L'Adversaire (2002)

Erg intrigerend verhaal. De film begon dacht ik met iets van een tekst: Het is erger om niet ontmaskerd te worden jaren lang dan wel ontmaskerd worden. Daniel Auteill weet precies de droevigheid van zijn karakter weer te geven. De film bevat ook een grimmigheid zoals ik maar weinig in films zie. Wel jammer dat Badalamenti na het eerste uur steeds minder vaak wordt ingezet en op een gegeven moment pas weer op het einde wat van zich laat horen. Voor de rest gewoon een zeer zeer indrukwekkende film!! 4.5 sterren

Wat een fascinerend onderwerp is dit toch. En wat kan het indrukwekkende films opleveren. L'Emploi du Temps vind ik een van de mooiste films van de laatste jaren en deze doet er niet veel voor onder.

In beide films wordt geweldig geacteerd. Auteuil zet het hoofdpersonage op vergelijkbare manier neer als Aurelien Recoing in L'Emploi du Temps.

De grootste verschillen zitten in de opbouw van het verhaal (L'Emploi... is chronologisch verteld) en in het einde. Ik zal het einde van L'Emploi.. hier niet weggeven, maar L'Adversaire is de grimmiger film van de twee. De gruwelijke slotscenes waren voor mij zelfs pure horror, ondanks dat je weet wat er gaat gebeuren.

Maar het subtielere einde van L'Emploi... zorgt er dan weer voor dat je je nog meer vragen gaat stellen over onze samenleving - ik dan toch.

Sterk portret van een zéér eenzaam man die door al zijn leugens en bedrog zich genoodzaakt voelt zijn gezin te vermoorden.

Enorm goede Auteuil!

Na een boeiend begin kon deze film mij helaas steeds minder boeien. Wat mij betreft weet de regisseur niet optimaal de onmogelijke situatie waarin de hoofdpersoon zich bevindt weer te geven. Dat zorgt ervoor dat de hoofdpersoon in mijn ogen wat vreemde en ongeloofwaardige beslissingen maakt.

Daniel Auteuil is natuurlijk perfect voor een rol als dit.

Tsja wat steekt er achter zo'n krantenbericht over een man die z'n gezin vermoordt als ze er achter komen dat ie al bijna twintig jaar doet alsof hij werk heeft.

En hoe doe je dat met geld en wat doe je dan zo de hele dag als je van huis af bent.

Sobere, maar aangrijpende film.

Zag voorheen reeds "l'Emploi du Temps", maar alhoewel zekere aanknopingspunten met deze "L'Adversaire" en ook heel goed gebracht met Aurélien Recoing in de hoofdrol, is de film lang niet zo onthutsend als deze.

De gruwel die van het slot van "L'Adversaire" uitgaat gaat door merg en been en er hoort werkelijk een acteur van het niveau van Daniel Auteuil om dit treffend verfilmd stuk in te vullen.

De film vertelt het waar gebeurd verhaal van Jean-Claude Romand niet in perfect chronologische volgorde, last aldus meerdere flashbacks in zodat een zekere aandacht wel vereist is om alles netjes te ordenen. Later, wanneer in het intrige de fase van vermoedens intreedt gaat de film in een heel duidelijke vorm, neemt in spankracht toe om tenslotte ontstellend grandioos te eindigen.

Het vergt zeer goed camerawerk en ook, naast Auteuil, stevige vertolkingen waarvoor dan vooral Emmanuelle Devos, François Cluzet en ook Géraldine Pailhas zorgen. Beide kinderen ontroeren.

Uitstekende film over een man met een vrouw en twee kinderen die zich voordoet als dokter. Gebaseerd op een waargebeurd gezinsdrama. De film is ietwat afstandelijk, maar vanwege de onbegrijpelijke daad werkt dat hier juist in het voordeel. De stemmige muziek van Angelo Badalamenti past prima binnen het geheel. Uitstekend acteerwerk en een redelijk indringende finale.

Desperaat en desolaat naar ware gebeurtenissen. Sterke verfilming van een man die verstrikt raakt in zijn eigen psyche met alle gevolgen van dien.

Deze film zoog mij helemaal leeg. Een van de weinige films waarvan ik even moest bijkomen nadat ik hem had gezien. IJzersterk spel van Daniel Auteuil. Daarbij past het ritme en de afstandelijkheid die ik gedurende de hele film voelde bij de kern van het drama dat zich langzaam voor je ogen ontvouwt.

Eerder L'Emploi du Temps gezien, en die beviel me beter. De uitgangssituatie was dezelfde, maar hier kwam het in eigen leugens verstrikt raken niet zo duidelijk over, ik kreeg uiteindelijk eerder het gevoel met een psychopaat te maken te hebben. Het gebruik van allerlei flash backs en flash forwards vond ik onnodig verwarrend en deed voor mij ook afbreuk aan het geheel.