César (1936)

Afsluiter van de trilogie van Pagnol die zich zo’n 20 jaar na deel 2 afspeelt. César begint sterk met het sterfbed van Panisse en diens biecht, maar na zijn dood zakt het wat in. Het is veel herhaling van de vorige delen, begrijpelijk aangezien deze film 5 jaar na het vorige deel uitkwam en het publiek veel zou hebben vergeten, maar als je net de vorige delen gezien hebt is al die info natuurlijk overbodig.

Daarnaast is de humor na de dood van Panisse een stuk minder aanwezig. Het personage van de zoon is ook niet zo geslaagd, ik had liever wat meer gezien van het gebakkelei tussen de kaartvrienden. Neemt niet weg dat het toch wel een waardige afsluiter is, het is leuk alle oude bekenden nog een keer te zien, en het happy end voor Marius en Fanny is hun gegund.

Laatste deel van de Marseille trilogie, en volledig in de lijn van Marius (1931) en Fanny (1932) . Een drama dat makkelijk een melige uitwerking had kunnen krijgen, maar dat zich dankzij de schitterend geschreven dialogen met fijne - soms zwarte - humor op een ander niveau afspeelt. Waren de voorgangers nog gebaseerd op de theaterstukken van Marcel Pagnol, dan heeft hij voor Cesar een origineel filmscenario uitgeschreven, en er in omgekeerde volgorde nadien een theaterstuk van gemaakt.

Wat ik zo fijn vind aan de Marseille trilogie is de combinatie van bovengenoemde elementen tegen de achtergrond van een volkse havenbuurt. In se draait het om de perikelen van heel gewone mensen die hun weg banen in de problemen des levens. Het is een film met respectabele ouderdom, maar komt dankzij het schrijftalent van Pagnol eigentijds over, zij het dat je als kijker natuurlijk wel te maken hebt met de context van de jaren ‘30 en de visie die in de toenmalige samenleving heerste op allerlei zaken.

De introductie van André Fouche als Césario vraagt wel wat tijd, maar geeft dan wel aanleiding tot droog komische situaties tussen hem en zijn omgeving. Verder is het genieten van de oude bekenden, met Raimu op kop.

De film drijft op dialoog, met hier en daar shots op buitenlocaties, en af en toe waagt Pagnol zich ook eens aan een bijzonder shot (dat de valkuil van een loutere theatersetting overstijgt). Prima film en prima trilogie in zijn geheel. Ik kan alleen maar heel veel respect hebben voor deze realisatie van Marcel Pagnol. En dat respect geldt eigenlijk in eerste plaats voor zijn schrijftalent voor naturelle geestige dialogen.