Le Syndrome des Amours Passées (2023)

Volgens de dokter [Vincent Lecuyer] lukt het Sandra [Lucie Debay] en Rémi [Lazare Gousseau] niet om kinderen te krijgen, omdat ze lijden aan ‘Het Syndroom Van Verloren Liefde’. Om daar vanaf te komen, moeten ze al hun voorgaande sekspartners letterlijk en figuurlijk afwerken. Balboni en Sirot konden het duidelijk niet eens worden over de vraag of ze open relaties serieus moesten nemen. Dit valt dan ook tussen wal en het schip. De gesprekken over voormalige sekspartners, exhibitionisme en groepseks krijgen een knullig oh-la-la-gehalte en de seksscènes verkeren in een identiteitscrisis. Debay en Gousseau doen wat ze kunnen, maar dit is vleesch noch visch.

Bwa.

Korte en lichtvoetige film, met een banaal uitgangspunt. Ergens halverwege verandert de toon en beginnen de betrokken partijen zich al eens vragen te stellen. Het toont een groot probleem voor deze film. Men leek niet goed te weten welke richting uit te gaan. Daardoor blijft het een beetje hinken op twee gedachten. Het duurt evenwel niet erg lang en ik heb mij er ook niet aan kunnen ergeren, dus als snel tussendoortje kan het nog net.

2,5

Hoe doldwaas het uitgangspunt ook, er zit zowaar veel herkenbaarheid in. Tal van zaken rond emoties die in deze film worden aangekaart te zeer aan bod gekomen in m'n leven. Zoals zelf enkele bedpartners, partner met een heel leger bedpartners en toch te horen krijgen van "je zou meer gevoelens voor een ander kunnen ontwikkelen dan voor mij" of "die ex betekende mogelijks meer voor je dan ik", terwijl zij... Ach ja, daar gaan we maar niet op door. Punt is dat deze film op een heel absurde manier zeer dicht bij de realiteit weet te komen. En dat vond ik toch zeer apart.

En enkele keren goed kunnen lachen ook. Dus best een vermakelijke komedie.