Noijeu (2024)

Twee zussen betrekken een woning in een appartementencomplex en worden geconfronteerd met merkwaardige harde geluiden. Ook de andere bewoners klagen over geluidsoverlast en geven elkaar de schuld. Als de ene zus opeens spoorloos verdwijnt, weet de andere zus zeker dat het complex duistere geheimen herbergt en de vreemde geluiden daar iets mee te maken hebben.

In de traditie van de horrorfilm past een afgelegen huis waarin mysterieuze dingen gebeuren. Goed om een gevoel van isolement te creëren. Er zijn ook films in het horrorgenre die een locatie midden in de stad kiezen. Om dan toch een gevoel van isolement op te wekken, zijn dat vaak vervallen wooncomplexen die amper nog worden bewoond. In de Zuid-Koreaanse film Noijeu kiest men voor een locatie in de stad maar doet men geen isolerende concessies. De film speelt zich af in een volledig bewoond complex en van isolement is geen sprake. Een bijzondere uitgangssituatie die ik verwachtingsvol aanging.

Ik zag een vervelende film vol vaagheid. Mij werd nooit duidelijk waarover het verhaal het nu eigenlijk had. Zo worden er onderwerpen aangesneden waarvan je het gevoel hebt dat ze belangrijk zijn voor het verhaal. Nee dus. Een thema wordt opgeworpen en landt vervolgens in de vergetelheid. Een voorbeeld: een belangrijk bestanddeel van het verhaal in relatie tot de harde geluiden, leek mij het feit dat een van de zussen hardhorend is. Niet dus. De kwestie van de hardhorendheid is slechts een van die bestanddelen die belangrijk lijken, maar het niet zijn. Irritant hoor.

Ik zag een vervelende film waarin heel willekeurig met thema’s en scènes wordt omgegaan. Noijeu is geen mooi coherent geheel en dat is merkbaar in de opbouw van de spanning die behoorlijk hapert en niet tot ontplooiing komt. Funest voor de sfeer. Die is er bijna niet. De film kabbelt stuurloos voort. Zelfs het sounddesign stelt teleur. We horen geluiden, maar die zijn niet heel tactisch geplaatst en staan amper in verband met een gebeurtenis of een handeling. Laat staan dat er enige intrigerende actie en spanning uit voortkomt.

Ik zag een vervelende film waarin ook de personages flinterdun zijn geschetst. Ze zijn op geen enkel moment interessant en ontlokken derhalve geen enkele vorm van empathie bij de kijker. Ik bleef met enige tegenzin kijken. Ik wilde toch wel weten wat het zwakke scenario nu had bedacht als oorzaak voor de geluiden. En ik wilde weten hoe het met die verdwenen zus zat. Laat ik zeggen dat mijn nieuwsgierigheid in beide gevallen niet bevredigend werd ingelost.

Ik zag een vervelende film met een bijzondere en nieuwsgierig makende uitgangssituatie die vervolgens afbladderde naar vaagheid, rommeligheid en saaiheid. Vervelende film.

Inderdaad een vervelende film. Ssttt iedereen kan elkaar horen.....