La Chimera (2023)

Chimera, La @ September Film - septemberfilm.nl

Vanaf 4 april 2024 in de bioscoop (September Film Distribution)

meer info...https://iffr.com/nl/iffr/2024/films/la-chimera

Wat ik vooral erg leuk vond was de les in Italiaanse gebarentaal. Handig voor als ik andere Italiaanse film kijk. Daar ik nogal zuinig ben met sterren geef ik 3,5 maar ik begrijp de viertjes wel.

Verder lezen

De stijl van de film doet een beetje denken aan Fellini en wellicht ook Jarmusch of Wes Anderson maar zonder het visuele spektakel: op intelligente maar lichtvoetige, droogkomische wijze beleven we de avonturen van een stel kleine criminelen (in dit geval: grafrovers) met wat surrealistische elementen. Het verhaal is aardig maar vereist hier en daar wat invulling of giswerk om het logisch te maken (en bevat elementen van maatschappijkritiek zoals de uitbuiting van werkstudenten en de corruptie van de kunsthandel). Het thema lijkt te zijn dat we geen genoegen nemen met wat we hebben waardoor we verborgen schatten blijven zoeken waarbij de hoofdpersoon een bijzondere gave heeft om die te vinden, al – en dat vergt weer wat invulling of interpretatie – is die gave in wezen de gave om de leegte in zijn eigen bestaan te vinden.

Ik vond het nergens echt overtuigend worden en qua screenplay balans missend; waar veel aan je eigen verbindend vermogen wordt overgelaten worden sleutelmomenten veel te opzichtig aangekondigd. Altijd net een beetje te opzichtig geacteerd tot het ergerlijke aan toe. Het hele plotidee van in het verleden blijven hangen en dat terugvinden in een fataal einde beetje erg clichématig maar icm het grafroven wel leuk vormgegeven en het einde gaf me toch wel weer beetje kippenvel, maar dat "terugverbinden" is wel een standaard scenaristentrucje natuurlijk. Alba begint gewoonweg irritant typetje te worden. Naah, ik hinkte aldoor op net onvoldoende, kwam er net boven, bij wakker worden zojuist kan ik de uitvoering toch wel wat meer waarderen... Hang aldoor op 3-3.5*... "Wel leuk" maar zeker niet fantastisch, beetje Italiaans (duh) filmisch flaneren ("zie mij een interessant gelaagd historisch liefdesfilmpje maken, goed hè!" Riesje; "Mwoah...." )

Na het uitzitten van een gevangenisstraf keert Arthur [Josh O’Connor] terug naar het Italiaanse dorpje waar hij deel uitmaakte van een groep clandestiene archeologen. Arthur beschikt over een bijzondere gave: met hulp van een wichelroede vindt hij de precieze locaties van oude graven die gevuld zijn met relikwieën. Maar eigenlijk is Arthur bezig met een spirituele zoektocht naar een schim uit zijn verleden. Rohrwacher heeft maar liefst 90 minuten nodig om de personages en de sfeer neer te zetten. Een aanslag op je geduld, maar wat volgt, is de moeite waard.

Je zult maar de gaven hebben om verborgen graftomben te ontdekken (en de schatten te kunnen stelen) en om toegang te hebben tot het dodenrijk, waarbij je verdwenen/gestorven vriendin met een rode draad van Ariadne je als een hersenschim bijstaat.

Zo ongeveer laat deze film van Alice Rohrwacher de twee kanten van het leven zien: de lichte en de donkere, de levende en de dode. Ze doet dat op zijn 'Italiaans' met een vriendengroep die lijkt weggelopen uit een film van Pasolini of Fellini, viezige beelden, gejoel en gedans, en natuurlijk met veel muziek.

Indrukwekkend op het moment van kijken, maar bij mij nauwelijks beklijvend.

Bijzonder, magische film.

Deze film deed mij denken aan Lazzaro Felice (Film, 2018) - MovieMeter.nl, ook al kon ik me daar niet bijster veel van herinneren. Eenmaal thuis kwam ik erachter dat La Chimera van dezelfde regisseur is én dat ik indertijd laaiend enthousiast was over Lazzaro Felice. Zo zie je maar. Wat zie je zo maar? Geen idee.

Maar ik vond ook dit een fijne film. Tijdens de film dacht ik een paar keer: goh, wat zit ik hier te genieten. Ik dacht ook: waarschijnlijk herinner ik me hier over een paar jaar niet veel meer van. Maar dat geeft niet. Ik geniet ook weleens van een ijsje en daar weet ik jaren later vaak helemaal niets meer van (dat denk ik tenminste, hoe kom je er ooit achter?)

Wat ik zo fijn vond aan La Chimera? Dat zat hem toch vooral in de cinematografie. De beelden waren prachtig, er zaten veel Godard-achtige geintjes in. Even tegen de camera praten omdat er verder niemand luistert, een stukje versneld afspelen, een beeld op zijn kop, een dialoog die ontaardt in gegrom; dat soort dingen. Over elk shot was nagedacht en dat nadenken leidde dan weer tot mooie shots.

Het verhaal vond ik best geinig maar niet megaboeiend. Het slot kom mij gestolen worden (hoewel je vaak juist een slot gebruikt om te voorkomen dat iets gestolen wordt) en hoewel het grappig was gevonden om een rode draad als een rode draad door de film te laten lopen had die draad van mij best achterwege mogen blijven. Maar ik stoorde me er verder ook niet aan, Het is maar een draad.

Had van mij nog wel een uur mogen duren, wat een wonderschone wereld creëert Alice.

Prachtig verhaal over een jonge grafrover die letterlijk tussen hemel en aarde zweeft.

Aangenaam verrast.

Het kwam wat langzaam op gang en ik dacht even dat 't 'n flauwig over de top Italiaans bombarie zou worden totdat er steeds meer vervreemdende elementen werden geïntroduceerd.

Moeder Italië die voor haar inwoners zorgt en het moreel kompas van de verloren Arthur weer aanscherpt, de treinreizigers als beroofde zielen ... mooie metaforen, enkel de rol van de Arthur's zussen en manipulerende moeder kon ik even niet plaatsen maar dat zal wellicht te maken kunnen hebben met mijn beperkte kennis van de Italiaanse (kunst)geschiedenis.

Misschien was ik niet in de stemming, maar dit viel me vies tegen na Lazarro.

Ik vind het eerste uur nog het meest interessant. De film lijkt o.m. geïnspireerd door het werk van Vittorio De Sica en andere vroege Italiaanse meesters.
Het ongewone gezelschap is goed op elkaar ingesteld en ze hebben behoorlijk succes met hun nogal dubieuze praktijken, namelijk grafroven. Het is mooi in beeld gebracht en de locaties zijn goed gekozen.
Wat mij het meeste tegenstaat is de rol die Josh O'Connor vertolkt. Het is een mysterieuze man, maar uiteindelijk toch niet op de goede manier vind ik, hij komt niet altijd zo sympathiek over. Een vrij apathische rol. Ik voel wel mee met de leegte die het personage voelt, maar ik vind het geen aangenaam personage. Hij kan dan wel goed zijn met wichelroedes, maar uiteindelijk is hij wel een enorme klaploper die zijn verdiende geld niet investeert in goede kleding en goede hygiëne. Hij loopt de hele film maar rond in dat vieze pak.
Het laatste half uur is wat stuurloos en daardoor vond ik het ook minder boeiend. Het hoofdpersonage loopt wat als een zwerver rond. Het mooie en hoopvolle eind komt een beetje uit de lucht vallen en is weer voorbij voor je er erg in hebt. Al denk ik wel dat het om een hallucinatie gaat?

Bijzondere film, maar niet zo magisch. Het eerste uur was inderdaad nog best interessant, maar dat komt vooral doordat de andere personages nog wat (Italiaanse) flamboyante furie tentoonspreiden. Het verhaal is ook best plezierig zonder al die vreemde elementen.

Het probleem is dat Arthur het hoofdpersonage is en ruim twee uur lang een lethargische en apathische indruk maakt. Vervelend personage. In het tweede gedeelte van de film wordt het ook wat vreemder en ongrijpbaar, en niet op een interessante manier.

Lazzaro Felice lag me al niet zo, dit was met deze La chimera al niet veel beter. Erg moeizame lang uitgesponnen film die me maar weinig kon boeien of die me althans niet kon begeesteren.

Geen idee waaraan het precies lag. Behoudens het plot rond het grafdelven niet echt een duidelijk verhaal kunnen vinden. Het is wat dromerig, poëtisch zelfs. Dat ook met een bizar hoofdpersonage dat weinig energie uitstraalde.

Hier en daar wat spitsvondigheden van Rohrwacher zoals dat laten praten/kijken van de acteurs in de camera, maar ik was eigenlijk blij dat de film erop zat. Jammer.

Tegenvallende film. Ik houd van Cinema Italia. Maar hier heb ik de slag gemist. Ik ergerde met regelmaat aan de film, of beter gezegd aan de armtierige boevenbende die Etruskische graven leegroven. Ik ergerde met aan de armoede en aan het verval van materiaal en moraal. Terwijl dat een prachtig thema kan zijn. Maar hier niet. Ik ergerde me er aan; aan de armoede en verval van de eigenlijk prutserige criminelen, van de hoofdpersoon, zijn zussen, moeder en aan de elite van de kunsthandel. De hele toon van de beviel me niet. Alleen het einde kon me nog een beetje bekoren.

Dit was niet mijn film.