J'aime la Vie (2023)

Het regiedebuut van Mathias Sercu. Na de trailer gezien te hebben, was ik niet zo enthousiast. Niet dat ik iets tegen Jurgen Delnaet heb - zijn rollen in Aanrijding in Moskou en de serie Marsman waren fantastisch - maar ik krijg soms het gevoel steeds hetzelfde te zien bij hem. Vandaar toch de terughoudendheid voor de film.

Maar Sercu deed het goed. Vanuit het thema van kanker wordt een gebroken uit elkaar gegroeide familie terug bij elkaar gebracht. Dat laatste is het echte onderwerp van de film. Beetje stuntelig plot bij momenten, maar wel genoten van de pogingen die Mira ondernam om de brokken te lijmen. De reden waarom de familie uit elkaar is gevallen is hard en confronteert iedereen met zijn verleden, niet in het minst Rocco zelf.

Wie woke denkt betreft de kleine Sam moet ik teleurstellen. De film is heel persoonlijk voor Sercu met de diagnose kanker die zijn broer (Sam Sercu) en zoon (Tore) heeft getroffen. Door de kanker kon zijn familie verbinding met elkaar vinden. Wat Sam betreft, verwijst Sercu naar zijn petekind die zich als jongen ook een meisje voelt.

Dit drama eens meegebracht en vond het wel een geslaagde film. Ondanks de zware thema's werd het toch nog redelijk luchtig gebracht.

De cast was goed gekozen en kwam overtuigd over. Mooie film.

Prachtfilm! Absoluut zien!

Trapt niet (helemaal) in de vallen waar de meeste Vlaamse films in trappen.

Jurgen Delnaet wordt hier weer een beetje getypecast, maar mag met z'n vertolking, en dan vooral met de scène met z'n moeder, toch wel de grootste lof ontvangen, heel sterk.

Janne Desmet is zo heimelijk één van m'n favoriete actrices van eigen bodem gaan worden, dus leuk om eens een film te zien met haar in de hoofdrol. En het is weer zo een typisch goed gemaakt kleinschalig Vlaams/Belgisch portret. Wat kan het leven toch zwaar worden gemaakt. En daar hebben mensen vaak niet eens kanker voor nodig. En ook al vallen plooien mogelijks nooit helemaal glad te strijken, in donkere tijden kan ik geloven dat dit het eerste is wat door je heen gaat, al was het maar om niet met vete en wrok afscheid te nemen.

Het resultaat: voor de 2e maal binnen 12u tijd tot tranen toe bewogen om Vlaamse topprestatie (nadat Wout Van Aert eerder de kassei mocht meenemen uit Roubaix). Zeker als je het persoonlijk leven van Mathias Sercu wat kent, want dat ging ook al met vallen, weer recht klauteren en doorgaan. Goeie keuze ook voor de titel van de film en Sam Drakim als artiestennaam.