Retour à Séoul (2022)

Dit soort films zie ik graag. Misschien niet vernieuwend, maar hopelijk wel met een kleine twist.

Vanaf 13 april 2023 in de bioscoop (Imagine Filmdistributie)

Duurt lang, maar toch fijn dat hij er aan komt.

Uitstekende film. Gaat in essentie over de onmogelijkheid van de hoofdpersoon zich hechten en suggereert sterk dat dat komt door de adoptie. Het hoofdpersonage is impulsief, gooit regelmatig haar leven om en zoekt van alles maar weet vaak eigenlijk niet eens helemaal wat. Ze duwt alles en iedereen weg als ze de controle in de relatie, vriendschappelijk, liefde of familiair niet heeft. Liever zelf weggooien dat het verliezen. Haar Franse vriendje mag meteen weg als ze de controle in de relatie met haar vader kwijtraakt. De regisseur is beïnvloed door onder meer Antonioni en Wong Kar-Wai maar geeft er een eigen draai aan. Aan het einde schrijft ze : "ik denk dat ik gelukkig ben" en je weet dat dat het beste is dat ze er ooit van kan maken.

Zou weleens mijn jaar top 10 van dit jaar kunnen halen. De vier sterren zijn naar beneden afgerond.

Ik vond de hoofdrol super-onsympathiek. 'Je bent een sneu figuur', zegt een vriendin volkomen terecht en om 2 uur naar zo'n vervelend persoon te kijken, was niet aan mij besteed.

De film gaat over een jonge vrouw, die geadopteerd en nogal een wildebras en een bitch is, die in Zuid-Korea ‘verzeild’ raakt en dan maar op zoek gaat naar haar biologische ouders. Zoals met alle dingen neemt ze dit weinig serieus maar zoals je al verwacht wordt het wel steeds serieuzer. De film wordt daarmee echter ook saaier: de leukste en spannendste scenes zijn die waarin ze “schijt aan alles” heeft. Het serieuze culmineert nog wel in een ontroerende scene: de film laat je wel voelen dat adoptie een kind niet in haar koude kleren gaat zitten (ook als ze ogenschijnlijk schijt aan alles heeft) en dat het een kind beschadigt (ook als haar pleegouders het goed hebben verzorgd).

Boeiende film over adoptie, maar vooral ook over vervreemding en identiteit. Een mooi tegengeluid tegen programma's als Spoorloos.

Gebaseerd op echte belevenissen, waarbij de hoofdrolspeelster eraan heeft bijgedragen dat het daadwerkelijk vanuit het vrouwelijk perspectief van de geadopteerde verteld wordt in plaats van een mannelijk perspectief daaromheen.

Het is 2014 en Freddie Benoit [Park Ji-min] kan vanwege een tyfoon geen vakantie vieren in Japan. In plaats daarvan wijkt ze uit naar Seoul, de stad waar ze is geboren en door een Frans gezin is geadopteerd. Op advies van Tena [Guka Han] maakt Freddie van de gelegenheid gebruik om het adoptiebureau te bezoeken om te achterhalen wie haar ouders zijn. Rustig voortkabbelend drama over hoe een veranderende perceptie op je identiteit je persoonlijkheid kan aantasten, speelt zich af in een periode van bijna 8 jaar waarin nieuwe ontwikkelingen of ontdekkingen die perceptie veranderen. Een interessant gegeven en geregisseerd met gevoel voor plaats en voor sfeer, maar het verhaal is onvoldoende uitgewerkt om te ontroeren of eindeloos te boeien.

Aardig eerste uur, maar het tweede uur vraagt nogal wat van je geduld. De film wordt dan episodisch en de personages te afstandelijk. Hoewel enkele losse momenten nog prima werken duurt de film dan veel te lang, ook vanwege enkele minder boeiende stukken. Het hoofdpersonage is sowieso moeilijk te peilen. Duidelijk iemand met issues en ze is nogal onbezonnen in grote beslissingen. Het is sowieso moeilijk om daar vat op te krijgen als kijker en daarvoor graaft de film ook niet diep genoeg. Ergens suggereert de film dat dat komt door adoptie maar dat is me iets te simpel gebracht en dat hangt er te veel bij. Uiteindelijk kijk ik op verstand naar iemand, niet op gevoel. Wel enkele hele fijne scèns, zoals dat dansen in dat kroegje op die haast repeterende muziek. Ook genoeg sfeervolle beelden uit Korea. 3,0*.

Een mooie ingetogen Franse-Koreaanse productie over adoptie en de zoektocht naar je biologische ouders. Ik had wel wat te doen met Freddie. Ze wist zelf niet goed wat ze wou, maar ze was nieuwsgiering genoeg om toch de stap in het onbekende te zetten. De confrontatie met haar vader viel tegen en het gepush van die diens familie om in Zuid-Korea te blijven en zich "Koreaans" te voelen werkten eerder averechts dan bevorderend.

Freddie wordt meteen geconfronteerd met haar roots. Ze ontdekt dat haar ouders gescheiden zijn, haar vader een alcoholverslaafde is en dat haar moeder met haar geen contact meer wenst. In plaats van het personage Freddie verder uit te diepen, valt de film rond de helft in elkaar. Enkele oninteressante passages (met bokkesprongen van een paar jaar) en passanten (André en haar vriendje) passeren de revue, maar overtuigen niet.

Gelukkig is het einde ijzersterk en bracht de film de emoties teweeg die ik ervoer in het begin, maar niet doorgetrokken zag. De film kent een open einde. De bokkesprongen van 2 en 5 jaar en het waarom dat de moeder haar biologische dochter negeerde zijn er niet, maar zijn eigenlijk van ondergeschikt belang.

Onaangename film over een geadopteerde vrouw, die eigenlijk bij toeval in haar geboorteland Zuid-Korea terechtkomt. Daar gaat ze met frisse tegenzin op zoek naar haar biologische ouders. Onderwijl houdt zij iedereen die (te) dichtbij komt, nadrukkelijk op afstand. Vooraf had ik mij erg verheugd op deze film, maar het is een deceptie geworden. Kan gebeuren.

Best een leuke film met een vrij hoog tempo en een niet al te rechtlijnig verloop, waardoor ik me niet verveeld heb en me als kijker serieus genomen voelde. De betekenis wordt niet in je gezicht gesmeerd, je mag er zelf naar op zoek.

Gek genoeg had ik dan weer niet heel veel behoefde om er lang over na te praten, wat dat betreft prikkelde de film ook weer niet echt. De Koreaanse cultuur wordt hier en daar wat clichématig neergezet, had ik het idee. Ik kan dat niet goed inschatten, ik ben nooit in Zuid-Korea geweest, maar in andere films kom ik dat karikaturale toch minder tegen. Ik weet niet zo goed wat ik daarvan moet vinden. Niks dan maar.

Er was iemand in de film wiens/wier hoofd me nogal irriteerde. Het is onaardig om te zeggen over wie ik het heb (al is de kans dat de acteurs dit lezen klein), en het zegt natuurlijk meer over mezelf dan over het hoofd, maar het leidde toch behoorlijk af.

Op basis van de trailer en berichten hier, met matige verwachtingen naar de bioscoop gegaan. Maar verwacht geen Derk Bolt die samen met Freddie op zoek gaat naar haar biologische ouders. Freddie is egocentrisch, dwars, verleidelijk, maar lijkt de hele film zoekende naar zichzelf. Freddie is een vrouw van nu, stort zich in het westerse nachtleven, heeft losse relaties, heeft veel vrienden en lijkt gelukkig, maar gedurende het verloop van het verhaal maakt zij steeds vaker een letterlijk verweesde indruk. Wie ben ik, waar liggen mijn roots, in Frankrijk of in Korea. Het verhaal verloopt redelijk onvoorspelbaar, heeft vaart en blijft je bij op een bijzondere manier. De scène met de moeder van Freddie was echt prachtig gefilmd, ontroerend ook. En zo zitten er veel mooie shots en scènes in deze toch pijnlijke film die mij enorm verraste. Erg goed.

Bedoel je niet Derk Bolt?

Redelijke film over een geadopteerde, jonge vrouw die terugkeert naar haar geboorteland. Het handelen van het hoofdpersonage en haar beweegredenen waren me niet altijd even duidelijk, maar ze wist me wel te boeien. Het eerste gedeelte met de cultuurverschillen en waarin ze haar vader voor het eerst ontmoet is het beste. Een nipte 3.5 sterren.

Beetje deprimerend adoptiedrama. Goed gemaakt, maar ik kon er niet zo veel mee.

3*

Prachtig levensecht adoptie-drama van Koreaans Francaise die door toeval dan toch opzoek gaat naar haar biologische ouders. Park Ji-min doet op een voortreffelijke manier het hoofdpersonage Freddie (Frederique) uit de doeken. Altijd en overal knaagt aan haar een diep gemis, een intens gevoel van ontworteld en ongebonden te zijn. Ongrijpbaar als een kameleon past ze zich aan de omstandigheden aan en houdt ze zich staande in het leven, maar haar ware aard blijft verborgen. Wie ze werkelijk is, weet ze zelf ook niet. Haar verjaardagen slaat ze het liefst over; wat valt er immers te vieren als je ongewenst geboren bent. Na een lange tocht ontmoet ze haar vader. Een eenvoudige man, met traditioneel Koreaanse zeden en gewoonten, die haaks staan op de moderne Freddie, die vooral hedendaags Francaise is. De ontmoeting mondt uit in een teleurstelling vooral omdat haar biologische vader zich op geen enkele manier kan inleven hoe de verloren dochter te bereiken. Na heel veel omzwervingen krijgt ze eindelijk de mogelijkheid om haar biologische moeder te ontmoeten. Dat tafereel is hartverscheurend en verloopt met weinig woorden. Freddie krijgt een briefje van haar met niets meer dan een e-mailadres.

…

Helemaal aan het eind van het verhaal meldt Freddie zich bij de receptie van een hotel. Het is haar verjaardag, die ze helemaal alleen doorbrengt. Ze stuurt op het toilet een eerste e-mail naar haar moeder. Niet veel later krijgt ze de melding “adres onvindbaar.” Als ze snel daarna wil vertrekken ziet ze naast de balie bij de receptie een piano staan. Ze begint te spelen. Een heel simpel deuntje met de linkerhand. Langzaam. Als een beginner. Is dit het deuntje dat haar vader voor en over haar componeerde? Daarna gaat ze verder met twee handen en kijkt ze ook op het muziekblad: (Bach) “Ich ruf zu Dir” Niet vlekkeloos, verre van, want net als haar vader heeft ze de piano nog maar recent ontdekt. Ze beseft al met al dat haar vader de waarheid sprak over haar moeder “Het kwam door je moeder …” ? Dat muziekje van haar vader raakte de juiste snaar, al deed haar (toenmalige) vriendje, die opmerkte dat Freddie heel veel op haar vader leek, er nogal denigrerend over. Freddie heeft uiteindelijke haar wortels (die bij haar vader liggen) gevonden.

Ook zonder god kan Bach lotsverbondenheid tussen mensen opwekken.