(Pri)sons (2024)

Niemand gezien natuurlijk. Is onder de naam Carnage op het internet te vinden. Wel met om de tien minuten een reclameblok.

Begin vorig jaar viel deze in mijn oog. Een film uit Finland met een hoog Raid-gehalte? Nee het lijkt volgens omschrijvingen zelfs verder te gaan. Maar natuurlijk is de kans weer groot dat deze geen makkelijke release krijgt en dat je het qua streamingsdiensten die niet door de regionale keuring komen wel kan vergeten. Je weet hoe dat gaat. En toch was ik wel erg benieuwd naar deze.

Uit Finland komen vele zwarte komedies en ook met dit land ben ik al redelijk bekend met de cinema. Zo werd ik meer dan tien jaar geleden verrast door Frozen Land en had ik onlangs nog Rendel onder ogen gezien; deze was vrij minimaal. Maar wat brengt (Pri)sons?

Het begint allemaal een beetje traag en standaard en ook de soundtrack wil nog wel eens een doorn in het oog zijn. Maar dat verdwijnt wel geleidelijk en je blijft kijken omdat je weet wat er misschien komt. We bevinden ons in een villa dat is aangebouwd aan een gevangenis dat inmiddels jaren buiten werking is. Wat al overduidelijk is is dat we hier wel een hele bizarre wereld treden die he hoogstwaarschijnlijk in de krochten van het darknet terug kan vinden. Bovengronds vinden er elitaire feestjes plaats; ondergronds worden er, om het vanouds te zeggen, snufffilms gemaakt. Een hele club die zich doelbewust hiermee bezighoudt. Je zou het bijna met Hostel kunnen vergelijken. Er vormt zich al gauw een driehoeksverhouding. We hebben undercovers, we hebben de clubleden... en op den duur arriveert er een leger Ierse huurmoordenaars; met de meedogenloze frontman die uit is op wraak omdat zijn broer één van de slachtoffers is geworden. Vanaf dit moment lijken goed en kwaad slechts een vaag begrip te zijn en continu doorgegeven te worden.

Dit verloopt ook niet zonder een serie fraaie en verrassende actie en gore scenes die hier fantastisch in beeld zijn gebracht. Mensen worden aan gort gestoken, koppen worden eraf geschoten, de martelingen zijn gruwelijk, bloederige man tot man (of vrouw) gevechten, botbrekerij, de mesbladen gaan door lichamen heen, de kogels die in het rond vliegen. Zowel voor de horror als actiefreak valt er in dit vergeten Finse werkje een hoop te beleven. De vergelijking met The Raid is helemaal nog niet zo misplaatst nee. Behalve dan dat het horrorgehalte hier hoger ligt.

Deze verdiend lokaal wel wat meer aandacht. Een zeer geslaagd werkje uit Scandinavië. Zou de regisseur niet gewoon de remake van The Raid op zijn naam moeten nemen?

4,0*