Where the Devil Roams (2023)

“When you dance with the devil, you gotta make it quick.”

Een nieuwe film van de Adams-familie...(met maar één ‘d’, geen twee) Het film-makende gezin. De films die zij maken zijn low-budget productie en de gezinsleden verzorgen verschillende onderdelen van de productie. Ondanks dat hebben ze mij tot nu toe nog niet teleurgesteld! In deze film vertolkt dochter Zelda Adams de rol van zwijgzame Maggie, moeder Tobey Poser is de tot geweld geneigde vrouw Eve en vader John Adams is Seven, een 1e wereldoorlogsveteraan die lijdt aan PTSD, samen zijn ze een familie van moorddadige reizende podiumartiesten in het Amerika tijdens de grote depressie.

Het begint allemaal met zwart-wit beelden van een optreden van een beenloze man die een gedicht voordraagt. Nou ja, het kan natuurlijk ook, een vloek of een spreuk in gedichtvorm zijn. Het gedicht vertelt de kennis van de demon Abaddon en het hart van de sterfelijke vrouw van wie hij hield. De film maakt verder goed gebruik van het mysterieuze karakter van het carnaval .

Echter het plot van de film wiebelt af en toe, de dialogen klinken soms ongemakkelijk, het weet niet helemaal om tot een bevredigend, samenhangend geheel te komen, en de liedjes hadden van mij niet echt gehoeven. Soms voelt de film daardoor bijna als een muziekvideo maar het is ook niet hinderlijk. Maar deze tekortkomingen worden gecompenseerd door een verontrustende sfeer en grimmige cinematografie. De bloederige effecten zijn behoorlijk effectief zonder enige CGI. Wat van deze film toch ook weer een bijzonder en fijn project maakt

De film wisselt de bloediger intermezzo's af met scènes van Eve, Seven en Maggie's eigen soort huiselijkheid en dat laatste schot was geweldig! Hoewel dus ook niet zonder gebreken, markeert de film opnieuw een fascinerende intrede in het Adams-oeuvre. Het slaagt er nog steeds in zijn eigen soort magie te dragen.