Bob Marley: One Love (2024)

Een Hollywood-biografie. Mooi in beeld gebracht en de zang- en acteerprestaties waren prima, maar het mist diepgang. De film hing aan elkaar met populaire quotes, en na afloop weet je nog niet wie Bob Marley echt is. Zijn jeugd kwam amper terug in de film, en het is duidelijk dat zijn familie een flinke vinger in de pap heeft gehad wat betreft de verhaallijn. Jammer, een gemiste kans.

Bob Marleys familie was nauw betrokken bij de totstandkoming van deze biopic – zoon Ziggy was als uitvoerend producent aanwezig op de set – maar gelukkig is dit geen eendimensionale heiligverklaring geworden. Begint in de aanloop naar het Smile Jamaica Concert van 1976, wanneer Bob Marley gewond raakt bij een aanslag op zijn leven. Drie dagen later staat hij gewoon op het podium, maar niet veel later besluit hij af te reizen naar Londen. Deels uit veiligheidsoverwegingen, haar hij hoopt daar ook zijn muzikale carrière een nieuwe impuls te geven. Het resultaat is het album ‘Exodus’, een alom geprezen meesterwerk met klassiekers als ‘Three Little Birds’, ‘Jammin'’ en de titeltrack. Ben-Adir geeft op indrukwekkende wijze gestalten aan de vele facetten van Marley, maar het scenario is jammer genoeg vrij episodisch waardoor er weinig dramatische opbouw is. De muziek staat in ieder geval nog altijd als een huis.

De moeilijke aanpak van een biopic, omdat je toch het echte verhaal wil vertellen, maar tegelijk focust op de wat mooiere kant van iemand die overleden is. Bob Marley: One Love komt duidelijk uit Hollywood en heeft ook de familie achter de schermen die alles in 't oog houdt. Wat soms afgeborsteld lijkt, zorgt tegelijk ook dat de film een hart heeft. En het verhaal van Bob Marley is nog anders dan de meeste rise & fall films bij andere artiesten.

We zien vooral de muzikant Bob Marley en zijn geloof in rastafari. Voor hem was dat ook 1 geheel. En het geeft wat meer betekenis aan de bekende nummers. Voor mij mocht het nog wel wat rauwer om echt een sterke film te zijn. Maar vooral voor muziekliefhebbers is dit een must. En Marley verdient sowieso een film over hem. Wie weet wordt hij zo (her)ontdekt door een nieuwe generatie, meer dan 40 jaar na zijn dood.

Veilige matte film maar wel oké kijkvoer. Zeker het tweede uur glijdt soepel voorbij. In ieder geval een biopic die zich redelijk focust op een redelijk beperkte periode al moeten er met flashbacks en een doktersbezoekje toch nog heel wat zaken bijgehaald worden. Ben-Adir is wat vlakjes als Marley en mede daarom gaat deze film als biografisch document nooit echt leven; Lynch als zijn vrouw is al een pak beter en weet ook iets van diepgang en emotie te vinden in haar beperkte rol. Verder een aardig tijdsbeeld en ook zeker leerzaam. En ik krijg wel zin me meer in die muziek te verdiepen. 3,0*.

Bob Marley is een icoon en zijn muziek is erg fijn en tijdloos, maar dat wil niet zeggen dat zijn achtergrondverhaal erg interessant is. Ondanks de niet al te lange speelduur van de film vond ik het toch een wat saaie zit met weinig opvallende momenten en dan blijft alleen zijn muziek over. Ik mis de echte scherpe randjes die deze film had kunnen hebben. Heb ook niet het idee dat deze One Love een grote veelbesproken internationale filmhit is geworden.

2,5*

interessante ,biografische film met vooral mooie muziek.

ook de politieke onrusten in Jamaica komen natuurlijk aan bod en de aanslag(en)op Bob Marley.

kijk en luister vooral tijdens de (zeer lange) aftiteling naar wat originele beelden en de goede muziek.

geen spannende maar is toch zeker het bekijken/beluisteren waard.

Bob zelf goed neergezet door de (voor mij onbekende) acteurs Kingsley Ben-Adir en zijn vrouw Rita goed gespeeld door Lashana Lynch

Gebruikelijke muziek-biopic versterkt door de muziek van Bob Marley en geloofwaardige uitvoeringen van Kingsley Ben-Adir en Lashana Lynch.

Een tegenvallende film over Bob Marley. Dit drama besteedt veel aandacht aan de geloofsovertuiging van Marley, ten koste van zijn muziek, terwijl je bij een biopic over “The King of Reggae” naar mijn mening anders zou mogen verwachten. Ik heb in ieder geval veel van Marley’s hits node gemist.

Redelijke film over de grootste reggae muzikant uit Jamaica, genaamd Bob Marley. Een vrij veilige biopic die niet overal even lekker loopt (het gaat een beetje alle kanten op). Verder wel prima. De aankleding, de muziek, het tijdsbeeld en de acteurs weten te overtuigen.

Ouch.

Kennelijk had de regisseur zijn handen al vol aan het Jamaicaanse accent, want dat is zo'n beetje het enige wat lijkt te kloppen aan de hele film - waarbij ik wel moet zeggen dat ik niet bepaald een expert ben. Narratief wordt het allemaal niet zo heel erg boeiend gebracht als ik heel eerlijk ben, maar erger dan dat: de muziek van Marley komt er maar matigjes uit, het is gewoon een opluchting als tijdens de aftiteling de man zelf komt. Dat doet mij dan meteen de overtuiging aan dat dit gewoon een documentaire had moeten zijn, als film werkt het gewoon niet. Geen kat naar Ben-Adir, die kan je tenslotte niet kwalijk nemen dat het niet zo klinkt als de echte. Wel een serieuze fout van de regie en de productie, dit had gewoon anders gemoeten. Jammer, Marley verdient beter.

Geslaagde biografie over Bob ‘The King of Reggae’ Marley.

Prima keuze van Green om de film te starten als Marley al vrij populair is. Door de lekkere (zomerse) vibe zit je meteen goed in de film. Althans ik wel. Met een koud biertje in de hand, genoot ik van Ben-Adir die een goede acteerprestatie neerzet, maar Lynch doet daar nog een schepje boven op. Waow. Top acteerprestatie.

Jamaicanen spreken een dialect, het Patois. Je kan er niet omheen draaien, maar zo praten de beste mensen daar. Ik vind het heerlijk klinken. Voetbal, Rastafari, The Wailers, zijn familie maar uiteraard de Reggae-muziek, waar hij zo ontzettend van hield komen aan bod.

Al zijn grote hits zijn te horen, als hij ze niet zingt, dan hoor je ze wel op de achtergrond en anders wel op een concert . Ook de aftiteling liet ik uiteraard afdraaien, want we zien beelden van echte Marley en wederom hits zoals ‘One Love’ en ‘Is This Love’.

Ik vind het een mooie film en zal hem zeker nog wel eens bekijken. 3,5

One love is gelukkig een van betere biografieën dan de vele die daarvoor zijn verschenen. En dan moet ik Amy's Back to Black nog gaan bekijken dit jaar. Vaak vallen ze wat tegen omdat je er zoveel meer van verwacht. Qua speelduur valt One Love wat tegen, want na 1.36 komt al de eerste aftiteling. Het is niet een swingend geheel geworden wat je wel van deze reggae zanger zou verwachten. Bij tijd en wijle komt ie best deprimerend over. De geschiedenis van 1976 kende ik niet. Ben er zelf wel geweest tot in Kingston Town toe. Daar staat ook het museum van Bob Marley. Toendertijd stelde dat museum vrijwel niks voor en mocht lezer binnen geen foto's maken. In Kingston Town moet je trouwens als witte niet gaan lopen. Te gevaarlijk. Vond Jamaica wel een pracht land. Voordeel ze spreken Engels. Ik merkte wel dat de prachtige 4k versie een lastig dialect spreken en dit ook zo word neergezet in het Engels. Ze spreken zelf van hun eigen taal en niet van een dialect.

Afijn deze film speelt zich vooral af rond 1976 tot de vroege eighties. Zijn dood Melanoom heeft me altijd verbaast omdat hij zwart was. Echter zijn biologische vader was wit. Daar moet wat DNA in hebben gezeten. De persoon Bob kende ik niet goed maar hij had voor een artiest zeer veel goede eigenschappen. Hield niet van sterallures en sierraden. Best wel apart. Zijn muziek moest vooral eenheid brengen vandaar dat pracht nummer One Love. Persoonlijk vond ik Stir it up altijd wel een lekker nummer.

Is de film geslaagd? Well deels zou ik zeggen. Mischien had ie opgedeeld moeten worden in 3 etappes. Zijn jeug3d zijn opkomst en zijn tragische doord. Zijn jeugd wordt enkel in mooie droom beelden vertolkt met bijna Gladiatorachtige muziek. Naar het eind toe gaat vrij abrupt. Desondanks een van de betere biografieën.

Film 3,5

Beeld 4.5 bd

(4K) 5,0

Geluid 5,0 plus Dolby Atmos

Een enigszins rommelige film waarin we midden in de politieke onrust van de jaren 70 belanden. De film kiest wat dat betreft een origineler uitgangspunt dan veel andere films over artiesten (de gebruikelijke rise-fall-win) en dat waardeer ik.

Maar ik vond de film een taaie zit. De scenes in Londen zijn weinig interessant, het gejam van de muzikanten is leuk, maar verder voelt het allemaal vlak. Ook het hele politieke conflict blijft oppervlakkig, terwijl er wel veel naar verwezen wordt. De urgentie die hier getoond wordt voelde ik niet.

Ook het gekibbel met de platenmaatschappij voelde misplaatst in deze film, waarin Bob even als een muzikale underdog neergezet om vervolgens natuurlijk zijn meest succesvolle plaat te maken. De scene lijkt zo gekopieerd uit bijvoorbeeld Bohemian Rhapsody, en voelt kunstmatig omdat Bob’s muzikale succes verder nergens betwist wordt.

Ook de scene rond zijn maat die hem financieel oplicht is een korte explosie van geweld, en blijft daarna open. Wat voegde dit toe?

De film lijkt op veel paarden tegelijk te wedden en zo wordt geen enkele verhaallijn echt uitgediept.

De spaarzame live concerten bleven gelukkig tot een minimum beperkt. Want hoe goed Bob Marley live ook was, in deze film voelen ze geforceerd en onecht. Misschien ligt het aan de matige playback, maar deze momenten deden me niets, terwijl ik normaal gesproken van livemuziek in films altijd blij wordt. Ook de sound van live opnames klonk leeg. Vergelijk dat met de opening van A Star is Born waar Bradley Cooper het podium oploopt en je ziet hoe het ook kan.

Sowieso heeft de film een erg kunstmatige feel, waar de rauwheid en diepte van reggae nauwelijks in terug te vinden is.

Maar de film kent ook een aantal mooie beelden en natuurlijk goede muziek. Ik bleef achter met het gevoel dat er meer in had gezeten.

Een halve punt extra voor de vertolking van Redemption Song, de enige live versie die ik voelde.

2*

Tegenvlallend. Meer van verwacht. Acteerprestaties zijn tegenvallend. In vergelijking van ander films over muziek, is deze toch over het algemeen een stuk minder. Het verhaal is ok, maar rommelig. En veel te veel hak op de tak. Net voldoende

Oefff, wat een moeizame zit is dit geworden. Ik heb deze in de bios gemist en achteraf heb ik er geen spijt van. One Love is geen goede ode aan een groot artiest geworden. Dit komt vooral doordat je als kijker midden in Bob Marley's leven wordt gegooid. Je zult het maar moeten doen met 2x drie zinnen aan informatie over Marley en Jamaica. Het komt er dus op neer dat je niet weet wat Bob Marley beweegt. Hoe is hij zo groot geworden? Waarom is hij zo rastafari? Vanwaar is hij gekomen? Wat houdt die politieke onrust in Jamaica precies in? Je moet er maar naar gissen als je verder geen expert op dit gebied bent.

De film voelt daardoor te fragmentarisch aan. Het is geen vloeiend geheel en je hebt eigenlijk geen idee waarom de mensen doen wat ze doen in de film? Veel eindjes die te gekunsteld onaf aanvoelen (de manager en het Bohemian Rhapsody rip off momentje in het kantoor van de producer). Daarnaast ondersteunt de muziek het verhaal niet echt. Je voelt niet lekker de vibe waarom muziek een uitlaatklep is en de mensen verbindt. De concerten zijn niet boeiend en de onderlinge relaties komen pas richting het einde van de film enigszins op gang.

Helaas, geen succes. Je kan beter een docu over Bob Marley aanzetten. Die geven een veel beter beeld dan deze ongebalanceerde slice of life van een grootheid.

Hij had dit idee. Het was een soort viroloog-idee. Hij geloofde dat je racisme en haat kon genezen… letterlijk genezen, door muziek en liefde in de levens van mensen te injecteren. Toen hij zou optreden tijdens een vredesbijeenkomst, kwam een schutter naar zijn huis en schoot hem neer. Twee dagen later liep hij het podium op en zong. Toen ze hem vroegen waarom, zei hij: “The people, who were trying to make this world worse… are not taking a day off. How can I? Light up the darkness”.

- Will Smith -

Deze biopic van Marley gezien op Skyshowtime. Sterke acteerprestaties van zowel Ben-Adir als Lashana Lynch. Jammer dat het script wat matig is, verhaal gaat van de hak op de tak, en je blijft met een hoop vragen zitten. Muziek blijft natuurlijk prachtig, en bij de credits toch even tranende ogen.

“Some people feel the rain. Others just get wet.”

- Bob Marley -

Deze biopic herzien.

In de bioscoop was ik zeer onder de indruk van deze biopic.

Ik stel mijn waardering iets bij, wel blijft het een hele mooie film, met uitstekend acteer spel, en met schitterende mooie songs van Bob Marley die zeer verdienstelijk wordt vertolkt door Ben Adir Kingsley weer van genoten.

Van 5* naar 4*

'Bob Marley: One Love' (2024) trapt net iets te vaak in de valkuilen van biografische films. Het wil teveel vertellen. Het maakt van de hoofdpersoon te vaak een heroïsche figuur die groter is dan het leven zelf. Een beetje braaf zelfs, want de schaduwkanten van de man worden hem iets te makkelijk vergeven. Het doet op cruciale punten de werkelijkheid geweld aan, terwijl het op andere momenten inzoomt op bijzaken. En dat terwijl je nooit écht het gevoel krijgt dat Bob Marley (Kingsley Ben-Adir) warme connecties heeft met zijn dierbaren en vrienden. Toch heb ik enorm genoten van de studiosessies of andere fragmenten waarin iconische nummers vorm beginnen te krijgen. De film weet wel consequent een aantrekkelijk sfeertje neer te zetten rond de Rastafari-mythos en hoe Bob Marley kon uitgroeien tot een cultureel icoon.

Een jaar of 6 geleden op Jamaica geweest en dat land ís Bob Marley. Op elke straathoek hoor je zijn muziek, locals neuriën en zingen zijn nummers. Die grootsheid komt in deze film niet over, wellicht omdat het behoorlijk van de hak op de tak is. Prima film die met liefde is gemaakt maar hij had meer verdiend.

Het is onduidelijk wat voor beeld regisseur Reinaldo Marcus Green met deze biografiefilm hoopte te schetsen, maar kijkers die bekend hopen te raken met Bob Marley komen bedrogen uit. Kingsley Ben-Adir komt totaal niet over als de reggae-legende en zijn vroege successen worden vrijwel volledig overgeslagen, net als de afloop. De exotische omgevingen zien er verder mooi uit en de muziek wordt doeltreffend onder de beelden gemonteerd, maar One Love is uiteindelijk vooral erg saai en weinig memorabel.