Boston Strangler (2023)

Aardige film over een journaliste die verslag doet over een moordenaar die vrouwen wurgt. Gebaseerd op een waargebeurd verhaal, levert dit een onderhoudende film op met de juiste toon en redelijk donkere look. Echter een nogal standaard opbouw en de film weet nergens echt indruk te maken.

Het relaas van ‘The Boston Strangler’, die in de jaren ’60 verantwoordelijk was voor een serie moorden op alleenstaande vrouwen, was in 1968 al eens verteld vanuit het perspectief van de onderzoekende rechercheurs met Tony Curtis in één van de beste rollen uit zijn carrière als moordenaar Albert DeSalvo. Ruskin richt zich hier op Loretta McLaughlin [Keira Knightley], een journalist die bij Record American die vanwege haar geslacht veroordeeld is tot het schrijven over ‘vrouwenzaken’, waaronder een recensie van broodrooster. Zij is echter de eerste die concludeert dat een aantal recente moorden hoogstwaarschijnlijk door dezelfde persoon zijn gepleegd. Na flink aandringen bij haar hoofdredacteur [Chris Cooper] krijgt ze de kans om samen met de ervaren en doortastende Jean Cole [Carrie Coon] op onderzoek uit te gaan. Onder meer bedoeld als eerbetoon aan vrouwelijke journalisten, maar de onthullingen van McLaughlin en Cole zorgden voor paniek en talloze valse bekentenissen die het politieonderzoek belemmerden. Daarvor is hier weinig aandacht. Ruskin bovendien een twijfelachtige theorie aan te hangen over een serie moorden die nooit naar volledige tevredenheid is opgelost. Degelijk gemaakt en goed geacteerd, maar minder spannend en indringend dan The Boston Strangler.

Kreeg niet de beste kritieken maar ik vond dit een zeer mooie film met een fantastisch acterend duo, Coon en Knightley. Vooral Coon zie ik graag bezig, misschien niet zo bekend maar een zeer goede actrice vind ik. Het was misschien een trage film maar ik heb er met veel plezier naar gekeken, misschien ook omdat het onderwerp mij zo boeit. Trouwens DeSalvo had dezelfde advocaat als OJ Simpson, niet belangrijk natuurlijk. De journaliste McLaughlin heeft nog een fantastische carriere gehad en is nog niet zo lang geleden gestorven. Er kan gerust een film over haar leven gemaakt worden, kijk het maar eens na op Wikipedia....

Reconstructie van de onderzoeksjournalistiek door twee vrouwen naar een seriemoordenaar in Boston e.o. Best boeiend, vooral door het goede acteerwerk. Toch liet de film mij achter met een onbevredigend gevoel. Dat ligt niet zo zeer aan het verhaal, maar veeleer aan het feit dat het mysterie nooit definitief is opgelost.

De filmtitel zou voor kijkers die onbevangen de film ingaan wat misleidend kunnen werken. De film gaat inderdaad over de beroemde moordenaar en de reeks moorden die tussen 1962 en 1964 in Boston werden gepleegd. Het bovenliggende verhaal richt zich echter op twee vrouwelijke journalisten die verslag doen van de moorden. Uiteraard komen de moorden daarbij in directe zin ter sprake, maar meer aandacht gaat uit naar het werk van de twee journalisten en hun strubbelingen om als vrouw serieus te worden genomen in de journalistieke professie.

Boston Strangler geeft een mooi tijdsbeeld. Het is een tijd waarin de sociale en maatschappelijke contexten iets anders liggen dan nu. Zo zie je bijvoorbeeld dat de media een totaal andere rol speelt in de verslaggeving. Minder passief en afwachtend en veel dichter bij de nieuwsbronnen die overigens bijna altijd gemakkelijk benaderbaar en spraakzaam zijn. Ook is het interessant om de rudimentaire vorm waarin het politiewerk geschiedt, te bekijken. Het is verbazingwekkend dat er überhaupt nog misdaden werden opgelost.

Natuurlijk benadrukt de film ook dat de verschillen tussen man en vrouw een grotere rol spelen dan nu. Vrouwen werden in het begin van de jaren 60 absoluut niet serieus genomen als zij zich bezighielden met andere dan verzorgende taken. In die zin is de strijd die de twee vrouwen leveren om serieuze journalistiek te kunnen bedrijven in bredere zin een strijd tegen vooroordelen en seksisme.

De film richt zich zodoende slechts deels op een publiek dat van True Crime houdt. De film heeft het wel over de beruchte seriemoordenaar, maar het gezichtspunt ligt alleen indirect op de moordenaar. De fascinatie voor het kwaad die je wel tegenkomt in een serie als Dahmer - Monster: The Jeffrey Dahmer Story (2022) die er zijn bestaansrecht aan ontleend, ontbreekt in deze film. De weg van regisseur en schrijver Matt Ruskin is nuchter en minder sensationeel. Maar ook met de gekozen insteek die de focus minder op de moorden legt, is Boston Strangler een spannende film.

Decennia later zijn alle vragen rondom de moorden nog niet beantwoord. De film biedt voldoende mogelijkheden om over de dader te speculeren, om gefrustreerd de haren uit je hoofd te trekken bij de gebrekkige onderzoeksmethodiek van de politie of om vol onbegrip de moeilijke weg van de twee vrouwen om informatie te vergaren te volgen. Prima film.

Ik ben hier vrij blanco ingestapt en was in het begin nog wel redelijk geïntrigeerd, maar naarmate de speelduur vorderde wist Boston Strangler me steeds minder bij de keel te grijpen. Het is allemaal oerdegelijk en solide, maar de film komt nergens écht tot leven, krijgt nergens een beetje schwung of een eigen identiteit. Het doet alles volgens het boekje, wat het uiteindelijk tot een vrij saaie en voorspelbare zit maakt. Fincher's Zodiac is duidelijk een grote inspiratiebron, vooral inhoudelijk en structureel dan, maar qua stijl en de manier waarop het allemaal in beeld wordt gebracht mag deze film nog niet eens de veters strikken van voorgenoemde Zodiac. Het kleurenpallet bestaande uit vijftig tinten grijs spreekt niet bepaald tot de verbeelding; beetje een veilige, maar dus ook afgezaagde, keuze. Het past wel bij een period piece uit de jaren zestig, maar het onderscheidt zich hiermee natuurlijk niet van de middenmoot of de gemiddelde genrefilm. Ook de hoofdactrices krijgen te weinig ruimte om echt bezieling in hun personages te stoppen. Keira Knightley is verrassend adequaat en de altijd geweldige Carrie Coon - één van de meest ondergewaardeerde actrices van het afgelopen decennium wat mij betreft - levert ook hier in principe goed werk, maar hun personages worden nooit figuren die echt gaan leven, of waar je mee gaat meeleven. Een gemiste kans om wat hart te stoppen in een verder vrij onderkoelde en droge film.

Dus zeker niet slecht, maar ook geen enkele seconde uniek of verrassend. Dertien in een dozijn. 2.5*.

Stemmig en solide drama over de twee vrouwelijke onderzoeksjournalisten die in de jaren 60 de daden van de Boston Strangler versloegen. En zowel Knightley als Coon scoren een dikke voldoende voor hun rol. Het camerawerk en de filters zijn niks nieuws, maar wel passend bij de stijl van de film. En de soundtrack is donker en subtiel.

Niet heel verheffend allemaal, maar het totaal plaatje klopt gewoon van alle kanten.

Een film zoals ik ze graag zie. Een gedegen verhaal met een duidelijke lijn erin, hoewel het plot aan het eind iets rustiger en intensiever verteld had mogen worden. Het eind kwam nu als een soort docu bij mij over. Erg sterk vond ik dat niet alle gruwelmoorden in beeld werden gebracht, zo werd er fantastisch juist ingezoomd op een badkraan terwijl je wel de geluiden hoorde. Deze manier van filmen is natuurlijk niet nieuw, maar werkte hier wel uitstekend. De sfeer in de film is voortreffelijk en nam je heel sterk mee naar dat decennium.

Sfeervolle film met goed acteerwerk maar de film is een beetje saai uiteindelijk of duurt te lang. Laatste gedeelte begon wel wat te slepen.

Best een interessant verhaal eigenlijk, en met voldoende mysterie er om heen om het ook in deze hervertelling nog spannend te houden. Soliede verteld, mooie beelden die je fraai in de tijd houden, en een vette cast om het geheel te spelen en het publiek naar de zaal te lokken met hun namen.

En ja, dat komt er dan toch een beetje weinig uit. Knightley speelt nogal vlak en kan niet voorkomen dat ik Coon eigenlijk een interessanter personage vind hebben - en ze dat personage vervolgens ook nog beter speelt. Cooper is misschien wat oud aan het worden, en voor DeSalvo had toch wel wat meer uit de kast getrokken mogen worden.

Slecht is het zeker niet, maar ik had er meer van gehoopt.

Deze was op tv en eens meegepikt. Geen bloederige film, want de moorden gebeurden off camera. De focus lag ook meer op het onderzoek van de journalisten. De cast deed het prima. Wel nog een redelijk lange film, maar vervelen deed hij niet. Was wel eens het bekijken waard.