The Pod Generation (2023)

De Pod-generatie zal niemand achterlaten met angst voor een enge sciencefictiontoekomst....want het laat alleen een mogelijke niet zo verre toekomst zien. Technologie en kunstmatige intelligentie maken dagelijkse huishoudelijke dingen makkelijker; ontbijt komt uit de 3D-printer, de huis-AI zet je koffie, helpt bij je kledingkeuze, deelt je agenda in en monitort je vitale functies.

De meer succesvollere mensen hebben zelfs een AI-therapeut in huis en voor vrouwen is de ‘last’ van het voldragen dragen van een baby en carrière maken verleden tijd want zwangerschap kan worden uitbesteed aan een organisatie die kunstmatige baarmoeder aanbiedt (twee weken thuisverzorging daarna is het een optie) Er is namelijk, laten we het de... I-egg noemen, met een handige app voor voedingskeuze en zelf samen te stellen soundtrack. Zo'n beetje de natte droom van elke tech-gigant natuurlijk!

Al deze getoonde toekomstige nieuwe technologieën zijn zeker plausibel. Echter alles in de film wordt getoond zonder doel of clou. Je volgt niets anders dan Rachel (Emilia Clarke), de kostwinner en positief tegenover technologische snufjes En Manlief Alvy (Chiwetel Ejiofor) die als botanist, sceptischer is want men heeft geen binding meer met de natuur en vervangt alles voor een virtuele werkelijkheid. Dit creëert natuurlijk wrijving.

Deze wereld en het concept zijn fascinerend maar ook zowel de kracht als de zwakte van de film. Je volgt met het gevoel van vertrouwdheid twee mensen in een futurische wereld. Er is wat satirische humor rond de onhandigheid van het hele pod-babyproces en hoe gek een realiteit als deze eigenlijk zou zijn. Er werd vaag geïnsinueerd dat het tech-bedrijf corrupt en snode plannen bezit maar van veel belang speelt dit niet. Het is een zeer rustige film die afhankelijk van wat je als kijker verwacht; actie, het gevoel van angst of enkel goede wereldopbouw, ook de waardering ervoor zal bepalen.

Ik houd van dit type sciencefictionfilm. De vormgeving van deze toekomst is subtiel en mooi. Die pods zijn een soort reuze eieren met een Apple achtig design.

Het is een zeer kalme film en het is een film met een rustige opbouw.

Wat een beetje de zwakte van de film is, is dat het Black Mirror ultra light is; je verwacht eigenlijk wat wendingen die het verhaal zullen stuwen, maar alleen richting het einde zijn er wat ontwikkelingen. Toen was de film ook al gauw weer afgelopen.

Er had gewoon iets meer mogen gebeuren, maar verder wel een aangename film.

In de nabije toekomst is de technologie zo ontwikkelt dat vrouwen niet langer meer een zwangerschap hoeven te doorstaan om een kind te krijgen. Rachel [Emilia Clarke] heeft zich bij ‘The Womb Center’ ingeschreven voor een houder (Pod) waarmee ze een kind kan krijgen. Echtgenoot Alvy [Chiwetel Ejiofor], een botanist die zich beklaagt over hoe ver de mens is afgedwaald van de natuur, weet daar niets van. Dus wanneer Rachel onverwacht te horen krijgt dat er een ‘pod’ voor haar beschikbaar is, komen zij en Alvy voor het blok te staan. Barthes stelt interessante vragen over onze toenemende afhankelijkheid van technologie – ook in vele andere aspecten van het leven – en wat er nog over is van onze relatie met de natuur, maar het verhaal is wat warrig en als komedie wil het maar geen vlam vatten.

Matige film over een toekomst waarin voor de zwangerschap de vrouw niet meer nodig is. Het toekomstbeeld dat hier geschetst wordt is redelijk subtiel. Als satire mist het soms wat scherpte, en ondanks een paar vermakelijke momenten is het als geheel wat eentonig. Emilia Clarke en Chiwetel Ejiofor doen het leuk samen.