Fair Play (2023)

Ik vond dit een heerlijke film, ik moest een beetje denken aan het liedje van Armand, wat het klootjesvolk wil weten. We zijn allemaal voor gelijke rechten en kansen voor vrouwen, maar veel mannen hebben het toch moeilijk als hun vrouw een betere en ook een betere betaalde job heeft. Mvr Bridgerton doet dit fantastisch....

Goeie film over een koppel die hun relatie op de werkvloer geheim houden. Een uitstekende mix tussen drama en thriller waarbij de spanning heel langzaam stijgt. De geleidelijk veranderende dynamiek tussen de twee hoofdpersonages is goed uitgewerkt en de twee prima rollen van Phoebe Dynevor en Alden Ehrenreich dragen hier zeker aan bij.

Tsja.

De eerste helft, of misschien nog iets minder dan dat is wel ok voor de hoofdrolspelers Phoebe Dyvenor en Alden Ehrenreich. Maar daarna - wat zal ik zeggen, in de setting van een boiler room effecten handelaar, en dan het idee om daar een stiekeme relatie op te bouwen is al wat bespottelijk - ergere roddelaars vind je zo ongeveer nergens. Maar hoe ze daar beiden dan mee omgaan, kom op, dat kan toch op geen enkele manier door de beugel bij een script writer die zijn sop waard is. Dan snap je er maar weinig van. Kom dan tenminste met iets waaruit blijkt dat ondanks de naïeve geheimzinnigheid iedereen inclusief de grote baas er allang vanaf wist - want ja, dat is zoals dat gaat in het echt. Er is altijd wel iemand die het ziet en doorvertelt, en zelfs zonder dat wist iedereen het eigenlijk allang.

Het motief van de film dan. Ook daar, wat zal ik er eens van zeggen. Het gaat er uiteindelijk helemaal niet over dat zij die promotie maakt en hij niet - als dat de bedoeling was dan is dat grandioos mislukt. Het gaat gewoon om dat die twee meer hebben dan een paar spannende one night stands, en niet door hebben dat ze met elkaar praten moeten om dat te laten werken - als ze daarvoor dan al in de juiste levensfase zijn. Precies het verschil tussen neuken en een relatie. Wellicht is het beste oordeel dat van een van de sociaal beheerders die ik lang geleden in mijn leven meegemaakt heb - 'dit is een onderdeel van volwassen worden'.

Waarmee het narratief, misschien ergens in de verte ooit bedoeld als een soort strijd tussen man en vrouw en een aanklacht over een glazen plafond toch wel grotendeels in het water valt. Het gemak waarmee Emily het na de laatste vrijpartij over 'rape' heeft terwijl ze minuten daarvoor zelf haar panty uittrekt is wellicht het beste voorbeeld van die dualiteit ooit. Hoe onplezierig het misschien ook klinkt, en hoe weinig recht het misschien doet aan de wraakbehoefte wederzijds, het is wel de werkelijkheid. Wat tussen man en vrouw geschiedt is nooit zo simpel, en de eerste stap in de verwerking daarvan is niet de rechtbank maar de realisatie van je eigen rol daarin - en ook dat laat deze film duidelijk zien.

Maar wellicht beter om een vrolijk onderwerp aan te halen, want er is toch wel iets wat deze film redt van de vergetelheid. Eddie Marsan speelt mee. En niet in zomaar een rol, hij zet een van de ergste, meest laakbare klootzakken ooit neer - nouja sinds hij zo overtuigend Himmler neerzette in The Exception (2016). De ongekroonde koning van de essentiele bijrol, en ook deze keer brengt hij weer precies dat wat de film tot net iets meer maakt dan een kansloze doos op de bodem van de uitverkoopbak.

Redelijke film over een machtsverhouding tussen man en vrouw op het werk en vervolgens ook in de relatie. Voor mij persoonlijk geen boeiende film, het is niet slecht gedaan maar het is allemaal zo voorspelbaar. Verder dan een zes kom ik dan ook niet.

Psychodrama over de teloorgang van een relatie wanneer een van de twee promotie maakt ten koste van de ander, die dat maar moeilijk kan verkroppen. Achterdocht, verdachtmakingen en jaloezie doen de emoties hoog oplopen en leiden schier onvermijdelijk tot een gewelddadige climax. Een prima debuut van regisseur Chloe Domont, die met Phoebe Dynevor en Alden Ehrenreich twee uitstekende protagonisten tot haar beschikking heeft.

Leuke film. Haalt een aantal interessante topics naar boven, dat wanneer een vrouw succes heeft ze zich waarschijnlijk omhoog heeft geneukt. Ook dat een relatie niet meer werkt wanneer de vrouw meer power heeft dan de man. Denk dat het allemaal realistische onderwerpen zijn. Het zet je wel een beetje aan het denken.

Nu lijkt het me toch al niet heel handig om samen met je partner bij hetzelfde bedrijf te werken. En dan ook nog te azen op dezelfde promotie. De bekende uitspraak 'Don't dip your pen in the company ink' is hier wel van toepassing. Hoe slim ze beiden ook zijn ze zijn niet heel snugger als het op dat vlak aankomt.

Zoals Charlie Sheen al zei in 2.5 men: You hear the expression "Don't crap where you eat"? Well, you, my friend, are dropping plunkies all over the dessert cart. Dat was bij hen ook wel het geval. Hoe naief kun je daadwerkelijk zijn? Ook 's nachts om 2 uur met de baas op café gaan wanneer die je uit bed belt. En dat moet je als man dan maar goed vinden en mag je niks vermoeden? Dat zou bij mij toch al niet werken.

Naar het einde toe begon het ook wel een beetje TE absurd te worden waar de mannelijke karakter meer in een psychopaat veranderde. Dat had dan ook weer niet gehoeven. De film heeft het op dat vlak wel heel erg op mannen gemund die worden weggezet als jaloerse neanderthalers die alleen maar aan geld, macht en tieten denken. Het verbaasd dan ook niet dat de director vrouwelijk is.

Maar al met al zeker vermakelijk en een bekijkje waard.

Interessante film. Het begin was best origineel, maar ook vreemd en toch ook absurd. Opgang naar een film vol verbazing. En dat was wel prettig aangezien deze film gemaakt is voor het entertainment. De film laat de ontwikkelingen zien binnen de relatie van een stel(man en vrouw) wanneer de vrouw promotie, veel meer aanzien en veel meer salaris krijgt dan de man.

Een onderwerp dat als genoeg stof bied voor boeiende dialogen en scenes. Deze film schiet echter hierbij wat uit de bocht met een script dat wringt en een stereotype benadering. En toch was dat lekker. Want het goede acteerwerk, de puike cinematografie en de aanwezigheid van Eddie Marsan maken het een aangename zit. En een sterk punt was ook dat je niet goed kon aanvoelen hoe het einde zou zijn. En dat einde was mooi en de allerlaatste zin brillant. En toch absurd.

Het onderwerp is behoorlijk interessant maar de uitwerking is matig. Dit is een koppel dat op kantoor werkt en dit kantoor draait alleen om geld verdienen. De werkplek is giftig en negatief waarbij eigenlijk iedereen elk moment ontslagen kan worden en dan word je ontslagen waarbij iedereen toekijkt hoe de baas je uitscheldt voor de ogen van de andere werknemers. Een bedrijf waar je niet wil werken. Eigenlijk een bedrijf waar van alles mis mee is zoals er van alles mis is met de huidige maatschappij. Hier wil je niet werken en hierin wil je niet groeien. Het is een kwaadaardig bedrijf in mijn ogen dat niks produceert maar wel veel geld verdient.

Mijn persoonlijke regel is dat ik niet een relatie aanga op het werk. Ik vind dat ongemakkelijk. Overigens wil je niet iemand de hele tijd zien. Je ziet dan iemand 40 uur per week en dan ook nog eens thuis. Je hebt juist werk om je vriendin en kinderen te ontvluchten. Je ziet elkaar gewoon teveel. Er is niemand in de wereld die ik zoveel wil zien. Deze film gaat dus niet echt om een vrouw die meer verdient dan een man maar tegelijkertijd werken ze in hetzelfde bedrijf, strijden ze om dezelfde promotie. Ik ken geen mensen die een serieuze relatie hebben en ook hetzelfde werk hebben en bij hetzelfde bedrijf werken. Dat is een recept voor mislukking.

Het is ook gek dat de baas om 2 uur in de nacht iemand opbelt en diegene een promotie aanbiedt. Dat voelt zelfs crimineel aan... De man in deze film draait helemaal door totdat hij een soort psychopaat is. Grappig om te zien dat ze nog zolang door blijven gaan met die relatie terwijl de man zo maf doet de hele tijd. In mijn ogen gaan ze niet echt goed om met het onderwerp. Het onderwerp verdient een betere film dan dit. Waarbij er meer psychologie plaatsvindt i.p.v. man is slecht en vrouw is goed. Terwijl de realiteit dit bedrijf eigenlijk slecht is en het slechtste in mensen naar boven haalt maar hierin heeft de film geen oordeel.

Visueel is de film best goed en de vrouw acteert goed en de man acteert matig. Ik geloofde hem nooit helemaal.

Film over loopbaanambities binnen het keiharde zakenleven met de daaruit voortvloeiende stress, naijver, jaloersheid en totaal ontspoorde mensen.

Nogal wat seksscènes moeten de stomende relatie van de twee onderlijnen waarbij naar het slot toe een totaal overbodige (half puntje minder).

Film die uiteindelijk eindigt als een thriller en kan rekenen op stevige vertolkingen, met naast Alden Erenreich (ook te zien in "Oppenheimer") en Phoebe Dynevor (me niet zo bekend), toch ook weer de veelzijdige Eddie Marsan.

Onderweg een paar keer denken aan "Wall Street". Wat een onwezenlijk werksfeer in dergelijke bedrijven.

Aardige film die helaas weer alle stereotypen over de man versterkt. Het is een dunne lijn soms tussen sex en verkrachting, zoals ook hier weer duidelijk wordt. Door niet te praten met elkaar ontstaat alles wat niet nodig is en waar de film over gaat. Anders was er ook geen film en drama ontstaan.

Redelijk romantisch drama met een toets economie en bankwezen. Altijd gevaarlijk relaties die beginnen op het werk. Privé en werk gescheiden houden gaat goed zolang de relatie goed gaat. Haat en liefde liggen dicht bij elkaar. Goedmaakseks en verkrachting blijkbaar ook. Allemaal dunne lijnen. De film beweegt de kijker maar een beetje tot nadenken hierover, maar eigenlijk sta je er pas bij stil wanneer je denkt over wat je in de review gaat schrijven. Ik hou van de beurs en investeringen dus dat extraatje aan deze film is echt wel leuk meegenomen. Denk dat het inderdaad bikkelhard is en dat je je niet teveel verliezen kan veroorloven. Banken willen sterk winnen, maar ook zij slaan geregeld de klepel wel eens zwaar mis. Als je dan je verlies snel wil goedmaken loopt het denk ik vaker slecht af dan goed (zoals Emilie hier haar vel weet te redden met een short op Spear).

De acting was wel oké, al kende ik enkel baas Campbell (Eddie Marsan) en die kerel die er vaak bij stond van gezicht (Rich Sommer). Phoebe is blijkbaar bekend van Bridgerton, Alden Ehrenreich heeft wel een aantal films die ik heb gezien maar ik ken hem niet meteen.

Fair Play komt over als een pophit waarbij een team van schrijvers goed heeft nagedacht over hoe het beste ingespeeld kan worden op het publiek. Een pakkend thema, waar in elk geval seksualiteit een onderdeel van is, met net dat beetje dubbelzinnigheid en verder vooral een gelikte verpakking, dat is deze film in een notendop. Kind van de rekening is waarachtigheid, want vooral tegen het einde stapelen de dramatische verwikkelingen zich op en is geloofwaardigheid ver te zoeken. De kern van het probleem tussen de twee is volgens mij dat ze beiden een verkeerd zelfbeeld hebben: zij onderschatte zichzelf en hij overschatte zichzelf. Wanneer dat aan het licht komt, raakt de balans in de relatie verstoord. De laatste twee grote scenes, te weten de verkrachting en de eindconfrontatie in het appartement, vormen een halfslachtige poging om de dierlijke kant van seksuele dominantie en aantrekkingskracht weer te geven, maar dat faalt hopeloos, omdat het eigenlijk helemaal niet zo grijs is als sommigen willen doen geloven. Een regisseur als Cronenberg kan zoiets wel. Een matige film.

Begint interessant maar glijdt af naar een bedenkelijk niveau.

Een vrij zieke en onevenwichtige kijk op toxische relaties, met naar het einde toe een paar onrealistische wendingen waardoor ik helemaal afhaakte.

Het mannelijke hoofdpersonage is uitermate sneu en onrealistisch. Een uitermate eendimensionaal naargeestig personage.

Het greed is good verhaaltje werkt in deze film maar ten dele. Het komt wat simplistisch over.

Het kapsel van Phoebe Dynevor in deze film staat haar niet zo goed. Ze krijgt er een egghead van.

Een prima psychologische triller / drama die de spanning vast weet te houden.

Wel een geslaagde film. De wereld van het snelle geld wordt tamelijk realistisch weergegeven, er wordt voldoende goed in geacteerd en het script is ook wel goed. De film vliegt nergens echt uit de bocht maar weet ook nergens een ''wow moment' neer te zetten. Gewoon een degelijke, redelijk standaard netflix productie waar weinig is mee is. Je voelt de spanning opbouwen. Je weet dat het mis gaat, alle stoplichten staan op rood, maar niemand trekt aan de rem en je voelt hoe het de Emily en Luke langzaam door de vingers glipt. De man/vrouw cliches worden niet vermeden, maar ik vind dat de karakters niet té stereotype worden neergezet. Het stoorde me in ieder geval niet. En ik denk dat de meeste mensen wel kunnen beamen dat als je ineens zou moeten leidinggeven aan je man/vrouw dit een recept voor ellende is, dus wat dat betreft vind ik het thema/verhaal niet vergezocht en realistisch. Wel jammer dat de balans in het aandeel van het probleem tussen man/vrouw anders had gekund.

Hoewel er prima geacteerd wordt, is het soms niet echt overtuigend. Phoebe weet af en toe niet de juiste snaar te raken en kijkt té zelfingenomen/arrogant en weet ook niet zo goed hoe je dronkenschap moet neerzetten. Aldan heeft wat moeite om emoties overtuigend te brengen waardoor ik als kijker op een gegeven moment er vanuit overtuigd was 'hij meent het niet, knap gespeeld!' terwijl hij het wel meende en het gewoon wat knullige geacteerd was. Eddie Marsan (hoewel geen moeilijke rol), doet het overigens wel heel erg tof. Grootste punt van kritiek is voor mij het einde: te abrupt. Na er wat over gelezen te hebben op internet kan ik het iets beter waarderen, maar het blijft toch een anticlimax voor me.

Al met al een degelijke film die geeft wat je ervan mag verwachten. En dat is geen 'thriller' maar een 'psychologische thriller' met een flinke component drama gesitueerd in de yuppen wereld van New York. Heb je daar zin in, dan is dat jouw film. Voor mij 3 degelijke sterren.

Een werkomgeving waar ik nooit in zou willen werken alvast, hoeveel geld ze me ook zouden geven. Wat een toxische omgeving waarbij collega's gewoon concurrentiële haaien zijn die staan te wachten om je plaats in te nemen. Ze hebben er nog plezier in ook als je op je plaats wordt gezet door je baas. Emoties zijn ook een teken van zwakte en wordt nogal meewarig over gedaan.

Het is vooral die omgeving die erg dodelijk is voor de relatie. Zeker wanneer er bovendien nog een hiërarchisch verschil ontstaat én beiden met elkaar nog moeten werken en adviezen met elkaar moeten delen. Het helpt natuurlijk ook niet als je baas je vriendje eigenlijk maar niets vindt. Geheime vriendje, nota bene, ook dat nog.

Wie schuld treft en waar, zo duidelijk is het zeker niet. Ik heb niet de indruk dat hij of zij meer schuld trof. Naar het einde toe ontaardt het natuurlijk en gaat hij helemaal over de rooie. Dan lijkt het makkelijker om de zondebok daar te leggen. Niet slecht allemaal, degelijk zelfs, maar ik heb zeker met zekere weerzin naar dit zootje verheven parasieten gekeken.

Intens geacteerd, goed opgebouwd en meeslepend drama, dat helaas nogal abrupt eindigt. Maar verder een goede film, vond ik.

Twee mensen werken bij een vreselijk en toxisch bedrijf en worden zelf vreselijke, toxische en zelfdestructieve mensen. Met nul sympathie of zelfs respect voor de twee hoofdpersonen of de wereld waarin ze zich bevinden, kon het me totaal niks interesseren wat er met ze zou gebeuren. Ondanks dat Phoebe Dynevore en Alden Ehrenreich prima acteren, was Fair Play voor mij persoonlijk dus totaal niet boeiend. Daarbij kan het label "thriller" ook overboord worden gegooid. Want het was niet meer dan een licht psychologisch drama.

Als je een film wil bekijken waarin de relatie tussen twee geliefden langzaam ontspoort, kan je beter Marriage Story opzetten, en deze links laten liggen.

Als filmliefhebber en kenner wil ik het geweldige acteerwerk in deze film absoluut prijzen. De opbouw is sterk, en het verrassende einde tilt de film naar een hoger niveau. Eindelijk een verfrissende benadering, iets wat we niet vaak zien. Het voelt alsof er een vervolg in de maak is, en ik hoop dat die minstens net zo goed zal zijn als deze eerste film. Een absolute aanrader!