbeelden van het regime en hun vrouwonderdrukkende handelingen. Deze film werpt een andere kijk op de Iraanse vrouw. Je waant je zelfs even in een ander land wanneer de erg fijne openingsscène de revue passeert waarbij een gezellig theekransje werd gehouden met enkele oudere dames. Op een erg losse ongedwongen manier werd er gesproken en gelachen over mannen en over de liefde. Het leken wel pubers.

Mahin vond ik vervolgens een erg interessant en aangenaam personage. Ze schrikt er niet voor terug om de zedenpolitie de les te spellen. Mahin is echter eenzaam na de dood van haar man zovele jaren terug. Ze hunkert naar nieuwe contacten, naar een nieuwe partner. Alleen is dit als weduwe binnen het strenge religieuze regime niet zo evident. Ze ontmoet een zielsverwant in de even innemende Faramarz.

Wat volgt zijn geweldige scènes tussen de twee die ondanks hun voorzichtige gevoelens steeds bang achterom kijken voor wat de gevolgen zouden kunnen zijn voor hun gevoelens. Het einde zag ik echter niet aankomen en is hard. Ik had wel te doen met Mahin die troosteloos en verweesd achter blijft. Het regisseursduo bewijst hiermee dat je weinig middelen nodig hebt om tot een sterke fijne film te komen. Knap!

Dat iemand die al meer dan 30 jaar geen naakte vrouw heeft gezien wel een strip Viagra bij zich heeft is op zijn minst zeer goed voorbereid te noemen. Het subtiele spel van verleiding tussen de twee eenzame mensen is prachtig om te zien. Ze doen alles wat het Iraanse regime verbiedt, elkaar ongetrouwd ontmoeten, alchohol drinken en dansen (!). De grootste angst van Faramarz is om alleen thuis te sterven. Na de mooiste avond van zijn leven sterft hij met een glimlach op zijn gezicht in het bed van zijn nieuw gevonden liefde. Voor Mahin het begin van de voortzetting van haar eenzame, ongelukkige bestaan. Mooi gefilmd, aangrijpend verhaal.