Azrael (2024)

Deze film viel niet tegen en is zeker de moeite waard!! Echt heel bijzonder, een horrorfilm waar werkelijk niks gezegd wordt (op een paar zinnetjes na door een toevallige passant die verder geen rol heeft). De hoofdrol speelster Samara Weaving houd deze film prima overeind ondanks dat haar script vlinter dun was zonder 1 letter tekst Knap gedaan en de film had wat weg van the descent. Genoeg spanning en gore en echt een prima slasher voor een leuk Halloween avondje op de bank ☺️

⭐⭐⭐

Zwakke horrorfilm. Het verhaal stelt weinig voor. De uitwerking is middelmatig. Er is weinig sprake van enige opbouw. De makers laten de kijker lang in onwetendheid en dat wordt nog eens versterkt doordat er op een paar zinnen na niks gezegd wordt in de film. Helaas slaagt men er totaal niet in om er een spannende mysterie van te maken. Men kiest er toch voor om er een zeer bloederig rommeltje van te maken waarbij het vrijwel nooit echt spannend wordt. Het einde is wel wat lachwekkend maar verklaart wel de titel. Weaving doet het niet heel slecht. Visueel redelijk maar soms wat amateuristisch. 2.0

Een film die naast de obvious gimmick wat weinig om het lijf heeft. We hebben Samara Weaving (waar ik altijd met veel plezier tegenaan kijk) inmiddels al voor hetere vuren zien staan. Ze weet, ja zelfs zonder dialoog, de film aardig te dragen met die hertenogen van d’r maar zelfs de twist en het - toegegeven: aardige - eindshot kan niet verhullen dat dit in feite een krap vermakelijk niemendalletje is zonder échte hoogtepunten. 2,5*

Intense actiefilm met heel wat bloederige scènes waarin de hoofdrolspeelster Samara Weaving zonder enige spraak toch de kijker weet te overtuigen om mee te gaan in het verhaal, ook al zijn sommige elementen vaag. Vanwaar de overlevenden ? En wat is de bedoeling van de enige passant die wel kon praten ? En hoe zit dat met die bloeddorstige wezens ? De film roept heel wat vragen af waarop je geen duidelijke antwoorden krijgt. Maar vanaf begin tot eind word je ingezogen in het verhaal van vluchten en overleven van Weaving. Prachtig gefilmd in de bossen met zeer duidelijke actiescènes. Deze film was mijn derde keuze voor de nacht van Halloween: Oddity, Longlegs en Azrael. Helaas was de derde film iets teveel gevraagd en heb ik deze gisteren gezien. 7/10

Toch wat teleurgesteld, ondanks dat het bakken met potentie had.

Actie / Horror in een post apocalyptische wereld. Soms een beetje The Road of Stake Land achtig, maar nooit zo goed als die films. En dat terwijl het op momenten druipt van de klasse.

Het grootste probleem dat ik met Azrael heb is dat het allemaal simpelweg te vaag is. Op een enorm groot aantal vragen krijg je simpelweg geen antwoord, en dat zorgt ervoor dat de gebeurtenissen je minder aangrijpen. Het feit dat er in de film niet gesproken wordt maakt een verhaal toelichten natuurlijk lastiger, maar niet onmogelijk. Helaas te vaag en slecht uitgewerkt.

Maar dat neemt niet weg dat het filmisch an sich WEL uitstekend is. Heel erg goed gefilmd en ook een goede sound design. De volledige scène met de pick up truck en het op een volgende gevecht was genieten. Zowel qua choreografie als qua camerawerk. De 'monsters' zijn ook lekker creepy.

Film technisch dus ruim voldoende. Maar het blijft simpelweg te vaag om echt betrokken te raken en er een gevoel bij te krijgen.

Ambitieuze horrorfilm met een post-apocalyptische en religieuze inslag, ook al worden deze vooral bewogen naar het inbeeldingsvermogen vanuit de kijker. Samara Weaving is uitstekend gekozen als zwijgzame hoofdrolspeelster, die met dit personage bewijst dat ze ook prima uit de voeten kan zonder dialogen. Regisseur E.L. Katz kiest verder voor een bosrijke omgeving die helaas niet al te mooi in beeld wordt gebracht, met iets te bekende decoraties en niet al te intimiderende bedreigingen. Een aantal moorden worden bijzonder grafisch in beeld gebracht, de editing blijft altijd strak en de finale is bombastisch genoeg, maar toch mist de film één echt episch moment en algemene hoogtepunten. Het wegnemen van de tekst zorgt er daarnaast voor dat je als kijker geen band kunt opbouwen met de personages, waardoor je ze ook snel weer vergeten bent en dat verhindert (nipt) een hoger cijfer voor Azrael.

Hoe goed je deze film vind, hangt een beetje af van hoe goed je vermogen is om mee te gaan in de post-apocalyptische wereld, er is namelijk zo goed als geen achtergrondinformatie. Waarom de wereld is vergaan, waarom er zwartgeblakerde wezens rondlopen of waarom het hoofdfiguur Azrael (Samara Weaving -‘Ready or Not’)met haar geliefde Kenan zijn verstoten uit de sekte (als ze het als zijn) er komt géén antwoord op! Het heeft ook een abrupt einde want dit is slechts één dag uit het leven van Azrael die weigert om vermoord te worden. Mede daardoor is het een aaneenschakeling van achtervolgingen en vechtscènes, waarin niet bezuinigd werd op bloed. De personages worden ook niet gehinderd door ellelange dialogen want de sekteleden hebben hun stembanden laten verwijderen omdat spreken een zonde zou zijn! Na toch wel meerdere films zonder spraak/geluid voelt het gebrek aan dialoog nog steeds niet als geforceerd of vermoeiend. Ja voor mij als horrorliefhebber was dit genieten; bij vlagen best spannend en in ieder geval lekker bloederig.

Matige film over een vrouw die wordt gekidnapt om opgeofferd te worden. Een toch wel originele opzet waarbij nagenoeg niet gesproken wordt. Echter werkt dit op een gegeven moment nadelig. Mede door de opzet heeft het geheel weinig om het lijf en het valt bovendien ook nog in herhaling. Net geen 3.0 sterren.

Azrael is de poes van Gargamel. Punt. Althans, dat denk je misschien. Azrael is ook de Engels de Doods in het Islamitisch volksgeloof, maar in sommige overleveringen in het sikhisme en het judaïsme komt deze engel ook voor. Hier is Azrael echter gewoon een leuke meid op de vlucht, met het innemende snoetje van Samara Weaving. Dat vindt kennelijk niet iedereen, want in deze wereld waarin niemand spreekt, maken ze met immense toewijding jacht op de jonge vrouw, die aan haar gevangenschap is ontsnapt. Wanneer ze Azrael opnieuw gevangennemen, zijn ze van plan haar op te offeren om een oud kwaad in de omringende wildernis tot bedaren te brengen. Zonder slag of stoot laat Azrael dit echter niet gebeuren.

We leren een hoop niet in deze film van E.L. Katz; over het hoe en waarom van Azraels vlucht, wat er precies met de wereld gebeurd is, en wat de precieze geschiedenis is van de 'burnt ones' of het spreken-is-een-zonde-geloof. Hoe dan ook, het duurt 36 minuten voor er voor het eerst gesproken wordt in de film, maar wat mij betreft werkt dat wonderwel. Film is a visual medium, en in capabele handen kun je verschrikkelijk veel vertellen zonder bergen dialoog. Overigens wordt er daarna evenmin veel gesproken, dus als dat je ècht tegenstaat, kun je wellicht beter iets anders kijken.

Prima Religion & Sects/Cults Horror wat mij betreft met goede praktische effecten, die de ballen heeft om te vertrouwen op visual storytelling. Azrael wordt aangeraden (gezien hun 3,5*) door Noodless, Number23 en joolstein. En nu dus ook door JM. Opgenomen in Estland, wat een prima locatie blijkt voor een film als dit. Dat is toch wel het leuke aan dit soort 'kleinschalige' coproducties. Je kunt best een hoop doen, met twaalf miljoen.

Die Samara. Ze moeten haar wel altijd hebben, hè?

3,5*

Ik bungel voor mijn gevoel qua mening tussen beide kampen. Ik vond de film namelijk echt niet slecht, met vlagen zelfs best leuk. Maar ik kon er gewoon geen touw aan vast knopen, en dat zorgde toch voor de nodige irritaties. Azrael is wel gewoon een prima horrortje, die in mijn ogen eerder naar een thriller neigt, maar dat komt misschien ook wel omdat ik meer gewend ben en er misschien ook wel wat meer van verwachtte. Het neemt overigens niet weg dat die monsters (geen idee nog steeds wat het nou daadwerkelijk waren) best angstaanjagend kunnen zijn, en de film zelfs nog best geinige gore stukjes kent.

Maar het is het telkens ook nét niet. Katz had echt goud in de handen, en weet er vervolgens eigenlijk net niks mee te doen. Het stukje "niet praten" is altijd wel geinig, maar voelt misschien wat achterhaald dankzij verschillende horrorfilms die hier aan vooraf gingen waar het stukje stilte ook centraal stond. Maar ik ben het vooral eens met het stukje dat ik nergens écht lekker in de film kwam; het is over het algemeen behoorlijk gissen wat er nou gebeurd is, en waar we precies naar toe willen. En zelfs op het einde heb ik hier nog geen concreet antwoord op gevonden...