La Cocina (2024)

Alle negatieve vooroordelen over arthousefilms worden bevestigd in dit pretentieuze, praatzieke drama dat zich afspeelt in een restaurant in Times Square. Spil is Pedro [Raúl Briones], een immigrant die werkt als kok in de hoop dat zijn baas [Oded Fehr] hem zal helpen aan een verblijfsvergunning. Tijdens zijn werk krijgt hij bezoek van Estela [Anna Diaz], de dochter van een vriendin van Pedro’s moeder, die hem vraagt om een baan en als zijn assistent wordt aangesteld. Pedro’s heeft een affaire met serveerster Julia [Rooney Mara] die zwanger is van zijn kind en de keuken is in rep en roer na de verdwijning van $ 830 dollar. De keuken is een smeltkroes van culturen en er gebeurt van alles, maar van een verhaal is geen sprake. Wel zijn er trage, filosofische monologen over maatschappelijke problemen en er is een knap geregisseerd ononderbroken shot er meerdere eer en glorie van Ruizpalacios en camerapersoon Juan Pablo Ramírez. Het is net of je tijdens een voetbalwedstrijd 5 minuten lang zit te kijken naar twee spelers die ongehinderd in eigen helft een balletje hoog houden. Leuk gedaan, maar het heeft geen enkele zin. Gefilmd in pretentieverhogend zwart-wit.

Ik sluit me van harte aan bij de bovenbuurman; echt in alles een vreselijke film vol onsympathieke karakters die zich dan weer vloekend dan weer hulpeloos mijmerend een weg door het leven en de keuken moeten zien te banen. Ze zijn ondertussen allen zo abject dat de gemiddelde kijker zou wensen dat dit etentje snel voorbij mag zijn, maar neen: twee-en-een-half (!) uur heeft Ruizpalacios voor dit inderdaad hyperpretentieuze copieuze maaltje uitgetrokken, waarbij camerawerk en editing zoveel trucjes bevatten dat we hier wel bijna te maken moeten hebben met een (mislukt) afstudeerproject. To be avoided.

Theatraal, maar het is niet voor niets een verfilming van een toneelstuk. De keuken in het populaire restaurant "The Grill" wordt grotendeels gerund door immigranten zonder verblijfsstatus, en daarmee in een kwetsbare positie zitten. Goede obervaties over de donkere kant van het kapitalisme. De film duurt wel wat te lang en is bij vlagen doodvermoeiend.

Deze film doet een heleboel dingen goed.

De cast is sowieso perfect, met Briones als een soort tragische westernheld of Don Quixote als boegbeeld, en Rooney Mara als eye candy al is dat wat mager - ehh, in meerdere opzichten. En wat een schok om Oded Fehr zo te zien, wat is die afgetakeld sinds de Mummy-films. Visueel klopt het grotendeels ook wel, al zijn de beelden in de keuken af en toe wat beperkt en cliche. Alsof de Juan Pablo Ramirez, de DOP, zich af en toe geen raad wist met de ruimte - of beter gezegd, het gebrek daaraan.

Verhalend is heet wat wisselvalliger. Ja, de kritiek op de omstandigheden van de werknemer-zonder-verblijfsvergunning in de VS is best bijtend, en dan komt nog niet eens langs hoeveel belasting die mensen moeten betalen. Maar het hoofdmotief is wat aan de zwakke kant, en met alles wat er behalve de kitchen sink nog bijgehaald wordt is de film gewoon veel te lang. Net als het gepruts met de verschillende beeldformaten te veel is.

Ruizpalacios vergaloppeert zich daarmee alsof het zijn eerste film is, maar dat is het toch nauwelijks. Jammer, het had veel sterker kunnen uitpakken met wat meer beheersing - en dat verdient dit onderwerp gewoon echt, want dit soort afgrijselijke uitbuiting is onverteerbaar. Ik zou niet in zo'n tent willen eten, ik heb liever honger.