Une Année Difficile (2023)

Een film die begint en eindigt met ‘La Valse À Mille Temps’ en kan nooit helemaal slecht zijn, zo dacht ik totdat ik deze smakeloze komedie uit had gezeten. Albert [Pio Marmaï] en Bruno [Jonathan Cohen] zitten om verschillende redenen diep in de schulden. Ze besluiten zich aan te melden bij een groep milieuactivisten die gespecialiseerd zijn in blokkades en bezettingen, zodat ze van de gelegenheid gebruik kunnen maken om hun van hun schulden af te komen. Een belachelijk geven verwerkt in een scenario dat complexe problemen als gokverslaving, depressie en medicijnenverslaving bagatelliseert en ook nog een dikke middelvinger opsteekt naar milieuactivisme. De romcom-achtige slotscène slaat helemaal nergens op. Van de makers van Intouchables, nota bene!

Nakache en Toledano halen niet het niveau van hun eerdere werken, maar komen andermaal met een vermakelijke film waarin deze keer klimaatverandering en overconsumptie centraal staan. Een komedie met een boodschap.

Niet geheel geslaagde film. En dat komt omdat de makers niet weten welke toon ze moeten aanslaan. Enorme levensthema`s worden getoond. Klimaat en opwarming van de aarde, schulden en schuldhulpverlening, liefde en scheiden, en zelfs zelfmoord. De film is hoofdzakelijk luchtig van toon met af en toe een serieuze kwinkslag maar dus juist daardoor, zoals gezegd, lukt het de makers maar niet de juiste toon te vinden. Ook niet letterlijk qua muziek, keuzes blijven onduidelijk. Toch blijft de film wel kijkwaardig. De productie is verzorgt, de grappen zijn typisch Cinema France en leveren af en toe een glimlach op. En een aantal scenes zijn echt wel goed.