Stille Liv (2023)

De tweede goede film dit jaar waarin een Koreaans adoptiekind centraal staat. Na Retour à Séoul (Film, 2022) uit Frankrijk is nu deze film uit Denemarken. Hoewel zowel het leven van Freddie als hier van Carl tekent zijn hun karakters zo anders dat ook de reactie verschillend is. Ook een film over het leven dat je in een keurslijf stopt waar je niet in past.

Deze film doet veel dingen goed. Gemaakt met oog voor de omgeving zoals lelijk doelmatige plattelandsarchitectuur zoals schuren en een sporthal, Clichématig geklets tot het pijnlijk wordt op verplichte familiefeestjes. Het industriële van moderne landbouwmachines. Opvallend goed geplaatste popliedjes in de film ook.

Maar waar de film echt slaagt is in de fraaie fantasy tintjes. Dat begint met bijvoorbeeld de de bom die gevonden wordt en gaat door met de trillingen in het huis en de aanwezigheid van zijn biologische moeder in een aantal scenes. Uiteindelijk krijgen we een prachtige scene waarin Carl op een spitritueel niveau in Seoul is en de durf vind om zijn eigen pad in Denemarken te vinden. Dat de film in een realistische setting zulke dingen durft maakt dit echt goed,

Zeldzaam mooie film! Spelers zijn echt. Diepe emoties. Heel mooi gefilmd.

Ook ik moest meteen aan "Retour à Séoul" denken bij het zien van deze film. Een film die gaat over adoptie van een buitenlands kind. Het boerenechtpaar Hans en Karen is kinderloos en vindt via adoptie een match met de Zuid-Koreaanse Carl. De cultuurschok moet groot zijn: het vrij saaie Deense platteland en het boerderijleven van de adoptie-ouders tegenover Zuid-Korea.

En dat merk je ook. In beide richtingen overigens. Carl heeft een visueel waanbeeld van een knappe Zuid-Koreaanse vrouw die hij als ijkpunt of als troost gebruikt wanneer hij het moeilijk heeft of zich alleen voelt. En aan de andere kant wordt hij steeds geconfronteerd met zijn afkomst. Stomme opmerkingen worden afgedaan als mopjes of zijn best beledigend.

De film is traag, maar boeide me wel. Er is veel aandacht voor het boerderijleven en de impasse waarin Carl zich bevindt. Goed acteerwerk ook en de gemoedelijke Bjarne Henriksen (de vader) zag ik al in andere Deense films passeren. Zeer authentieke warme film, sereen vertolkt. Wel van genoten!