Crater (2023)

Geen idee voor welke doelgroep deze film nu is. Gaat over kinderen die in het jaar 2250 op de maan wonen waar delfstoffen gewonnen worden. Alleen alles ziet eruit alsof het 1980 is. Mobieltjes lijken verdwenen. Ipv een deurklink moet je code naast de deur intypen om het open te krijgen. De verlichting bestaat uit TL-bakken. De kinderen hebben nog nooit een afbeelding van bomen of blauwe lucht op aarde gezien. De basis lijkt niet groot en als je naar buiten wilt dan moet je door een lange smalle gang rijden. Waarom een enkele smalle gang? Rare film met steeds een moment van plezier maar dit plezier veroorzaakt dan weer een probleem waarna een moment van bezinning volgt. De manier hoe de kids met elkaar praten is onrealistisch en super klef Amerikaans. Wel weer veiling natuurlijk want de groep bestaat uit blanken, negers en een Aziaat. Dus tegen die tijd zijn de rassen nog niet gemixt. Een film als dit wordt door een grote groep mensen gemaakt. Dan moet er toch wel iemand zeggen dat het misschien anders moet.

Het is 2257 en omdat de ouders van Caleb [Isaiah Russell-Bailey] zijn overleden krijgt hij de kans om zich te vestigen in het paradijselijke Omega, waar een pleeggezin voor hem zal zorgen. Dat betekent wel een ruimtereis van 75 jaar in cryonische slaap. Voor hij vertrekt wil Caleb een krater zien die belangrijk voor zijn ouders was. Daarvoor roept hij de hulp in van zijn vrienden Dylan [Billy Barratt], Marcus [Thomas Boyce] en Borney [Orson Hong]. Maar deze clandestiene missie kan alleen slagen als de ogenschijnlijk afstandelijke Addison [McKenna Grace] zich bij hen aansluit. Redelijk jeugdavontuur met een cast die iets te nadrukkelijk doet denken aan The Goonies, met een geforceerde komische noot en brave boodschappen over de waarde van vriendschap en zo meer. Niet onaardig, maar behoorlijk afgezaagd en sentimenteel.