NL-Alert (2024)

Het uitgangspunt voor de film is wel sterk, maar inderdaad wat mikey zegt, het is in zo'n geval eerder een kwestie van een paar minuten. Berlijn: 106 seconden, Parijs: 200 seconden, Londen: 202 seconden.
Je vraagt je steeds af wat had ik in zo'n situatie gedaan?
Reservesleutel bij buren was wel zo handig geweest en ze had beter op de fiets of met de auto kunnen gaan, of dat haar moeder meteen met de auto naar haar toe was gekomen met de sleutel, maar dat was niet zo spannend voor de film geweest.
De intro voor de film was leerzaam. Ze hebben met beperkte middelen het idee van grote mensenmassa's bereikt. Dat is wel goed gedaan.
Ze hadden ook nog even vastzittende files op de ringwegen moeten tonen. En bijvoorbeeld mensen die in bootjes of op de fiets wegvluchten. In 44 minuten moet je wel de stad kunnen uitvluchten op bijvoorbeeld een scooter of Van Moof met turboknop.
En voor het contrast was het wel leuk geweest als een prepper een van de hoofdpersonages was geweest.
Opvallende cameo van Loïs Dols de Jong in de tram.
Koolhoven Presenteert is een leuke en interessante reeks films. Omdat ze een relatief korte speelduur hebben kun je ze makkelijk na het zien van een lange speelfilm er nog even bij pakken.

Gisteravond gezien en de film is tot in mijn dromen gevolgd. Tot het moment dat ik ergens op een open veld maar besloot om in elkaar te duiken. Mijn adem inhoudend, gierend van de angstadrenaline... en aftellen... En toen werd ik gelukkig wakker.

Althans, nog wel... Want zolang Poetin... en ik vrees straks Trump ook, de situaties tussen Rusland en het westen als een potje Stratego gaan zien, dan kan er nog wel eens een kans zijn dat de verontrustende gierende NL-Alert menens zal worden

Veel mensen zullen er wel over gefilosofeerd hebben of de voorstelling gemaakt hebben. Zeker sinds we in een tweede koude oorlog zitten. Het is nou een keer geen eerste maandag van de maand, 12 uur 's middags, maar gewoon een willekeurige dag. Een dag als zovelen waarin je gewoon je dag leeft en je toch nog ergens een onderbewustzijn heb opgebouwd dat het allemaal wel zal gaan meevallen. En stel je dan toch voor dat je dat doodenge gierende blikkerige geluid op je telefoon krijgt te horen, gevolgd met de loeiende luchtsirenes.
Laten we zeggen... Eindelijk is er iemand opgestaan door er een project van te maken.

Al vanaf het begin, na de ludieke introductie van Martin Koolhoven, wordt je er al in meegezogen. Enkele shots van diverse drukke plekken in de stad, de bezigheden van de mensen, de passanten, toeristen en andere burgers.
Een gewoon leven in Amsterdam. De kijker weet het al wel, maar de mensen nog niet. Ook niet de zekere jonge moeder waar het om draait. Door een onoplettend moment sluit ze zichzelf buiten terwijl haar kind in een buggy nog binnen is gebleven. Tijd om dus als de donder de reservesleutel bij haar moeder te halen. Ondertussen proberen haar buren; een jong stel de deur zelf open te prutsen. De sleutel is inmiddels gehaald en het is tijd om naar de orde van de dag te gaan, mits de deur weer geopend kan worden. Maar dan komt die NL-Alert... en het NL Alert weet door de stad te sijpelen.

Ook al blijven er nog vragen steken (Waarom is slechts Amsterdam het doelwit en spreken we niet van een wereldwijde aanval?) en je natuurlijk ook zoals bij alle films weet dat tien minuten toch nog even tot een half uur uitgerekt kunnen worden om het doel van de hoofdpersonage toch enigszins tot een goed einde te brengen, is dit wel een intense en beangstigende korte film die de chaos, paniek en vooral de geslagen uren van alles wat nog overeind staat zeer goed en realistisch in beeld brengt. Als kijker werd ik compleet in de paniek meegezogen alsof ik er zelf bij was.

Uiteraard is het lange climax rond de oude schuilkelders in het metrostation de kers op de taart.

Gewoonweg meeslepend en zeer knap in elkaar gezet waarbij je de kleine loopjes met de realiteit wel een beetje over het hoofd ziet. Iets wat ook niet belangrijk is omdat we toch wel eventjes aan het denken gezet worden in deze roerige tijden. Laten we toch maar hopen dat de NL-alert nooit om dit soort zaken af hoeft te gaan en dat het maar bij deze film blijft.

4,0*

Met beperkte middelen prima gedraaide film! Heerlijk concept (zou dit best als feature willen zien met wat meer budget). Ik hou altijd van dit soort thema's. Het (herkenbare) moment van de massale NL Alert berichten deed me een beetje denken aan het moment dat de bevolking de mushroom cloud ziet verschijnen in de serie Jericho. Daarna een aardige mix van spanning, drama en claustrofobie. De grotere rollen worden prima vertolkt.

Ben benieuwd naar de rest van Koolhoven's filmklasje.

Het idee is aardig, maar de uitwerking te kort en te matig om echt te overtuigen. Zeker het acteerwerk valt niet altijd mee, die hysterie erg mat en geloofde ik niet altijd. Pas de laatste 10 minuten wordt het beter en de laatste minuut is zelfs best mooi. Visueel weinig bijzonder. Kort en goed uit te zitten maar dat is het dan ook. Als je dan de vrije hand krijgt dan had je best wat meer lef mogen tonen, nu is het allemaal zo vlakjes en binnen de lijnen. 2,5*.

Spannende korte film uit de reeks Koolhoven Presenteert, waarin veelbelovende nieuwe regisseurs een kans krijgen een genrefilm te maken. Dit low budget drama, over een kernraket die op Amsterdam afgevuurd wordt, laat niets nieuws zien maar weet met weinig middelen wel een onbehaaglijk en intens sfeertje te realiseren, met niet al te belabberd akteerwerk. En met 40 minuten is dit precies lang genoeg.

Regisseuse Loïs Dols de Jong dirigeert een film die interessant is op conceptueel vlak, maar dat is dan ook de drijvende kracht van NL-Alert. Het duurt erg lang voordat de inhoud van de film zelf zijn vruchten begint af te werpen, vooral door de ongeloofwaardige pogingen tot claustrofobie. Absurd dat De Jong zich op drie verschillende verhaallijnen wilde focussen binnen een korte speelduur van 37 minuten, naar mijn inzien een haast catastrofale keuze. Afzonderlijk gezien is elk perspectief op zijn eigen manier wel interessant, maar door de redelijk frequente afwisseling komt het pas laat voor dat de druk evenals de onderhuidse spanning effectief beginnen te worden. Het tempo wordt opgeschroefd in de laatste 10 minuten waarin de film een stevige stempel op het geheel drukt en zeker gedurende de finale wordt er uitgepakt met enkele beklijvende momenten, maar zowat de gehele eerste helft vond ik allesbehalve geloofwaardig. Je gaat me toch niet vertellen dat de autowegen in Amsterdam haast leeg zijn als er een kernraket op afkomt, toch?

Tweede middellange film uit de VPRO-reeks Koolhoven presenteert waarin televisie- en filmmaker Martin Koolhoven zes nieuwe regisseurs de kans geef om een genrefilm te maken. De film probeert een "wat als'-scenario uit te voeren. Wat als íédereen via het NL-Alert-systeem een bericht krijg dat er een bom op Amsterdam valt? Wat als een jonge moeder zichzelf per ongeluk buitensluit terwijl haar baby alleen in huis zit? Het is ambitieus om met een klein budget, een ​​grootschalige rampenfilm te maken. Helaas strandt het vooral in Hollandse kneuterigheid en simpele herkenbaarheid. Visueel is het maar erg matig, zeg maar een televisie-stijltje met weinig aandacht voor verlichting of camerahoeken. Nu was dat misschien ook niet echt mogelijk omdat het de meeste tijd, niets anders was dan personages die stonden te wachten en te duwen voor een lift en een vrouw die loop te rennen door de stad In beiden gevallen gebeurde er niet veel. Ik dacht toch dat het genrefilms waren dus waarom zijn de mensen beleeft en is de uitvoering dan zo braaf?

Ik ben één van die lui die een nucleaire aanval op de Lage Landen zelfs niet wil overleven. Voor een apocalyptische samenleving pas ik, eentje waarvan ik vermoed dat alle scenario's die we kennen uit films zouden verbleken.

En ja, het zal ieder voor zich zijn. Dat zie je ook hier erg voorzichtig wanneer iedereen de ondergrondse wil bestormen. In dat opzicht wel een boeiende film. Kon uiteraard wat scherper en dieper, maar ik zat toch geboeid te kijken. Beetje simpel soms mede doordat er geen budget was. In mijn gedachten was ik toch mee.

Een korte film met een eenvoudig uitgangspunt, waar ik me wel mee vermaakt heb. De film heeft een continue spanning en houdt deze tot het eind vast, wat ik een prestatie vindt. De stress en claustrofobie zijn geloofwaardig, evenals de onmacht en agressie.

De docu stijl van filmen met veel handheld camera maakt het geloofwaardig.

De film stelt een simpele vraag: wat zou jezelf doen? En als ik mijzelf tijdens de korte speelduur meerdere keren die vraag stel, doet de film iets goeds.

Geslaagde film uit de stal van Koolhoven.

3,5*