Così Ridevano (1998)

Gouden Leeuw-winnaar maar vond het ook maar een matige film. Net als in Amelio's Il Ladro di Bambini een hoofdrol van Lo Verso maar hier is hij toch een stuk minder overtuigend. Dat geldt ook voor zijn filmbroer die de hele film een beetje chagrijnig/ hulpeloos voor zich uit kijkt (de acteur gebruikt voor beide gemoedstoestanden dezelfde blik, vandaar de verwarring). Van enige broederliefde lijkt ook geen moment sprake. Als de een toenadering zoekt hult de ander zich in mokkig zwijgen en vice versa. Misschien is het iets Siciliaans.

Het opdelen van de film in hoofdstukken met titels heeft nul meerwaarde, hooguit zorgt het voor een weinig vloeiend verloop. De gebeurtenissen, steeds plaatsvindend in een ander jaar, lijken ook volkomen los te staan van elkaar. De student lijkt te gaan sjezen terwijl zijn naïeve broer voorbestemd lijkt voor de goot, maar de laatste heeft opeens een imperiummetje opgebouwd terwijl de broer dan weer gedichten citeert tijdens een examen. Daarvoor lijkt het nog even de tragikomische kant op te gaan als beide broers iemand inhuren voor een oudergesprek op school, om daar vervolgens niks meer van te zien. De weinig boeiende gebeurtenissen volgen elkaar op om vrij lukraak te culmineren in een warrige moordpartij waarbij de onschuldige broer de schuld op zich neemt terwijl de ander zijn leventje op orde lijkt te krijgen en dan is het afgelopen. Ik heb het idee dat een aantal hoofdstukken aan de snijtafel zijn verdwenen want erg veel sense maakt het allemaal niet.

En hoe je nu vier olifanten in een Fiat krijgt?