It's What's Inside (2024)

Geinig concept, maar rommelig gemaakt. Zou het geen horror noemen verder.

Goeie film waarin een aantal vrienden na een tijd weer bij elkaar komen en een spelletje spelen. Een originele body swap movie met een paar leuke ontwikkelingen, maar die soms best wel ingewikkeld is. Kleurrijk in beeld gebracht en vlot gemonteerd. De cast heeft ongetwijfeld veel plezier gehad met het spelen van elkaar. Met gemak 3.5 sterren voor dit regiedebuut van Greg Jardin.

Wat een rollercoaster was dit, maar niet in positieve zin. De eerste 20 minuten is ronduit irritant. Bij round 1 begint er dan een beetje verhaal in te komen, maar er had meer ingezeten. In plaats daarvan is het eindeloos relatieproblemen en gaat iedereen vreemd met elkaar. Had liever gezien dat er wat moorden zouden plaatsvinden. 2* omdat het wel enige originaliteit heeft maar zoals gezegd had er meer ingezeten met een beter script.

Rommelige, onduidelijke film over een feestavond die uit de hand loopt wanneer iemand aan komt zetten met een mysterieuze koffer. Wat volgt is helaas niet bepaald intrigerend, eerder irritant. De personages zijn nietszeggend; camerawerk en belichting erg lelijk. Nee, hier kon ik weinig mee.

Zowel de klassiek aandoende poster als de premisse van de film doen denken aan een film die richting horror-territorium zal gaan, maar dan kom je toch van een koude kermis terug. Niet dat dat een probleem hoeft te zijn, maar It's What's Inside heeft al moeite om het überhaupt een beetje spannend te houden. Er zitten op zich genoeg interessante en frisse ideeën in de film, maar de uitwerking is heel zoutloos, de personages zijn van bordkarton en op de koop toe ook nog vervelend, de acteurs weten nergens de aandacht te grijpen (op David W. Thompson na, die wel z'n momentjes heeft) en de regiestijl is vooral heel vermoeiend. Ondanks dat er ook op dat gebied wel enkele toffe dingen worden geprobeerd. Maar uiteindelijk komt het er wel op neer dat het een vrij intrigerend concept is waarbij totaal niet het onderste uit de kan wordt gehaald. Op geen enkele manier, zowel verhaaltechnisch als visueel niet. Het meest dramatische moment van de film is wanneer twee mensen die seks hebben in de lichamen van twee andere mensen, te pletter storten van een balkon. De nasleep daarvan doet de film wel even een stukje opleven, maar ook met dat gedeelte had zoveel méér gedaan kunnen worden. Hetzelfde geldt voor het einde. Het durft allemaal net niet ver genoeg te gaan om echt te boeien.

Toch nog 2.5* omdat er wel iets anders geprobeerd wordt dan je 'doorsnee' zou kunnen noemen, met hier en daar een coole scène, hier en daar een interessant idee of een mooi visueel beeld. Maar het is karig en weinig, en vooral heel erg braaf en flauw.

Nieuwsgierig geworden door de positieve waarderingen op filmsites, deze toch maar eens opgezet maar ik had beter meten weten natuurlijk want het blijkt gewoon een vrij simpel, hip filmpje te zijn. Hoeveel visuele truc; snelle cuts, split-screens, slow-motion en felle neonkleuren het ook op scherm gooit, het weet nooit iets schokkend, verrassend, aangrijpend of spanning te brengen. De film lijkt echter vooral te veel bezig te zijn met zo hoe het eruitziet en is daarmee net zo vluchtig als sociaal media. Hoe kan je meeleven als alle personages even verschrikkelijk zijn? En een whodunnit? Je moet nog nooit eerder een thriller/horror hebben gezien om niet te vermoeden dat er iets niet klopt en wat. Hoeveel verwarring je ook zaait Oh het is niet slecht er is sfeervolle belichting (met dank aan cameraman) en de stilistische bewerkingstechnieken om te onthullen wie er in wiens lichaam zit, waren zelf erg gaaf. En had de filmmaker nog meer leuke dingetjes maar meer dan gemakkelijk verteerbaar was het ook niet!

Overtuigend in elkaar gedraaide dramedyfilm met wat mysterie en thriller om de genrecombinatie compleet te maken. Regisseur Greg Jardin gebruikt een moderne inslag om zijn project mee vorm te geven, wat resulteert in strakke montagetechnieken en een boel felle kleuren die mooi met elkaar worden afgewisseld. Het acteerwerk is overtuigend en het concept wordt leuk gebruikt, ondanks dat het mysterie al redelijk snel naar de achtergrond wordt geschoven om voorkeur te geven aan de psychologische escalatie. Het is niet het beste pad dat Jardin had kunnen kiezen, maar hij voert het niettemin met overgave en veel tempo uit. Uiteindelijk ontbreekt het It's What's Inside aan een zekere mate van intensiteit en een sterke slotfase, maar het vermaakt uitstekend en duurt nergens te lang of te kort.

Het concept is bijzonder gaaf en ook qua uitwerking probeert de regisseur de film een stijlvolle vorm te geven door bepaalde technieken en kleuren. Maar door het concept met al die verschillende personages die door het spel telkens veranderen in een ander lichaam, is het voor de kijker best moeilijk te volgen wie wie is. Ook al probeert de regisseur het duidelijk te maken door naamkaartjes of door een beelden van de echte identiteiten. Maar dan nog blijft het soms wat moeilijk om te volgen. De cast springt er ook niet zo uit en echt spannend wordt het niet echt. Het slot is dan wel verrassend te noemen van de ware identiteit van Forbes. 6/10

Best een aardige, originele horrorfilm. Het concept is leuk bedacht alleen had ik ook moeite om mensen uit elkaar te houden. Misschien is dat niet helemaal mogelijk omdat er teveel personages zijn of zou ieder personages hele opvallende karaktertrekken moeten hebben. Ander kritiekpunt is dat de personages wel erg irritant en zelfzuchtig zijn. Dat is een beetje overdreven gedaan al heeft het natuurlijk wel een satirische insteek, al zou je misschien dan ook nog wel minstens een positief persoon willen zien. Behalve dit vond ik het aardig in beeld gebracht en gewoonweg qua originaliteit is het een aanrader. Het is uiteindelijk vergelijkbaar met Black Mirror, soort van technologie horror. Nadeel is dan dat het richting psychologische horror moet gaan maar daarvoor zijn de personages weer te irritant, te oppervlakkig en niet diepgaand genoeg. Dan zou je denken met deze oppervlakkige personages dat je swapt naar een ander geslacht om te vingeren of aftrekken eigenlijk. Maar zover wil deze film ook alweer niet gaan. Deze personages naaien elkaar wel, letterlijk en figuurlijk maar zijn daar dan weer niet benieuwd naar.

It's What's Inside heeft een zeer interessante premise maar er wordt tot een uur lang bitter weinig mee gedaan. Een hoopje enorm vervelende personages in een enkele locatie steken is nooit een goed idee. Hierdoor wordt het als kijker nogal vermoeiend om enige connectie met de film te behouden.

Pas in de derde akte wordt het echt interessant maar dan vraag je u vooral af waarom dit niet eerder werd gedaan. Nu ben ik wel erg negatief maar er valt wel genoeg leuks te beleven bij deze film. Het ziet er allemaal heel gelikt en gestileerd uit. Ook zit de humor best goed.

3*

Sterk concept, maar de uitwerking laat te wensen over. Visueel zet Greg Jardin met 'It's What's Inside' (2024) nog best een aardige prent neer die de snelle, associatieve internetlogica weerspiegelt met inventief kleurgebruik en snelle montages. Past ook wel bij de thematiek over influencers/internetbekendheden die voor het eerst erover moeten nadenken wat het écht betekent om een ander te zijn. Het probleem is echter dat het overgecompliceerde en onlogische plot weinig ruimte laat voor enige binding met hun zelfonderzoek. Met ankerpunten als polaroidfoto's en verklarende tussenshots kun je wel verklaren wie er in welk lichaam zou kunnen zitten. Maar als je deze mensen verder niet kent, dan levert het puzzelen zelf weinig plezier op. Zeker als niet alle stukjes lijken te passen. 'It's What's Inside' (2024) weet het existentiële horrorscenario nooit helemaal invoelbaar te maken.

Films waarin mensen van lichaam verwisselen zijn niet ongewoon. Vaak gebeurt zo'n verwisseling ongewild. Vaak komt er wat magie bij kijken. In It’s What’s Inside gebeurt het op basis van vrijwilligheid. Uiteraard duiken onvoorziene omstandigheden op. Logisch natuurlijk. Als er niets onvoorziens zou gebeuren, was de film een stuk korter geweest, vermoed ik. De film laat echter allerhande geheimen die de personages bij zich dragen aan het licht komen. Daarbij is het de bedoeling van regisseur en schrijver Greg Jardin dat de teneur niet naar het dramatische neigt en existentiële vragen worden opgeworpen, maar dat de kijker in een vrolijke stemming wordt gebracht. De film is bedoeld als vermaak en er moet gelachen worden. Ik probeerde het.

Van begin af aan maakt de film een chaotische indruk. Het duurt even voor de bevriende personages redelijk helder op het netvlies zijn gebrand. Als dat is gelukt, beginnen de verwisselingen en is het overzicht weer weg. Wie is wie? Ik had soms geen idee. Een trucje met kleuren die de echte ik toont, hielp niet echt. Een ander trucje dat een spel met splitscreens op gang bracht, maakte me nog radelozer. Ik besloot het identificatievraagstuk maar op te geven en me te richten op de gebeurtenissen. Gelukkig werd het toen iets leuker. De personages laten in hun vermomming hun hatelijke kanten zien en dat is op zich wel vermakelijk. Van enige binding met de personages is trouwens geen sprake. Hun lot was mij om het even.

De leden van de vriendengroep zijn bijzonder onsympathiek. Dat is als gezegd geen ramp, want juist het onsympathieke element droeg in belangrijke mate bij aan de weinige vreugde die de film mij bracht. Elk personage doet zijn best om optimaal van de verwisselingen te profiteren. Doortrapte acties van de een en leedwezen bij de ander zijn van die egoïstische houding het gevolg. Soms mondt dat laaghartige gedrag uit in iets dat grappig is. Meestal niet. De genreaanduidingen thriller en mysterie zetten je trouwens op het verkeerde been. Ik zou de film gewoon als (donkere) komedie wegzetten. 'Mislukte film' is geen genreaanduiding, geloof ik.

Het idee is heel aardig (ik moest een beetje denken aan de speciale kracht van Captain Ginyu in Dragonball Z en hoe daar enkele afleveringen het erover gaat) maar de uitwerking vond ik matig. Enerzijds omdat die personages nooit echt gingen leven en ze moeilijk uit elkaar te halen waren (helemaal toen men bleef wisselen van persoon), maar ook omdat er in het middenstuk weinig nieuws gebeurt en de film steeds een herhaling van zetten is. Visueel wel aardig maar ik zat met 0 beleving te kijken. 1,5*.

Een film waar je het beste zo blanco mogelijk in moet gaan, het liefste compleet zonder iets te weten. Als je voor je overweegt je tijd te spenderen, graag eerst wilt weten wie de film de moeite waard vinden: 4* van DionneDarko en 3,5* van Onderhond, Shaky, Threeohthree, scorsese, shadowed, shugenja en JM.

Mocht iemand voor de challange nog een verrassingsfilm willen voor comedy, sci-fi horror, mystery horror of thriller/suspense horror, dan kun je overwegen deze aan te zwengelen op Netflix.

3,6*