Fair Play (2023)

Vanaf 5 oktober 2023 in de bioscoop, daarna te zien op Netflix vanaf 13 oktober 2023 (WW Entertainment)

Ik vond dit een heerlijke film, ik moest een beetje denken aan het liedje van Armand, wat het klootjesvolk wil weten. We zijn allemaal voor gelijke rechten en kansen voor vrouwen, maar veel mannen hebben het toch moeilijk als hun vrouw een betere en ook een betere betaalde job heeft. Mvr Bridgerton doet dit fantastisch....

Ik vond deze erg goed. De film kent een goede opbouw en biedt sterk acteerwerk. Vliegt soms lichtjes uit de bocht maar weet op het eind toch volledig te overtuigen.

Ik heb de film nog niet bekeken maar vaak weet je van tevoren al hoe het gaat en uit jouw opmerking te horen ben ik al een beetje bang dat ik gelijk krijg. De vrouw krijgt een goede baan en de man kan er niet mee omgaan. Allemaal erg voorspelbaar maar ik hoop dat ze ook laten zien dat mensen veranderen als ze een leidinggevende positie krijgen. Vrouwen die een dominante positie krijgen veranderen vaak meer richting mannen dan mannen richting vrouwen.

Maar ja eerst de film maar helemaal bekijken want de eerste 5 minuten waren helaas al wat ongeloofwaardig want als je ongesteld bent of gaat worden voel je dat en hoe mannen weer typisch over mannen praten is echt cringe waardig. Alle mannen zijn weer dom en seksistisch.

Beste, ik ken toch veel mannen in mijn omgeving die het er moeilijk mee hebben, alleen al dat hun vrouw een beter betaalde job heeft. En trouwens het blijft voor vrouwen nog altijd moeilijker om een topfunctie te krijgen dan voor mannen. En dan is er thuis ook nog de ongelijkheid wat het voor een vrouw nog moeilijker maakt. Ze komt thuis en kan nog aan de kuis beginnen, voor de kinderen zorgen, eten maken enz, want meestal zijn die taken ook niet eerlijk verdeeld....

Ik zou het niet erg vinden als mijn vrouw meer zou verdienen dan ik, jij wel? Dat zou alleen maar gunstig zijn.

Goeie film over een koppel die hun relatie op de werkvloer geheim houden. Een uitstekende mix tussen drama en thriller waarbij de spanning heel langzaam stijgt. De geleidelijk veranderende dynamiek tussen de twee hoofdpersonages is goed uitgewerkt en de twee prima rollen van Phoebe Dynevor en Alden Ehrenreich dragen hier zeker aan bij.

Ontspoort een beetje richting het einde, maar een alleraardigst debuutfilm van schrijver/regisseur Chloe Domont.

Tsja.

De eerste helft, of misschien nog iets minder dan dat is wel ok voor de hoofdrolspelers Phoebe Dyvenor en Alden Ehrenreich. Maar daarna - wat zal ik zeggen, in de setting van een boiler room effecten handelaar, en dan het idee om daar een stiekeme relatie op te bouwen is al wat bespottelijk - ergere roddelaars vind je zo ongeveer nergens. Maar hoe ze daar beiden dan mee omgaan, kom op, dat kan toch op geen enkele manier door de beugel bij een script writer die zijn sop waard is. Dan snap je er maar weinig van. Kom dan tenminste met iets waaruit blijkt dat ondanks de naïeve geheimzinnigheid iedereen inclusief de grote baas er allang vanaf wist - want ja, dat is zoals dat gaat in het echt. Er is altijd wel iemand die het ziet en doorvertelt, en zelfs zonder dat wist iedereen het eigenlijk allang.

Het motief van de film dan. Ook daar, wat zal ik er eens van zeggen. Het gaat er uiteindelijk helemaal niet over dat zij die promotie maakt en hij niet - als dat de bedoeling was dan is dat grandioos mislukt. Het gaat gewoon om dat die twee meer hebben dan een paar spannende one night stands, en niet door hebben dat ze met elkaar praten moeten om dat te laten werken - als ze daarvoor dan al in de juiste levensfase zijn. Precies het verschil tussen neuken en een relatie. Wellicht is het beste oordeel dat van een van de sociaal beheerders die ik lang geleden in mijn leven meegemaakt heb - 'dit is een onderdeel van volwassen worden'.

Waarmee het narratief, misschien ergens in de verte ooit bedoeld als een soort strijd tussen man en vrouw en een aanklacht over een glazen plafond toch wel grotendeels in het water valt. Het gemak waarmee Emily het na de laatste vrijpartij over 'rape' heeft terwijl ze minuten daarvoor zelf haar panty uittrekt is wellicht het beste voorbeeld van die dualiteit ooit. Hoe onplezierig het misschien ook klinkt, en hoe weinig recht het misschien doet aan de wraakbehoefte wederzijds, het is wel de werkelijkheid. Wat tussen man en vrouw geschiedt is nooit zo simpel, en de eerste stap in de verwerking daarvan is niet de rechtbank maar de realisatie van je eigen rol daarin - en ook dat laat deze film duidelijk zien.

Maar wellicht beter om een vrolijk onderwerp aan te halen, want er is toch wel iets wat deze film redt van de vergetelheid. Eddie Marsan speelt mee. En niet in zomaar een rol, hij zet een van de ergste, meest laakbare klootzakken ooit neer - nouja sinds hij zo overtuigend Himmler neerzette in The Exception (2016). De ongekroonde koning van de essentiele bijrol, en ook deze keer brengt hij weer precies dat wat de film tot net iets meer maakt dan een kansloze doos op de bodem van de uitverkoopbak.

Zeer sterk drama met uitstekende cast en ja die Phoebe Dynevor mag er ook zeker zijn

Opzich is het geen spectaculair gegeven qua thema en verhaal, een relatie die enorm lijdt onder beide carrières en allerhande emoties die er te pas aankomen. Maar dit alles zat wel uitermate goed in elkaar, dat de beleving optimaal is.

En ook die allerlaatste scene, subliem

9/10...ben ik laatste tijd vrijgevig qua scores, ts voor mij terecht so.

Mijn vrouw heeft dertig jaar veel meer verdiend dan ik en ik vond dat fantastisch, hebben daardoor echt kunnen genieten, zoals verre reizen lekker eten enz, en er is nooit enige spanning in onze relatie geweest daardoor, dus het is niet bij iedereen zo natuurlijk

Super duidelijk dat deze film uit de koker van een vrouw komt. De man is een sukkel die er niet tegen kan dat zijn vriendin/verloofde opeens promotie maakt en meer dan hem verdient. Dat einde….tja: zie mijn eerste zin.

Tennis is zoooo 2015. We gaan padellen!

Heel erg aangenaam verrast, zeker door Ehrenreich die mooi de switch maakte van passionele minnaar naar gestoorde, jaloerse psychopaat. Denk toch wel een actueel thema. Mij zou het geen hol boeien moest mijn vrouw of vriendin meer verdienen dan mij. Lekker makkelijk.. kan zij maar wat meer trakteren als we uit eten gaan.

In de film trachtte ik mij in het hoofd van de vriend te plaatsen: je bent samen met de vrouw van je dromen.. is dat niet voldoende als life accomplishment? En dat laat je vallen voor eigen gewin? Ik zou - moest het mij echt storen - gewoon van job veranderen in dit geval. Er waren wel nog wat scenario's, jammer dat hij meteen de switch maakte. Nu ja, het blijft uiteraard een film.

Eddie Marsan is ook altijd leuk om zien, zeker hier als de stijve en harde CEO.

Leuk maar deprimerend filmpje.

In de film wordt duidelijk aangegeven door het personage dat ze niet verder wilde. Ze zei nee. Dan is dat toch verkrachting? In juridische en morele termen wordt dit toch wel beschouwd als verkrachting, zelfs als er in eerste instantie instemming was (wat hier inderdaad het geval was).

Ik weet het niet, eerlijk gezegd. Ik kan me de hele situatie niet zo goed voorstellen, en wellicht van daaruit dat ik de neiging heb om het aspect van de seksualiteit los te zien van het geweld. Maar dat dat voor sommige mensen anders ligt is evident - en ik wil mezelf daarbij ook niet als heilige voorstellen, misschien is het gewoon zo dat ik nooit in zo'n gemoedstoestand terecht gekomen ben dat die twee dingen samenkomen.

Aan de andere kant, het is ook wel iets van een tijdsbeeld, en dat vergeten we ook af en toe wel wat al te makkelijk heb ik af en toe de indruk. Het 'nee is nee' was in de jaren-80 en -90 een stuk genuanceerder dan nu, nu lijkt het er af en toe echt al te veel op dat het een van de stokpaardjes van extreem rechts is - net als het verbod op anticonceptie en abortus dat uit die hoek komt. De verheerlijking van de vrouw is een van de manieren waarop haar recht op zelfbeschikking ingeperkt wordt, een van de manieren waarop haar rechten afgenomen worden door het patriarchaat. Om de link even heel bot terug te leggen naar het 'nee is nee' van deze draad, het kan dus niet zo zijn dat ze eigenlijk 'ja' zei, want ze is een prinsesje dat net als een eenhoorntje alleen maar slagroomtaartjes uitpoept. Wat er daadwerkelijk gebeurd is doet niet ter zake, en dat je 'nee' gezegd hebt is al bij voorbaat vastgesteld - dat maken wij wel voor je uit.

Datzelfde gevoel krijg ik vrijwel elke keer als er ergens "ze zei nee" als argument gebruikt wordt - het gaat wat al te makkelijk voorbij aan de relationele sfeer die daarvoor kwam, aan dat ze er zelf bij was. En in de setting van de film vond ik het ook niet heel overtuigend - zowel niet het "nee" maar ook niet wat daarna komt. Eerder gezochte cringe dan iets wat waarachtig overkwam. Wellicht niet het beste voorbeeld om dit soort discussie aan op te hangen wellicht, maar allez, ik vond het ook al niet zo'n goede film, en dit is precies een van de redenen waarom.

Redelijke film over een machtsverhouding tussen man en vrouw op het werk en vervolgens ook in de relatie. Voor mij persoonlijk geen boeiende film, het is niet slecht gedaan maar het is allemaal zo voorspelbaar. Verder dan een zes kom ik dan ook niet.

Psychodrama over de teloorgang van een relatie wanneer een van de twee promotie maakt ten koste van de ander, die dat maar moeilijk kan verkroppen. Achterdocht, verdachtmakingen en jaloezie doen de emoties hoog oplopen en leiden schier onvermijdelijk tot een gewelddadige climax. Een prima debuut van regisseur Chloe Domont, die met Phoebe Dynevor en Alden Ehrenreich twee uitstekende protagonisten tot haar beschikking heeft.

Leuke film. Haalt een aantal interessante topics naar boven, dat wanneer een vrouw succes heeft ze zich waarschijnlijk omhoog heeft geneukt. Ook dat een relatie niet meer werkt wanneer de vrouw meer power heeft dan de man. Denk dat het allemaal realistische onderwerpen zijn. Het zet je wel een beetje aan het denken.

Nu lijkt het me toch al niet heel handig om samen met je partner bij hetzelfde bedrijf te werken. En dan ook nog te azen op dezelfde promotie. De bekende uitspraak 'Don't dip your pen in the company ink' is hier wel van toepassing. Hoe slim ze beiden ook zijn ze zijn niet heel snugger als het op dat vlak aankomt.

Zoals Charlie Sheen al zei in 2.5 men: You hear the expression "Don't crap where you eat"? Well, you, my friend, are dropping plunkies all over the dessert cart. Dat was bij hen ook wel het geval. Hoe naief kun je daadwerkelijk zijn? Ook 's nachts om 2 uur met de baas op café gaan wanneer die je uit bed belt. En dat moet je als man dan maar goed vinden en mag je niks vermoeden? Dat zou bij mij toch al niet werken.

Naar het einde toe begon het ook wel een beetje TE absurd te worden waar de mannelijke karakter meer in een psychopaat veranderde. Dat had dan ook weer niet gehoeven. De film heeft het op dat vlak wel heel erg op mannen gemund die worden weggezet als jaloerse neanderthalers die alleen maar aan geld, macht en tieten denken. Het verbaasd dan ook niet dat de director vrouwelijk is.

Maar al met al zeker vermakelijk en een bekijkje waard.

Niet onaardig, maar wordt naar het einde toe wel erg onwaarschijnlijk.

Spannende film goed gespeeld.

Interessante film. Het begin was best origineel, maar ook vreemd en toch ook absurd. Opgang naar een film vol verbazing. En dat was wel prettig aangezien deze film gemaakt is voor het entertainment. De film laat de ontwikkelingen zien binnen de relatie van een stel(man en vrouw) wanneer de vrouw promotie, veel meer aanzien en veel meer salaris krijgt dan de man.

Een onderwerp dat als genoeg stof bied voor boeiende dialogen en scenes. Deze film schiet echter hierbij wat uit de bocht met een script dat wringt en een stereotype benadering. En toch was dat lekker. Want het goede acteerwerk, de puike cinematografie en de aanwezigheid van Eddie Marsan maken het een aangename zit. En een sterk punt was ook dat je niet goed kon aanvoelen hoe het einde zou zijn. En dat einde was mooi en de allerlaatste zin brillant. En toch absurd.

Het onderwerp is behoorlijk interessant maar de uitwerking is matig. Dit is een koppel dat op kantoor werkt en dit kantoor draait alleen om geld verdienen. De werkplek is giftig en negatief waarbij eigenlijk iedereen elk moment ontslagen kan worden en dan word je ontslagen waarbij iedereen toekijkt hoe de baas je uitscheldt voor de ogen van de andere werknemers. Een bedrijf waar je niet wil werken. Eigenlijk een bedrijf waar van alles mis mee is zoals er van alles mis is met de huidige maatschappij. Hier wil je niet werken en hierin wil je niet groeien. Het is een kwaadaardig bedrijf in mijn ogen dat niks produceert maar wel veel geld verdient.

Mijn persoonlijke regel is dat ik niet een relatie aanga op het werk. Ik vind dat ongemakkelijk. Overigens wil je niet iemand de hele tijd zien. Je ziet dan iemand 40 uur per week en dan ook nog eens thuis. Je hebt juist werk om je vriendin en kinderen te ontvluchten. Je ziet elkaar gewoon teveel. Er is niemand in de wereld die ik zoveel wil zien. Deze film gaat dus niet echt om een vrouw die meer verdient dan een man maar tegelijkertijd werken ze in hetzelfde bedrijf, strijden ze om dezelfde promotie. Ik ken geen mensen die een serieuze relatie hebben en ook hetzelfde werk hebben en bij hetzelfde bedrijf werken. Dat is een recept voor mislukking.

Het is ook gek dat de baas om 2 uur in de nacht iemand opbelt en diegene een promotie aanbiedt. Dat voelt zelfs crimineel aan... De man in deze film draait helemaal door totdat hij een soort psychopaat is. Grappig om te zien dat ze nog zolang door blijven gaan met die relatie terwijl de man zo maf doet de hele tijd. In mijn ogen gaan ze niet echt goed om met het onderwerp. Het onderwerp verdient een betere film dan dit. Waarbij er meer psychologie plaatsvindt i.p.v. man is slecht en vrouw is goed. Terwijl de realiteit dit bedrijf eigenlijk slecht is en het slechtste in mensen naar boven haalt maar hierin heeft de film geen oordeel.

Visueel is de film best goed en de vrouw acteert goed en de man acteert matig. Ik geloofde hem nooit helemaal.

Begon veelbelovend, goed opgebouwd en was zeker sterk dat ik dacht dat het sterk zou eindigen ook, maar dan zwakt de film echter af, vind ik. Jammer.

Mmm.. ik vond haar maar een gemeen tutje en het gedrag van haar vriend af en toe wel terecht eigenlijk. Komt ze thuis van een avondje stappen met mannelijke collega's in een stripbar, afspraakje met haar vriend heeft ze hiervoor laten schieten, ladderzat, haar vriend chagrijnig en dan zegt ze tegen hem: "You're pathetic!" en vervolgens noemt hij haar een hoer en ja, ik kan zo'n tegenreactie wel begrijpen.

Ze had die promotie ook kunnen weigeren, met zo'n studie (Harvard) heb je zo een andere baan, lijkt me. Maar nee, zij moet zonodig over de rug van haar vriend hogerop.

Al is hij net zo strontvervelend, daar niet van.

Die karikaturale bemoeizieke moeder van haar die constant opbelt, van die ouderwetse moeders heb je echt niet meer hoor.

De feministische boodschap en onderlaag die getracht is hierin te stoppen (man kan niet verkroppen dat zijn vrouw meer verdient) is wat mij betreft compleet mislukt. Dit is niet meer dan een goedkoop stuiverromannetje over twee verliefde geile strebertjes die zo stom zijn om allebei voor hetzelfde klotebedrijf te werken waar niemand elkaar het licht in de ogen gunt. Dat is vragen om moeilijkheden.

[...]

Nee is nee! Ja ja, snap ik.. feminisme van het niveau Viva.

Edit moderator: ongepaste opmerking over seksueel geweld verwijderd

Helaas! Het was zeker geen thriller, het was niet spannend, voorspelbaar en saai! Kortom één grote teleurstelling die te lang duurde. Maar dit is natuurlijk mijn mening!

Ik vond het een hele goeie film, mss het einde zou ik iets anders gedaan hebben. Voor de rest heel goeie film en de 2 hoofdrolspelers deden het ook heel goed.

Film heeft een aanloopje nodig maar weet je na ee half uurtje mee te slepen in de ranzige wereld van effecten en aandelen industrie. Hoe stress, druk en macht strijd impact heeft op werknemers en al helemaal wanneer er een gezamelijke relatie in dezelfde sector schuilt.

Hoewel een compleet andere verhaal lijn, deed mij "Fair Play" toch denken soms aan "Wall Street" en "The Wolf of Wall Street". Dit drama ( het is zeker geen thriller) toont vooral de emoties die zich op stapelen tussen veloofd stelletje Emily en Luke. "Fair Play" is vooral een emotionele rollercoaster.

3.5*/4*

Film over loopbaanambities binnen het keiharde zakenleven met de daaruit voortvloeiende stress, naijver, jaloersheid en totaal ontspoorde mensen.

Nogal wat seksscènes moeten de stomende relatie van de twee onderlijnen waarbij naar het slot toe een totaal overbodige (half puntje minder).

Film die uiteindelijk eindigt als een thriller en kan rekenen op stevige vertolkingen, met naast Alden Erenreich (ook te zien in "Oppenheimer") en Phoebe Dynevor (me niet zo bekend), toch ook weer de veelzijdige Eddie Marsan.

Onderweg een paar keer denken aan "Wall Street". Wat een onwezenlijk werksfeer in dergelijke bedrijven.