Rickerl (2023)

Rickerl is een getalenteerde singer-songwriter die wordt gekweld door zelftwijfel, alles voor zich uitschuift en niet echt tot daden komt. Hij verkeert in een treurige neerwaartse spiraal die een grappige uitwerking heeft omdat het hem maar niet lukt het roer om te gooien maar bij die pogingen voortdurend in absurde situaties terechtkomt. Voor de inleving help het dat hij een wat sneue, maar ook sympathieke excentriekeling is die weer veel andere sneue zonderlinge figuren kent. Veelal zijn ze afkomstig uit het kroegleven dat hij leeft en waar hij zich thuis voelt. Het is een geschikt podium voor tragikomedie.

Als hij optreedt in de kroegen verstommen de gesprekken en worden de ogen vochtig. Zijn liedjes komen aan. Zijn teksten gaan over herkenbare dingen. Over anderszijn, over het verlangen naar vroegere tijden, over het kroegleven, over mislukking, over de liefde. De liedjes zijn van Voodoo Jürgens. Het personage Rickerl wordt door deze Voodoo Jürgens gespeeld. De film baseert zich op de biografie van deze Oostenrijkse liedjeszanger die in het Duitstalige gebied erg bekend schijnt te zijn. Ik had nog nooit van hem gehoord. Regisseur Adrian Goiginger hoorde zijn muziek en wilde per se een film met hem maken. Dat werd dus deze film.

De liedjes spraken me niet zo aan en daarom is het fijn om te kunnen constateren dat de film gelukkig meer is dan een muziekfilm. Rickerl is een zwartgallige tragikomedie waarin het drama wordt gevoed door de levensechte personages en hun verhalen. De humor is met name bij het hoofdpersonage te vinden dat steevast in absurde situaties belandt. De film bivakkeert een beetje aan de zelfkant van de samenleving waar de buitenstaanders zich bevinden. Mensen die heel veel foute keuzes maken of hebben gemaakt maar die een ding wel goed doen. En dat is dat ze een hechte groep vormen die een stootje kan hebben.

De relatie met zijn zoontje die hij om de twee weken mag zien, geeft hem houvast. Hij verlangt ernaar om een goede vader te worden en loopt daarbij tegen problemen aan die onder andere voortkomen uit het feit dat hij zelf geen toegewijde vader heeft gehad. De film overdramatiseert de boel niet. Brengt het zoals het is en dat werkt humoristisch en ontroerend. De slotscène hakt erin.