The Color Purple (2023)

Goed geacteerd, paar leuke nummers, maar het povere script weet het geheel niet coherent samen te brengen. Er worden (te)veel tijdsprongen gemaakt die enkel duidelijk worden gemaakt omdat er een paar rimpels toegevoegd zijn op het gezicht, of omdat een kind plots een meter is gegroeid van de ene naar de andere scène. Kan de ‘85 versie nauwelijks meer herinneren maar Spielberg (en Nederlandse scenarist Menno Meyjes) moeten dat wel beter hebben aangepakt indertijd, daarom een iets lagere score.

I think it pisses God off if you walk by the color purple in a field somewhere and don't notice it.

The Color Purple is voor mij een moeilijke film om te beoordelen. Ik hou van het originele boek en vond het een zwaar maar belangrijk stuk werk. Door mijn eigen uitstelgedrag heb ik de Spielberg-verfilming nog niet gezien. Het Broadway Cast album is al vaak afgespeeld in mijn auto, dus ik keek duidelijk uit naar de verfilming van de musical.

Is het alles wat ik wilde dat het zou zijn? Nee. Niet eens in de buurt. Maar het is nog steeds een prachtig verhaal met een aantal geweldige acteerprestaties. Eigenlijk sloeg elke acteur de nagel op de kop. Speciale vermeldingen gaan naar Danielle Brooks, Fantasia Barrino en Taraji P. Henson. Ze lieten me snikkend in mijn stoel achter.

De film zelf is nogal ongelijkmatig. Tijdsprongen gaan snel en veel plotpunten worden aangekaart maar nooit echt uitgewerkt, om pas een uur of zo later terug te komen wanneer de plot dat wil. Belangrijke scènes worden weggemoffeld en in plaats daarvan krijgen we tijd voor een muzikaal nummer. Ik ben een enorme musicalfan, maar voor één keer had ik het gevoel dat de liedjes afbreuk deden aan het verhaal. Behalve 'Hell No'. Dat nummer was zo krachtig dat ik geschokt tot in m’n ziel was.

Voor zo'n menselijk, donker verhaal ziet de film er ook veel te clean uit. Het ziet er glanzend, chic en gepolijst uit. Niet hoe het eruit zou moeten zien.

Ik zou een 3,5* van de 5* geven, maar dat is bij lange na niet genoeg voor de sublieme prestaties van voor de camera.

4*

Alice Walker, Oprah Winfrey. Quincy Jones en Steven Spielberg waren direct betrokken bij deze moderne, musicalversie van Alice Walkers roman die Spielberg in 1985 al verfilmde met Whoopi Goldberg als Celie. Ook nu zijn de lesbische ondertonen van het boek weggelaten, deze keer ten faveure van een meer feministische inslag, maar dankzij de voortreffelijke muziek van Kris Bowers, de energieke choreografie van Fatima Robinson en het enthousiasme van de cast, is dat makkelijk te vergeven. Het is het verhaal van zussen Nettie [Halle Bailey] en Celie [Phylicia Pearl Mpasi] die en Celie [Fantasia Barrino] die elkaar uit het oog verliezen. Celie moet daardoor op eigen benen leren staan, maar aangezien haar gedwongen huwelijk met de agressieve Mister [Colman Domingo] dreigt haar ziel te verwoesten. Sofia [Danielle Brooks] is een vrijgevochten vrouw die zich door niemand de wet laat voorschrijven en Shug Avery [Taraji P. Henson] keert na jaren afwezigheid – gevuld met roddels en achterklap – triomfantelijk terug in het dorpje aan de kust van Georgia. Deze twee vrijgevochten vrouwen helpen Celie haar eigenwaarde te vinden en te strijden voor een leven dat ze zelf heeft gekozen.

Lange zit. In de basis wel een boeiend verhaal, maar was de Spielberg-versie een sentimentele draak, daar is deze film op dat vlak wel iets subtieler maar ook weinig verheffend. Acteerwerk is niet super, de tijdsprongen zijn veel te groot en abrupt om echt mee te gaan en de liedjes zijn eigenlijk ook vrij matig. Wel leuk hoe die gospel sound er soms in terug klinkt, maar ik kan me enkele dagen later geen enkel nummer ook maar enigszins heugen. De sfeer is wel sterk, de klamme hitte van dat gebied voel je door het witte doek heen en de aankleding is echt wel heel fijn. Maar dat is het dan ook wel. 1,5*.

Bijna veertig jaar na het verschijnen van de originele film komt deze musicalversie in de bioscopen. Het verhaal is nog steeds aandoenlijk en de melodieën zijn niet slecht, maar over het geheel genomen voegt de film te weinig toe aan de film van Spielberg uit 1985 om een remake te rechtsvaardigen.

Goeie film over een vrouw die door haar vader mishandeld wordt en ook wordt uitgehuwelijkt. Een mooi verhaal dat verrassend goed uitpakt als een musical hier. Mooie dans-scenes en de film als geheel ziet er ook prima uit. Een ietwat betere introductie had de film geen kwaad gedaan. Niet zo goed als het origineel, maar 3.5 sterren zijn zeker op z'n plaats.