Sigurno Mjesto (2022)

Vanaf 24 augustus 2023 in de bioscoop (EYE)

De film is prachtig (artistiek) geschoten, er wordt sterk geacteerd door de regisseur zelf en het hectische begin is boeiend. Dat had een hele goede film kunnen opleveren, ware het niet dat vanaf het moment dat de psychotische broer van de hoofdpersoon in het ziekenhuis wordt opgenomen de film erg inzakt: er gebeurt weinig interessants meer en de ontvoering van de broer uit het ziekenhuis is zo dom en onbegrijpelijk (de broer is een gevaar voor zichzelf en anderen want duidelijk zo gek als een deur en kreeg in het ziekenhuis wat hij nodig had om in ieder geval in leven te blijven, namelijk medicijnen en onderzoek) dat deze plotwending de film voor mij wat verpestte omdat ik het in die zin niet meer volgde en de film saai en vaag werd (ik begrijp dat de reden van de ontvoering en de film is dat de zorg zorgloos want koud en bureaucratisch is maar zorgverleners zijn nu eenmaal geen familie en familie geen zorgverleners). Het einde is wel weer spectaculair, maar de film in z’n geheel lijdt aan een gebrek aan een goed verhaal: zoals meestal het geval is levert de autobiografie (de werkelijkheid) een onvoldoende interessant verhaal op voor een dramafilm. Hopelijk krijgt de regisseur na dit debuut wel een goed verhaal in handen want hij heeft duidelijk veel in zijn mars.

In de intrigerende opening zien we van afstand wat kinderen spelen bij een appartementencomplex. Net als ze uit beeld lopen komt Bruno [Juraj Lerotic] als een bezetene aangerend. Hij loopt een portiek in en we horen hoe hij de deur intrapt. Wat is er aan de hand? Hij probeert zijn broer Damir [Goran Markovic], die tijdens een telefoongesprek abrupt de verbinding verbrak, te weerhouden van een zelfmoordpoging. Daarvoor komt hij te laat, maar Bruno slaagt er wel in zijn broer levend in het ziekenhuis te krijgen. Om herhaling te voorkomen verlaten Bruno en Damir Zagreb en bezoeken ze hun moeder [Snjezana Sinovcic]. Maar daarmee zijn Damirs suïcidale gedachten niet verdwenen. Grotendeels gefilmd met statische camera’s, vaak op grote afstand van de personages. Daarmee houdt Lerotic ook de kijkers op afstand. Dit bestaat bovendien vooral uit pratende mensen, zonder cameravoering, zonder creativiteit en zonder emotionele betrokkenheid.