The Color Purple (2023)

Vanaf 25 januari 2024 in de bioscoop (Warner Bros. Pictures)

Ooh hier ben ik klaar voor! De soundtrack lag een paar jaar geleden regelmatig op. Ben benieuwd of het musical-gebeuren zich goed vertaalt naar het scherm. En ook of er überhaupt een bioscoop in Gent dit zal draaien (naast de Kinepolis, uiteraard).

Ik sla 'm over. Heb de Spielbergfilm gezien en 1 ster gegeven, over-sentimentele matige drek.

Goed geacteerd, paar leuke nummers, maar het povere script weet het geheel niet coherent samen te brengen. Er worden (te)veel tijdsprongen gemaakt die enkel duidelijk worden gemaakt omdat er een paar rimpels toegevoegd zijn op het gezicht, of omdat een kind plots een meter is gegroeid van de ene naar de andere scène. Kan de ‘85 versie nauwelijks meer herinneren maar Spielberg (en Nederlandse scenarist Menno Meyjes) moeten dat wel beter hebben aangepakt indertijd, daarom een iets lagere score.

Ja. Ik miste weer eens (...) 10-20 minuten van het begin. Maar toch genoeg gezien voor een stem..

Ik vind 'm qua liedjes beter dan Mean Girls. Er zit zo'n prachtig nummer in, kudos aan en voor Taraji. (Maybe God is tryin' to tell you something).

Verder hoop en weet ik zeker dat ik absoluut ga goed maken dat ik het begin nog niet gezien heb. Want: Halle Bailey.

I think it pisses God off if you walk by the color purple in a field somewhere and don't notice it.

The Color Purple is voor mij een moeilijke film om te beoordelen. Ik hou van het originele boek en vond het een zwaar maar belangrijk stuk werk. Door mijn eigen uitstelgedrag heb ik de Spielberg-verfilming nog niet gezien. Het Broadway Cast album is al vaak afgespeeld in mijn auto, dus ik keek duidelijk uit naar de verfilming van de musical.

Is het alles wat ik wilde dat het zou zijn? Nee. Niet eens in de buurt. Maar het is nog steeds een prachtig verhaal met een aantal geweldige acteerprestaties. Eigenlijk sloeg elke acteur de nagel op de kop. Speciale vermeldingen gaan naar Danielle Brooks, Fantasia Barrino en Taraji P. Henson. Ze lieten me snikkend in mijn stoel achter.

De film zelf is nogal ongelijkmatig. Tijdsprongen gaan snel en veel plotpunten worden aangekaart maar nooit echt uitgewerkt, om pas een uur of zo later terug te komen wanneer de plot dat wil. Belangrijke scènes worden weggemoffeld en in plaats daarvan krijgen we tijd voor een muzikaal nummer. Ik ben een enorme musicalfan, maar voor één keer had ik het gevoel dat de liedjes afbreuk deden aan het verhaal. Behalve 'Hell No'. Dat nummer was zo krachtig dat ik geschokt tot in m’n ziel was.

Voor zo'n menselijk, donker verhaal ziet de film er ook veel te clean uit. Het ziet er glanzend, chic en gepolijst uit. Niet hoe het eruit zou moeten zien.

Ik zou een 3,5* van de 5* geven, maar dat is bij lange na niet genoeg voor de sublieme prestaties van voor de camera.

4*

Verrek zeg. Ik had echt niet eens in de gaten dat deze film al aan een remake was begonnen. En dat terwijl ik de originele versie nog niet eens gezien heb. Dat wordt of inhalen in rap tempo, of gewoon toegeven dat je de problematiek niet in je hart voelt. Dat laatste dan maar. En nee, dat is niet laf of onwetend of wegkijkend. Dat is gewoon vol zijn en ergens eens niet meer tijd voor hebben.

En nu hoor ik de trommels rommelen, ik was nog zo jong toen deze filim in originele versie verscheen, van Spielberg. Hoe nu dan geen tijd meer hebben? Klopt. Ik was toen nog jong, en toch heb ik nooit tijd gevoeld voor deze film. Misschien wel juist door Spielberg.

Alice Walker, Oprah Winfrey. Quincy Jones en Steven Spielberg waren direct betrokken bij deze moderne, musicalversie van Alice Walkers roman die Spielberg in 1985 al verfilmde met Whoopi Goldberg als Celie. Ook nu zijn de lesbische ondertonen van het boek weggelaten, deze keer ten faveure van een meer feministische inslag, maar dankzij de voortreffelijke muziek van Kris Bowers, de energieke choreografie van Fatima Robinson en het enthousiasme van de cast, is dat makkelijk te vergeven. Het is het verhaal van zussen Nettie [Halle Bailey] en Celie [Phylicia Pearl Mpasi] die en Celie [Fantasia Barrino] die elkaar uit het oog verliezen. Celie moet daardoor op eigen benen leren staan, maar aangezien haar gedwongen huwelijk met de agressieve Mister [Colman Domingo] dreigt haar ziel te verwoesten. Sofia [Danielle Brooks] is een vrijgevochten vrouw die zich door niemand de wet laat voorschrijven en Shug Avery [Taraji P. Henson] keert na jaren afwezigheid – gevuld met roddels en achterklap – triomfantelijk terug in het dorpje aan de kust van Georgia. Deze twee vrijgevochten vrouwen helpen Celie haar eigenwaarde te vinden en te strijden voor een leven dat ze zelf heeft gekozen.

Lange zit. In de basis wel een boeiend verhaal, maar was de Spielberg-versie een sentimentele draak, daar is deze film op dat vlak wel iets subtieler maar ook weinig verheffend. Acteerwerk is niet super, de tijdsprongen zijn veel te groot en abrupt om echt mee te gaan en de liedjes zijn eigenlijk ook vrij matig. Wel leuk hoe die gospel sound er soms in terug klinkt, maar ik kan me enkele dagen later geen enkel nummer ook maar enigszins heugen. De sfeer is wel sterk, de klamme hitte van dat gebied voel je door het witte doek heen en de aankleding is echt wel heel fijn. Maar dat is het dan ook wel. 1,5*.

Zeer geslaagde remake van Steven Spielberg. Dit keer in een musical uitvoering. De film begint nogal melig en soms kolderiek maar weet na een dik uur ook sentiment in het verhaal te brengen. Vanaf dat moment wordt. " The Color Purple" een heerlijke film met een lach en een traan. 4*

Te veel muzikale onderbrekingen zijn altijd een goede manier om dit soort musicals voor mij te verpesten, en dit is een van de grootste boosdoeners wat dat betreft. Vooral in het begin is er echt iedere paar minuten een nieuw nummer. Echt totale overkill. Het zijn ook vaak nog eens veel te bombastische nummers. Daardoor blijft er weinig ruimte over voor emotionele uitbarstingen later in de film.

Het past ook wel bij een film waarin de tijd veel te snel verloopt om volledig met de karikaturaal geschetste personages mee te leven. Van normale karakterontwikkeling is ook nooit sprake. Gevolg is dat een film die een ware tranentrekker zou moeten zijn mij grotendeels onbewogen liet.

Het voelt ook een beetje alsof ik drie verschillende films heb gezien. Het eerste deel is veel meer theater dan echt een film, het middenstuk is een normale film die de opbouw mist die in het eerste deel had moeten plaatsvinden, en dan is er nog het laatste deel waarin ineens vol op spiritualiteit wordt ingezet. Dit is het gedeelte dat denk ik het beste had kunnen werken als er eerder in de film serieus aandacht aan was besteed.

De cast is overigens wel prima. Barrino is echt sterk in de hoofdrol, ook qua stem, en het is leuk om Domingo in deze rol te zien na hem eerder een radicaal ander personage te hebben zien spelen in Rustin. Brooks steelt vaak de show, al vind ik een Oscarnominatie nog altijd wat genereus (de categorie is wel zeldzaam zwak dit jaar, met zelfs een nominatie voor Ferrera in Barbie). Henson is ook leuk, ondanks dat je verwacht dat deze rol door de actrice met de beste stem wordt gespeeld.

Vooral sterk in de eerste helft, maar er valt hier genoeg te bewonderen!

Bijna veertig jaar na het verschijnen van de originele film komt deze musicalversie in de bioscopen. Het verhaal is nog steeds aandoenlijk en de melodieën zijn niet slecht, maar over het geheel genomen voegt de film te weinig toe aan de film van Spielberg uit 1985 om een remake te rechtsvaardigen.

Goeie film over een vrouw die door haar vader mishandeld wordt en ook wordt uitgehuwelijkt. Een mooi verhaal dat verrassend goed uitpakt als een musical hier. Mooie dans-scenes en de film als geheel ziet er ook prima uit. Een ietwat betere introductie had de film geen kwaad gedaan. Niet zo goed als het origineel, maar 3.5 sterren zijn zeker op z'n plaats.

Dit "gedrocht" mag nog niet eens in de schaduw staan van de film uit 1985.

Ik ga het nog niet eens een halve ster geven..............

De 1985 versie heeft van mij 5 sterren mogen ontvangen.