You'll Never Find Me (2023)

Hij werkt niet compleet maar toch ook wel weer heel goed gedaan. Ik vond het acteerwerk sterk, het had maar 1 locatie en dat was ook tof. De geluidseffecten waren overtuigend. Wij hebben ons ermee vermaakt alleen wel wat vraagtekens her en der. Dus eigenlijk een 3,0 maar omdat er met zo weinig zoveel gedaan is toch een halfje erbij.

Wow, wat een ongelooflijke nagelbijtende spannende Australische film was dit! Totdat het op Shudder kwam had ik er ook nog niet eerder van gehoord! Over het plot wil ik niet al te veel kwijt, het volstaat met dat er middenin in de nacht tijdens een hevige storm een jonge vrouw op blote voeten aanklopt bij stacaravan van de eenzame en op leeftijd zijnde Patrick...(Er is iets hypnotiserend aan zijn stem)

Kortom; Eén locatie, twee hoofdrolspelers en met alleen dialooglijnen om potentiële aanwijzingen en afleidingsmanoeuvres de aandacht vasthouden. Ondanks dat het wegens budgettaire reden interessant is, is het ook zeer grote uitdaging. Maar de Australische filmmakers Indianna Bell en Josiah Allen, slagen voortreffelijk met hun speelfilmdebuut! Ze werken een hele tijd met alleen maar suggestie maar uiteindelijk betaald de film wel uit met een prima schokeffect

Elk element vormt een aanvulling op de spanning; Het script is strak, de dialogen zijn scherp en twee personages spelen voortdurend een spelletje met de aannames van het publiek. De regie is ondertussen gevuld met ongemakkelijke en verontrustende close-ups. Wat deze film nog sterker maakt, is het gebruik van een uitstekend ondersteunende geluidsontwerp. Het maakte de film zenuwslopend! Kan niet anders zeggen dan dat dit met zijn schaarse middelen, een erg indrukwekkend speelfilmdebuut van Bell en Allen was!

Een best wel vreemde film. Wel lekker vaag, want je hebt geen flauw idee welke kant het op gaat. Ik vond het einde niet echt bevredigend maar heb me verder wel vermaakt met deze film.

Sterk! Maar helaas net niet perfect.

Bleef boeiend, bijna tot het einde. Je blijft je de hele tijd afvragen hoe het nou allemaal zit en zal gaan. Mijn eerste gedachte was dat de man niet klopte, totdat hij de deur opent en hoe hij zich gedroeg, alsof ie doodsbang was. Er waren een paar momenten dat de vrouw zich verdacht gedroeg en begon ik me af te vragen hoe het nou met haar zat.

Maar dan de grote twist, die niet had gehoeven voor mij. Ik had het zelf beter gevonden als er geen twist was geweest. De film had me al enigszins overtuigd dat de man ok was, totdat hij zei "I'd give you a drink, but you didn't even drink from your first one." toen ging ik er volledig van uit dat zij uiteindelijk toch ging drinken en dus gedrogeerd zou worden, nadat zij hem eindelijk begon te vertrouwen.

Eigenlijk is zij gewoon een geest dus, maar het speelt zich allemaal af in zijn hoofd. De happenings in de trailer, want de moorden hebben wel echt plaatsgevonden.

Naakt in een film is vrijwel nooit functioneel, maar een douchescène met ondergoed aan, is dan weer het andere uiterste. Maar dat is niet het enige dat de wenkbrauwen doet fronsen bij deze film. Een goede sound en geen al te slechte acteurs, maar het kon bijna niet oninteressanter gebracht worden.

Vond dit toch ook best lekker spannende film, met heerlijk sfeertje. En met veel eens hetgeen joolstein zegt.

Aan het eind van een stevige storm verschijnt een mysterieuze jonge vrouw [Jordan Cowan] aan de deur van de mobiele woning van Patrick [Brendan Rock], die nogal wat sinistere trekjes heeft. Een uur lang praat het tweetal er omheen en gooien Allen en Bell elk visuele en auditieve middel aan om een gespannen sfeer neer te zitten. Ongemakkelijke stiltes, gestileerde shots, donder en bliksem en de fraaie, maar overdadige muzikale score van Darren Lim. Nog zo’n film die niet langer dan 20 minuten had moeten duren. Het eerste uur is een lange tease. Van de actie die volgt, kon ik geen chocolade maken. Sterk qua sfeer, maar een verhaal is onvindbaar.

Ik sluit mij aan bij mrklm hierboven. Best sfeervol en interessant het eerste uur. Maar uiteindelijk werd het toch allemaal wat langdradig en de climax vond ik allesbehalve bevredigend.

Je weet dat ik dol ben op een goede, karaktervolle thriller met veel dialogen én die op één locatie is opgenomen. You'll Never Find Me is precies dat, maar degenen die een horrorfilm verwachten zullen teleurgesteld worden. De film is vrij traag en neemt ruim de tijd om mysterie te creëren. Na een tijdje wordt het repetitief, maar ik vond mezelf gefascineerd door het goede schrijfwerk en de geweldige prestaties van Brendan Rock en Jordan Cowan. Zoals joolstein reeds vermeld heeft, beschikt Rock over een stem die perfect zou zijn voor mijn Headspace-meditaties.

Pas na een uur waagt de film zich op horrorgebied maar helaas faalt hij daarin. Het is chaotisch puur om chaotisch te zijn.

Goede vertolkingen en een spannend eerste uur maken dit de moeite waard.

3,5*

Ben het eens met hetgeen reeds geschreven is. Heerlijk traag sfeertje, al die uitspraken van die man die nergens over gaan: genieten!

Zoals gezegd is de afloop (het laatste haf uur) inderdaad wat verwarrend, misschien iets te veel van het goede, maar deze film is absoluut een aanrader.

Ik geef Corsicus groot gelijk, bijzonder vervelend en zo boeiend als mijn gordijnen...

De eerste lange speelfilm van Josiah Allen en Indianna Bell die hiervoor vooral bezig waren met korte films. Voor You’ll Never Find Me houden ze de touwtjes stevig in eigen hand. Regie, script, editing en productie worden allemaal door de beide heren verzorgd. Het resultaat van hun inspanningen is een verrekt leuke psychologische horrorfilm. Een film die maar weer eens bewijst dat een genrefilm niet afhankelijk hoeft te zijn van een groot budget. Talent en goede ideeën blijken ook nu weer veel waardevoller.

You’ll Never Find Me speelt zich in de kleine ruimte van een caravan af en bulkt van de claustrofobische sfeer. In de caravan komt het tijdens een stormachtige nacht tot een ontmoeting tussen de eenzame bewoner (Brendan Rock) en een mysterieuze vrouw (Jordan Cowan) die totaal verregend op de caravandeur klopt. De film neemt vervolgens ruim de tijd om spanning op te bouwen. De identiteit van de beide personages blijft vaag. De kijker weet nooit wie van beiden liegt, de waarheid spreekt, slachtoffer is of dader. Steeds als je denkt wegwijs te raken in de situatie dan gebeurt er iets dat de verhoudingen weer op de kop zet. Het is intrigerend. Het is spannend.

De film vertoeft lang in deze spannende constellatie. You’ll Never Find Me is een heuse slowburner die zich heerlijk langzaam naar de apotheose begeeft. De weg ernaartoe kent geen inzakmomenten. Het psychologische spel dat wordt gespeeld is te allen tijde bijzonder boeiend. De onheilspellende sfeer die de makers weten neer te zetten is erg goed en wordt vakkundig bereikt zonder plompe stijlmiddelen als de jumpscare of een assortiment aan speciale effecten. Gewoon twee mensen in een benauwende setting. Een ieder omringd door een stoot mysterie. Meer is niet nodig om spanning te creëren.

Aan het eind worden de vragen beantwoord en constateer ik dat de weg naar het einde toe vele malen spannender is dan de afloop. Neemt niet weg dat You’ll Never Find Me over het geheel genomen gewoon een hele fijne psychologische horror is.

Opmerkelijke debuutfilm van Josiah Allen en Indianna Bell die vooral opvalt enerzijds door een casting van eigenlijk maar twee personages en door de knappe nare sfeer en geluiden. De film kent een trage opbouw waarbij beide personages lang vaag blijven qua identiteit en zo een onheilspellende sfeer weten te creëren waardoor de kijker alleen maar kan raden hoe de vork in de steel zit. De apotheose is eigenlijk niet zo verrassend gezien de hypnotiserende stem van Patrick en de jonge bezoekster die heel laat met blote voeten bij hem aanklopt. Veel chaos zowel in de hoofden van de cast als voor de kijker. 6/10