Desperation Road (2023)

Bij vlagen intrigerende film over een alleenstaande moeder, die met haar dochtertje na een veelbewogen zwerftocht een veilig onderkomen vindt bij een ex-gevangene. Met de talrijke dwarsverbanden van de personages laat de film toeval een erg grote rol spelen. Onderhoudend, maar niet meer dan dat. Mel Gibson heeft niet veel te doen. Hij lijkt enkel vanwege zijn naamsbekendheid van de partij.

Degelijke film met meer oog voor dramatiek dan actie. De focus ligt op twee hoofdpersonages waarbij hun verhaallijnen samenkomen. Na een tijdje beseffen ze dat hun verleden al heeft gekruist wat ze niet voor mogelijk hielden. Mel Gibson heeft hier een kleinere rol, maar weet die goed in te vullen. Willa Fitzgerald als Maben speelt haar rol overtuigend, Garrett Hedlund als Russell iets minder waarbij zijn stemgebruik soms irriterend overkomt. 6/10

Een dakloze moeder [Willa Fitzgerald] slaat op de vlucht nadat ze een agent doodschiet die haar had verkracht; een ex-gevangene [Garrett Hedlund] trekt in bij zijn vader [Mel Gibson] en stiefmoeder [Paulina Gálvez], maar heeft zichzelf nog niet kunnen vergeven voor wat hij heeft gedaan; een agressieve dronkenlap [Ryan Hurst] reageert de woede en verdriet over de dood van zijn broer en de voogdij over zijn zoon [Brady Gentry] af op de wereld. De drie verhalen blijken natuurlijk met elkaar verband te houden. Hurst spant de kroon als het gaat om overdreven acteren, al is dat ook te wijten aan Crockers onsubtiele regie en aan het tenenkrommende scenario van Michael Farris Smith.

Aardige film waarin een man uit de gevangenis komt en terugkeert naar zijn vader en geboorteplaats. Niet echt een origineel verhaal, maar de twee hoofdpersonages komen goed uit de verf. Een stemmig drama waarbij ondanks het fijne, rustige tempo het iets te lang duurt voordat de twee verhaallijnen bij elkaar komen. Met gemak 3.0 sterren.