L'Été Dernier (2023)

Vanaf 21 september 2023 in de bioscoop (September Film Distribution)

Vrij getrouwe, overbodige remake van de Deense speelfilm Queen Of Hearts, waarin Anne [Léa Drucker], een advocaat gespecialiseerd in jeugdrecht, een affaire begint met Theo [Samuel Kircher], de getroebleerde tienerzoon van haar echtgenoot [Olivier Rabourdin]. Ook nu zijn de motieven voor de affaire vaag en valt de ontknoping tegen, maar onder Breillats regie wordt het verhaal vulgair, met te opzichtig wederzijds geflirt en een paar onnodige (en buitengewoon lange) seksscènes.

Best sneu voor die kleine meisjes dat ze net door die twee halfidioten geadopteerd zijn.

Het was ergens wel een mooie film, al had ik er meer van verwacht van leugens en waarheid. Dat ze allen streven om hun gelijk. Dat had het misschien nog toch iets leukers gemaakt. En het einde? DOM! dat had ik nu toch niet verwacht.

Er is nog steeds een soort culturele waterscheiding tussen Frankrijk en de rest van de wereld - diezelfde waterscheiding die er ooit voor zorgde dat de Franse cinema iets speciaals, iets mytisch werd - maar iets minder prozaisch ook veroorzaakt dat de meeste echte bagger binnen de landsgrenzen blijft.

Soms slipt er dan toch iets door, waar van acte. Want dat deze film bagger is moet gewoon zonder enige terughoudendheid gezegd worden kennelijk. Niet alleen dat het hele narratief al een tobberig drama zonder enige geloofwaardigheid is - iemand die in het jeugdrecht werkt en op zo’n volstrekt sukkelige manier in een ongepaste relatie terecht komt, daar moet je toch echt wel heel diep voor in de roddelbladen. Maar het wordt ook nog eens best slecht gebracht. Geen moment wordt er ook maar iets duidelijk van beweegredenen, moraal of bewustzijn - alsof het scenario door een even gemankeerde puber geschreven is als het personage Theo.

In het genre zijn er talloze betere pogingen gedaan. En dan is dit ook nog eens een remake van een Deense film met Trine Dyrholm in de rol waarin we hier Lea Drucker zien. Kansloos - het is me echt een raadsel hoe dit door de selectie van het Festival de Cannes gekomen is.

Mij is ook niet duidelijk waarom de Deense film 'Queen Of Hearts' zonodig een Franse remake moest krijgen. Kennelijk voor een commercieel succesje en om Catherine Breillat aan het werk te houden. Toch is het geen slechte film geworden, want Breillat weet natuurlijk wel hoe ze een film moet maken. Maar het is weinig verrassend, voorspelbaar en overbodig.

Onnodige remake die een aantal kleine aanpassingen deed in het verhaal wat in mijn optiek juist de kracht is van het origineel.

De acteurs doen het verder gelukkig wel prima, maar dit maakt niet de indruk die het origineel wel bracht.